Αρχείο για Ιουλίου, 2007

Προτεινόμενα σύντομα βίντεο

Για να μη φορτωθεί η σελίδα και κατεβαίνει δύσκολα για όσους δεν έχουν γρήγορη σύνδεση, προτείνουμε σύντομα βίντεο με τη διεύθυνσή τους.
Ευχαριστούμε πολύ όσους μας στέλνουν κοινωφελείς προτάσεις ! afoviahappiness papaki yahoo telia com
Περισσότερα βίντεο για το κλίμα: http://www.friendsofscience.org/index.php?id=155
Και για μη ανταγωνιστικά, διασκεδαστικά ομαδικά παιχνίδια: http://www.youtube.com/v/Yw8hugeOB9U

Δείτε το νέο βίντεο για την κατάρρευση των φοβικών-επιθετικών Μάγια από αδυναμία προσαρμογής στην ξηρασία, που έγινε μετά από ΨΥΞΗ των ωκεανών και λιγότερες βροχές, όπως ακριβώς συμβαίνει ΣΗΜΕΡΑ:

Σε αυτή τη διεύθυνση εδώ μπορείτε να δείτε ταινιάκια Πρώτων Βοηθειών, όπως και άλλες ανάλογες συνδέσεις εδώ.

Παράλληλα με την αναγκαία ενημέρωση, προτείνουμε για διάδοση το παρακάτω ταινιάκι, για να ζητάμε από υπηρεσίες ή έστω τους συγκατοίκους μας σε πολυκατοικίες/γειτονιές να κάνουν ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΚΚΕΝΩΣΗΣ:
http://www.youtube.com/v/yN9D-QmIwko

TEΛEYTAIA ENHMEPΩΣH : 24-11-08

Το σχολιασμένο ντοκιμαντέρ στα ελληνικά που έδειξε ως και ο …Σκάι για την ΑΠΑΤΗ των εγωμανών  ψευτοοικολόγων  τής «υπερθέρμανσης»:
1ο  μέρος: http://www.youtube.com/v/VWpq92JV2og
2ο μέρος http://www.youtube.com/v/QwTZ8d5XjnM
3ο μέρος:  http://www.youtube.com/v/pMmT32rSFCs
4ο μέρος: http://www.youtube.com/v/CzXGXB2xIJE

http://www.handsoffvenezuela.org/venezuela_dvd_no_volveran.htm

http://www.youtube.com/results?search_query=seferlis&search=Search : όλο και κάτι θα βρείτε για να γελάσετε!
http://whispering-planet.blogspot.com/2007/11/blog-post_29.html : και λίγο γέλιο στα ζεστά κρύα τού χειμώνα
http://www.blindman.sk/uk/index.htm: πατάτε το spot και θα παίξει ένα καταπληκτικό ταινιάκι για την εγρήγορση που χρειάζεται σήμερα!

http://www.youtube.com/watch?v=gWMDLMO_PYc: Απολαύστε Αυλωνίτη, Ρίζο, Μανέλη, Γκιωνάκη σε αποσιωπημένο διασωστικό ρεσιτάλ !

http://www.youtube.com/watch?v=-82ckX2vkmY: Γι΄αυτό λέμε, όπως χιουμοριστικά αυτό το ταινιάκι, χωρίς διεθνή συμφιλίωση και αυτάρκεια, όλοι υποφέρουν.

http://www.youtube.com/profile_favorites?user=relaxpeace
http://www.youtube.com/profile_videos?user=relaxpeace

http://www.youtube.com/watch?v=1j_fxs8mUcQ : με ποιούς μπορεί να χορέψουμε όταν δε βρίσκουμε άλλη παρέα

http://www.youtube.com/v/yEe58Fl2inE νανούρισμα, υπενθύμιση ήρεμης εμβρυοσύνης, αισιόδοξης ζωής !

http://www.youtube.com/watch?v=HQNvccXpb14 ταραντέλα θάρρους

πουλιά-εργαλειοχρήστες http://www.youtube.com/watch?v=esfo6Wh-Ty8
http://www.youtube.com/watch?v=cdSfeFpfg48,

Γλέντια! http://www.youtube.com/profile?user=andreas1436

http://www.youtube.com/watch?v=qmLQKdDh5S4 The International Campaign To Abolish Nuclear Weapons: ΝΑ ΕΠΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΡΑΔΙΕΝΕΡΓΟΚΤΟΝΩΝ

Δύσκολο είναι άραγε να ξαναζωντανέψουμε τους δρόμους και τις γειτονιές;
http://www.youtube.com/watch?v=ctbuNZ_tUiw

Θα αρχίσουν επιτέλους επειγόντως αντιπλημμυρικές σπορές για να μην ξεπλυθεί το πολύτιμο χώμα με ενδεχόμενα νέα θύματα στα καμένα; Μια φιλότιμη παρουσιάση της μοναδικής διεθνώς παραδεκτής μεθόδου, στην οποία αναφερόμαστε σε άλλη σελίδα, μπορείτε να δείτε στο ταινιάκι που παίχτηκε στις 6-10-2007 στον Σκάι:
http://www.youtube.com/watch?v=2jHPrqWVGug

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ :
ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ
ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ – ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ
ΔΙΑΣΩΣΤΙΚΑ
ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΘΑΡΡΟΣ
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ
ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΣ

ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Και μόνο αυτή η επεξηγηματική φωτογραφία από αμεσοδημοκρατική συνέλευση μαθητών-εκπαιδευτικών στο περίφημο σχολείο Σάμερχιλ, ίσως αρκεί για να δείξει και στους πιο δύσπιστους ότι οι συλλογικές αποφάσεις είναι συμφιλιωτικές και ασφαλέστερες: http://www.summerhillschool.co.uk/pages/themeeting.html
σχετικό βίντεο: http://video.google.com/videoplay?docid=351862798006272328

Και μια σειρά ταινιών για την αυτοοργάνωση:
http://video.google.com/videoplay?docid=-2108364437522874077
από το http://www.movingimages.org

http://www.youtube.com/watch?v=0a6gShIToSQ : Μια όμορφη σκηνή από τους φιλειρηνικούς Σαν της ερήμου Καλαχάρι. Θα προσπαθήσουμε να βρούμε κι άλλα παρόμοια βίντεο.

ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ

http://www.youtube.com/watch?v=tye8zJr7pZ0

Πόλη χωρίς φανάρια και εντάσεις: Drachten στην Ολλανδία. Περισσότερα και στα επόμενα:
http://www.youtube.com/watch?v=21uZ0eQA35c
http://www.youtube.com/watch?v=RuxnrzUBFeo

ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ – ΑΝΑΔΑΣΩΣΕΙΣ
http://www.youtube.com/watch?v=8jvOCtEhzJQ: Άμεση Δράση για να σωθούν τα Δάση !

ΔΙΑΣΩΣΤΙΚΑ

http://www.youtube.com/watch?v=0bHZikfLjBk
Μήπως πρέπει όλοι μας να επιμένουμε σε μια σεισμογενή χώρα να γίνονται ετήσιες ασκήσεις εκκένωσης για κάθε ενδεχόμενο;

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

http://www.youtube.com/watch?v=xa3wyaEe9vE
Αποσπάσματα από την ταινία «The corporation», για την επιθετική παράνοια των μεγαλοεταιρειών. Η ταινία είναι ανεβασμένη τμηματικά ολόκληρη στο διαδίκτυο.

ΘΑΡΡΟΣ
Μας είπαν ότι η ταινία «Ελ Γκρέκο» δείχνει την αντίσταση στο σκοταδισμό των ιεροεξεταστών, όπως ακριβώς πρέπει να κάνουμε πάντα ΘΑΡΡΑΛΕΑ και σήμερα επειγόντως! Τι έχουμε να χάσουμε, από το να τους θεραπεύσουμε;
http://www.youtube.com/watch?v=sshbHTDSwCk Ένας ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ πίθηκος διώχνει δυο τίγρεις

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
http://www.youtube.com/watch?v=0Xpfl-EO04c Ταραντέλα : φιλειρηνική αρχαιοελληνική παράδοση δίπλα μας !
http://www.youtube.com/watch?v=nwDtto-aSI8 Ελληνικά πολυφωνικά τραγούδια. Καλή ακρόαση !
http://www.youtube.com/watch?v=7Q9VOkV6Gx0
: Αυθόρμητο πολυφωνικό τραγούδι στην Πολύτσιανη !
http://www.youtube.com/watch?v=w8hsLJO1UAw Γαϊτάνι, ελληνικός χορός με γκάιντες στο Οντάριο
Δυο ερωτικά ηπειρώτικα τραγούδια: http://www.youtube.com/v/pxm4bhjorUQ

ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ
Ψάχνοντας με τη φράση «Free Hugs Campaign» βρίσκετε ένα πλήθος ενθαρρυντικά βιντεάκια όπως το http://www.youtube.com/watch?v=WaLqr5XqUCo, και το http://www.youtube.com/watch?v=NRyA3CXIk4Y , σχετικά με τις προσπάθειες των τελευταίων χρόνων διεθνώς να αγκαλιάζονται οι άνθρωποι, να ηρεμούν και να συμφιλιώνται, όπως ακριβώς τους αξίζει !
Να δούμε πότε θα το κάνουμε κι εδώ, γιατί πάντα χρειάζεται !

http://www.youtube.com/watch?v=aT3tgx_qJi0
Ειρηνοποιοί στην καταταλαιπωρημένη γειτονία μας: PEACEMAKERS: Palestinians & Jews Together at Camp

ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΣ
http://www.youtube.com/watch?v=mU9LpxctuQw Overpopulation vs Nature
http://www.youtube.com/watch?v=jGrcbxNdaSc
http://www.youtube.com/watch?v=CCk508EaT6w
http://www.youtube.com/watch?v=2haR-nJc9fU :
Για τη διάδοση του διαλόγου πάνω στον καταστροφικό, κατευθυνόμενο από αρχομανείς υπερπληθυσμό για δούλους, υπερκαταναλωτισμό, μισθοφόρους…

http://www.youtube.com/watch?v=f3Dsp0thW_o Μπήκαν στην πόλη οι εχθροί. Θα κλαψουρίζουμε με σταυρωμένα χέρια, όπως θέλουν τα σκιάχτρα-ΜΜΕ τους;

Advertisements

ΚΛΙΜΑΤΙΚΑ – ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ 2

altruists-klima-egoists2ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΩΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ !
ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΣΤΕ, ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ,
ΓΙΑ Ν΄ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΤΕ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΔΥΝΑΤΟ !

Για μια κλιματική περίληψη και συλλογική, φιλειρηνική προετοιμασία, κλικ εδώ

Δείτε το νέο βίντεο για την κατάρρευση των φοβικών-επιθετικών Μάγια από αδυναμία προσαρμογής στην ξηρασία, που έγινε μετά από ΨΥΞΗ των ωκεανών και λιγότερες βροχές, όπως ακριβώς συμβαίνει ΣΗΜΕΡΑ:

Θερμότατη παράκληση: ακόμα και όσοι δεν είναι έτοιμοι να δεχθούν ότι, καθώς το πετρέλαιο τελειώνει, τα εγωμανή, θολωμένα ιερατεία εμποδίζουν την ανθρωπότητα να προετοιμάζεται με ειρηνικό έλεγχο των γεννήσεων, αποκέντρωση, αναδασώσεις και Αυτάρκεια, σας παρακαλούμε δείτε το πρώτο λεπτό έστω από το κάθε ταινιάκι (κλικ εδώ), σχετικά με την απαραίτητη προετοιμασία τής ήδη εξουθενωμένης ανθρωπότητας για ΟΛΑ τα κλιματικά ενδεχόμενα, ιδιαίτερα τα αποσιωπούμενα. Τουλάχιστο, όσοι δε θέλουν να προχωρούν ανυποψίαστοι.
Όποτε ακούτε «προβλέψεις» για μετά από … έναν αιώνα, από σκοταδιστές, φοβικούς, αυτο-καταστροφικούς επιθετικούς, τύπου ΕΕ, ΟΗΕ, ΝΑΤΟ κλπ, σκεφτείτε την ομολογία ενός από το θλιβερό ιερατείο τους, ότι απλώς παραληρούν τα μοντέλα τους, πάντως προβλέψεις ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να κάνουν…:
IPCC senior scientist Kevin Trenberth noted recently: “. . . there are no (climate) predictions by IPCC at all. And there never have been”; instead there are only “what if” projections of future climate that correspond to certain emissions scenarios. Trenberth continues, “None of the models used by IPCC is initialized to the observed state and none of the climate states in the models corresponds even remotely to the current observed climate” «Τhe science is not done because we do not have reliable or regional predictions of climate». «How disruptive and how much loss of life will there be because we did not adequately plan for the climate changes that are already occurring?» Ο πανικός μεγαλώνει όσο καταρρέουν…
http://blogs.nature.com/climatefeedback/2007/06/predictions_of_climate.html

Γιατί διάλεξαν την «υπερθέρμανση» για να τα κονομήσουν οι «εκλεκτοί»;
1. Γιατί οι περισσότερο ευάλωτοι στην κλάψα των γραφειοκρατιών είναι οι άτυχοι κάτοικοι των τσιμεντο-βαβυλώνων, όπου τοπικά τα καλοκαίρια ζεσταίνονται περισσότερο, όσο Ωκεανοί-Στρατόσφαιρα-Ανταρκτική ΨΥΧΟΝΤΑΙ τα τελευταία χρόνια…
2. Γιατί όλοι οι εχθροί τής αυτάρκειας με τη χρήση σκιάχτρων και λοιπής βίας νομίζουν ότι θα νιώσουν πλουσιώτεροι…

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΙΣ

Οι ωκεανοί κυρίως επηρεάζουν το ατμοσφαιρικό διοξείδιο του άνθρακα, όχι οι άνθρωποι (επειδή οι φοβικοί επιθετικοί έχουν μανία να μας ενοχοποιούν συλλογικά):
Oceans Are the Main Regulators of Carbon Dioxide

Πώς γίνεται κάθε φορά τα υπερθερμασμένα για τρομοκέρδη ΜΜΕ, να «ξεχνάνε» ό,τι τα αμφισβητεί… Κάντε μια σύγκριση για «θερμό Μάρτιο» και όργανα μέτρησης:
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=892756&lngDtrID=252
http://home.earthlink.net/~ponderthemaunder/index.html
www.surfacestations.org

Οι «εκλεκτοί ειδικοί» προκάλεσαν και αυτή τη συμφορά των λιμών λόγω βι-αι-οκαυσίμων και του μίσους τους για τη συμφιλιωτική Αυτάρκεια… Πού είναι πάλι οι ψευτοοικολόγοι θαυμαστές τους;
http://www.tovimadaily.gr//Article.aspx?d=20080412&nid=8165214&sn=&spid=

Αντί να ασχοληθούμε σοβαρά με τον υπερπληθυσμό και τους λιμούς, μας παραπλανούν με τα υπερθερμασμένα κέρδη τους…:
Geologist: Sun’s shift could mean global chill
While Easterbrook is skeptical about the risks from carbon dioxide, he said he strongly supports efforts to curb air pollution. “There are a lot of things being put in the atmosphere right now that are way more dangerous than (carbon dioxide,)” he said.
But Easterbrook is far more worried about global population growth.
At present growth rates, the world would add another 3 billion people by 2050, putting enormous strains on supplies of food, water and other resources.
“Nobody is talking about it,” he said. “Nobody is doing anything about it, and it’s happening.” http://www.bellinghamherald.com/102/story/375112.html

Μήπως ο πλανήτης μας επιτάχυνε την περιστροφή του τελευταία λόγω αύξησης των πολικών πάγων, όπως συμβαίνει όταν ένας χορευτής στον πάγο μαζεύει τα χέρια του καθώς περιστρέφεται;
http://icecap.us/images/uploads/The_Ice_Caps_are_Growing.pdf

Ο ραδιενεργός γενοκτόνος των Βαλκανίων και βεντέτα των απανταχού παράσιτων ψευτοοικολόγων και λοιπών εχθρών τής Αυτάρκειας, ΔΕ δέχεται ερωτήσεις στα υπερθερμασμένα για κέρδη παραληρήματά του:

http://wattsupwiththat.wordpress.com/2008/04/13/gore-to-press-stay-out

Οι αρχομανείς ωρύονται «κάνε ό,τι σου λέω, όχι ό,τι κάνω!», και ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να φωτογραφηθούν γυμνοί !
Power-maniacs preach their unique version of «do as I say, not as I do» are notoriously thin-skinned when confronted by people who recognize the hypocrisy. Naked emperors HATE being photographed.
Al Gore is a control freak with difficulties to handle criticism.

Πόσο πιθανότερο να είναι πρόσκαιρη από διαρκέστερη η φετινή ψύξη;
http://icecap.us/images/uploads/ICECAP_RESPONSE.pdf

Yπάρχουν και αντίζηλοι των Γκόρηδων στο θέμα τού ενεργειακού ελέγχου αντί να προτείνουν τη Συμφιλιωτική Αυτάρκεια. Αλλά υπάρχουν και δημοκρατικοί, όπως ένας αγωνιστής κατά των ραδιενεργών παρανοϊκών.

Μόνο που δεν πανηγυρίζουν οι ελληνόφωνοι μισέλληνες οπαδοί τού ραδιενεργού γενοκτόνου Γκορ που, αν και ο ίδιος ως αντιπρόεδρος ΔΕΝ υπέγραψε με το αφεντικό του τη συνθήκη τού Κιότο που ΑΥΤΟΙ παγίδεψαν τις υπόλοιπες χώρες να το κάνουν για να τηλεκατευθύνονται ακόμα περισσότερο οι οικονομίες τους, τώρα ετοιμάζονται για υψηλότατα πρόστιμα στην Ελλάδα…

Χιονίζει «υπερθέρμανση» στο Λονδίνο και δε βγαίνει ένας πολυβραβευμένος γενοκτόνος να μας εξηγήσει πώς ακριβώς η ιδεοληψία του προκαλεί αντίθετα φαινόμενα!

Πώς ξεκίνησε από το 1970 η ραδιενεργός προπαγάνδα και δαιμονοποιήθηκε το διοξείδιο του άνθρακα, όπως ακριβώς κάνουν σήμερα τα κερδομανή γκοράκια τής «υπερθέρμανσης»:
http://wattsupwiththat.wordpress.com/2008/04/05/scavenger-hunt-find-the-lump-of-coal

Δεν προλαβαίνουμε τις καταγγελίες για τις συνεχείς, δόλιες απατεωνιές των φανατικών τής «υπερθέρμανσης», που θέλουν να μας αποκοιμίζουν για να συνεχίσουν το ρήμαγμα των κονδυλίων, ώσπου να έρθουν μεγαλύτερες παγωνιές, όπου νομίζουν ότι θα σωθούν μασουλώντας δολάρια…
http://motls.blogspot.com/2007/07/nir-shaviv-why-is-lockwood-and-frohlich.html

IPCC senior scientist Kevin Trenberth noted recently: “. . . there are no (climate) predictions by IPCC at all. And there never have been”; instead there are only “what if” projections of future climate that correspond to certain emissions scenarios. Trenberth continues, “None of the models used by IPCC is initialized to the observed state and none of the climate states in the models corresponds even remotely to the current observed climate” «Τhe science is not done because we do not have reliable or regional predictions of climate». «How disruptive and how much loss of life will there be because we did not adequately plan for the climate changes that are already occurring?» Ο πανικός μεγαλώνει όσο καταρρέουν…
http://blogs.nature.com/climatefeedback/2007/06/predictions_of_climate.html

Το ότι ο Ομπάμα, όπως και η Κλίντον, ζητάνε βοήθεια από το ραδιενεργό γενοκτόνο Γκορ, αυτόν που προσκυνάνε οι ψευτοοικολόγοι για το έργο του στα Βαλκάνια, πρέπει να προβληματίζει ότι οι δολαριανοί φοβούνται ότι χωρίς πετρέλαιο, βία και υποταγμένους λαούς, θα ψοφήσουν της πείνας.

Με λίγα αγγλικά, θα γελάσετε πολύ με τα σχόλια που παρωδούν τη μανία τού αρχικαναλάρχη και των ομοιοπαθών του για κοσμοκρατορία μέσω «υπερθέρμανσης»:
http://wattsupwiththat.wordpress.com/2008/04/02/cnns-view-of-climate-history/#comments

Μια πολύ καλή ανασκόπηση για το καθόλου αμφισβητούμενο ενδεχόμενο επικείμενης παγκόσμιας ψύξης, για το οποίο φαίνεται να ετοιμάζονται εγωιστικά ορισμένες κλίκες, παραπλανώντας όλους τους άλλους:
http://www.warwickhughes.com/agri/Solar_Arch_NY_Mar2_08.pdf

Κι ακόμα, νέα ανακοίνωση ότι οι ωκεανοί ΨΥΧΟΝΤΑΙ:
http://www.enterstageright.com/archive/articles/0408/0408globalwarmingoceans.htm

Τον ίδιο σύνδεσμο θα βρείτε και στις ενημερώσεις επικαιρότητας, γιατί αφορά ένα χωριό Αυτάρκειας που εκπαίδευσαν πρόσφατα στην Ιρλανδία:
http://whispering-planet.blogspot.com/2008/03/blog-post_30.html


Όσο περισσότερα μαθαίνουν για την ιδιοτελή τρομολαγνεία τής «υπερθέρμανσης», τόσο αηδιάζουν με το ιερατείο της, δείχνει πανεπιστημιακή έρευνα στην ίδια τη Δολαρία:
http://www.sciencedaily.com/releases/2008/03/080327172038.htm

Αν τα αγγλικά σας ή κάποιων γνωστών σας, σας διευκολύνουν, μπορείτε να δείτε πολύ σύντομα τη συνήθη τα τελευταία χρόνια απάτη για δήθεν κίνδυνο λιωσίματος των πάγων της ΔΙΑΡΚΩΣ ΨΥΧΟΜΕΝΗΣ Ανταρκτικής (όπως παραδέχεται και η τρομοκρατική IPCC), με αφορμή σπάσιμο ασήμαντου σε ποσοστό παγόβουνου, που βέβαια ΔΕΝ οφείλεται σε καμία υπερθέρμανση…
Misleading Reports About Antarctica
http://icecap.us/images/uploads/MISLEADING_REPORTS_ABOUT_ANTARCTICA.pdf

Έχετε λίγο χρόνο για έναν νέο καταπέλτη κατά του σκιάχτρου της υπερθέρμανσης;
(στα αγγλικά)

Το 74% ερωτηθέντων Βρετανών θεωρούν ότι οι φόροι δήθεν για το περιβάλλον είναι απλώς κρατική συσσώρευση χρήματος!
http://extras.timesonline.co.uk/poll.pdf
http://wattsupwiththat.wordpress.com/2008/03/16/poll-majority-of-british-say-they-are-being-snookered/

Αντέχετε λίγη περισσότερη κριτική στις απατεωνιές τής σημερινής Ιεράς Εξέτασης;
IPCC followed only 17 of the more than 127 forecasting principles critical to making sound predictions –
http://www.washingtontimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/20080314/COMMENTARY/702895001/home.html

Αλλού προβληματίζονται φανερά κι ετοιμάζονται επιθετικά, με το σύνηθες μίσος τους για τη συμφιλιωτική Αυτάρκεια, όπως δείχνουν οι αυξανόμενοι εξοπλισμοί τους, κι εδώ οι εγωμανείς των κονδυλίων, κράτος και ψευτοοικολόγοι, εξακολουθούν αλαζονικά να κοροϊδεύουν αυτούς που τους ταΐζουν…:

According to Cambridge University scientists, the seven-tenths of a degree Fahrenheit drop in global temperatures in just the past six months has been the most pronounced plunge since the 1.2 degree dip in the year following the volcanic eruption of Mount Pinatubo in the Philippines in June of 1991. They blame changes in the decrease in solar radiation for the current sudden cooling. It had nothing to do with rising carbon dioxide levels, one way or the other.
climatologist Cliff Harris:
http://www.longrangeweather.com/climate_change.htm


Σχετικά με την απάτη τού “hockey stick” των υπερθερμασμένων για λεφτά και εξουσία:
McIntyre just posted his most recent discovery of the previously unnoticed Mannian technique used in the paper that apparently allows just a few trees in the in the USA to define the climate for the rest of the world, or as I call it “climate divining”. He writes:
The problem is far more than bristlecones merely being antennae for world temperature. U.S. trees, analysed according to Mannian methods, are supposedly capable of reconstructing ENSO, the Chinese monsoon, the East Asian monsoon, the PDO, the North Atlantic Oscillation, the Indian Ocean Dipole – did I leave anything out?
Its funny stuff, and also sad in the revealing of the contortions applied to get the “hockey stick” to appear. It’s worth a look.
http://www.climateaudit.org/?p=2845

Προσέξτε πόσο μαλακά το φέρνουν οι παρακάτω επιστήμονες το θέμα τής ενδεχόμενης παγκόσμιας ψύξης:

We estimate that the Sun could account for as much as 69% of the increase in Earth’s average temperature, depending on the TSI reconstruction used. Furthermore, if the Sun does cool off, as some solar forecasts predict will happen over the next few decades, that cooling could stabilize Earth�s climate and avoid the catastrophic consequences predicted in the IPCC report.

Nicola Scafetta is a research associate in the Duke University physics department. Bruce West is chief scientist in the mathematical and information science directorate, US Army Research Office, in Research Triangle Park, North Carolina.

http://www.fel.duke.edu/~scafetta/pdf/opinion0308.pdf


Επίσημη κανιβαλική ανακοίνωση, για τους δύσπιστους:

Climate change may spark conflicts, EU told
http://www.guardian.co.uk/world/2008/mar/10/eu.climatechange

A summit of Nato leaders in Bucharest next month will discuss the problem for the first time, while a new manifesto for a radical overhaul of the western alliance moots the possibility of Nato being used «as an instrument of energy security».
A report from the EU’s top two foreign policy officials to the 27 heads of government gathering in Brussels for a summit this week warns that «significant potential conflicts» are likely in the decades ahead as a result of «intensified competition over access to, and control over, energy resources».

The seven-page report, obtained by the Guardian, has been written by Javier Solana, the EU’s foreign policy supremo, and Benita Ferrero-Waldner, the commissioner for external relations. It predicts that global warming will precipitate security issues for Europe, ranging from energy wars to mass migration, failed states and political radicalisation.

The report warns of greater rich-poor and north-south tension because global warming [εδώ θα έπρεπε να γράφει: ο κανιβαλισμός] is disproportionately caused by the wealthy north and west while its impact will be most catastrophic in the poor south.

Σε συνδυασμό με την ανακοίνωση των αρχομανών στην Κίνα ότι θα επιμείνουν σε αύξηση του πληθυσμού (…), θα είχε ενδιαφέρον να απαντούσαν ενδεικτικά μερικοί φανατικοί οπαδοί των γκόρηδων αν καταλαβαίνουν ότι μέσα σε μια εβδομάδα έγινε διπλή κήρυξη ολοκληρωτικού πολέμου…

Κι άλλοι μπλόγκερ προβληματίζονται για τις κλιματικές διακυμάνσεις και την κατευθυνόμενη αδιαφορία.

Αντί Αυτάρκειας, «οικολογική» μόλυνση:
In China, a country buckling with the breakneck pace of its industrial growth, such stories of environmental pollution are not uncommon. But the Luoyang Zhonggui High-Technology Co., here in the central plains of Henan Province near the Yellow River, stands out for one reason: It’s a green energy company, producing polysilicon destined for solar energy panels sold around the world. But the byproduct of polysilicon production—silicon tetrachloride—is a highly toxic substance that poses environmental hazards. “The land where you dump or bury it will be infertile. No grass or trees will grow in the place. . . . It is like dynamite—it is poisonous, it is polluting. Human beings can never touch it,” said Ren Bingyan, a professor at the School of Material Sciences at Hebei Industrial University.
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2008/03/08/AR2008030802595.html

The total extent of snow cover in the Northern Hemisphere at the end of February was at the highest level since the same period 42 years ago in 1966. The all-time record for extreme snow depths was during the winter of 1887-88.

According to my climatological colleagues in Britain, Japan and the U.S., the winter months of December, January and February were likewise the coldest as a whole since at least the late 1970s, in some cases dating back to either the 1930s or even the 1880s. One area of southeastern China claims that this exceptionally harsh winter of 2007-08 has been the «worst since 1210, nearly 800 years ago!»

http://www.longrangeweather.com/climate_change.htm

(Με προσθήκη μιας παραπομπής)

Με τη μανία να υποδουλώνουν και να πουλάνε άχρηστα συνεχώς, οι σημερινοί φοβικοί αρχομανείς εκμεταλλευόμενοι τις φυσικές κλιματικές διακυμάνσεις, όπως ακριβώς το ενεργειακό, τον κατευθυνόμενο από τους ίδιους υπερπληθυσμό-υπερκαταναλωτισμό κλπ, τα τελευταία χρόνια, με την υποστήριξη ψευτοοικολόγων ασκούν επιπλέον τρομοκρατία συλλογικής ενοχοποίησής μας ως εξής:

Όλα τα κλιματικά μοντέλα τής υπερθέρμανσης στηρίζονται σε υπεραπλουστευμένες υποθέσεις:

Δε λαμβάνουν υπόψη τους την ύπαρξη και τη συμπεριφορά τού κατά 95% κύριου αερίου τού θερμοκηπίου, των υδρατμών (!…)

Αδιαφορούν για το ενδεχόμενο μεγάλης ηφαιστειακής έκρηξης, που μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη νεφοκάλυψη, ψύξη, καταστροφή καλλιεργειών και λιμό, όπως το 1815 η έκρηξη του ηφαιστείου Ταμπόρα (!…)

Η γη θεωρείται επίπεδη (!…)

Η θερμοκρασία τού εδάφους θεωρείται σταθερή (!…)

Η ακτινοβολία τού ήλιου θεωρείται σταθερή (!…)

«Δεν υπάρχει» νύχτα – ημέρα και καμία εποχή (!…)

Η γήινη ενέργεια είναι «ισορροπημένη» (!…)

Το «φαινόμενο του θερμοκηπίου» είναι ομοιόμορφο (!…)

Δεδομένου ότι τα «μοντελάκια» δεν έχουν εξεταστεί ποτέ, παρέχουν μόνο κατευθυνόμενες, ιδιοτελείς «προβολές», ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΚΕΧΕΙΡΙΑΣ για αρμονική συνύπαρξη σε αποκεντρωμένες μικρές πόλεις με αυτάρκη αγροκτήματα.

«January 2008 may seem particularly cold compared to January 2007 — the warmest January on record and largely due to the warming phenomenon El Niño — but this merely demonstrates the year-to-year natural variations in our climate».
Ώστε, οι μοναρχικοί μετεωρολόγοι τού βρετανικού metoffice, όταν κάνει κρύο λένε ότι πρόκειται για «ετήσιες φυσικές διακυμάνσεις», ενώ όταν κάνει ζέστη, μόνο εδώ λένε ότι οφείλεται στο φαινόμενο Ελ Νίνιο, ενώ συνήθως κατηγορούν όλη την ανθρωπότητα…: το σύνδρομο μισανθρωπίας από το οποίο πάσχουν όλοι οι ανανούριστοι «εκλεκτοί».΄..
http://www.metoffice.gov.uk/research/hadleycentre/news/cc_global_variability.html

Mar 06, 2008
Basic Greenhouse Equations “Totally Wrong”
New derivation of equations governing the greenhouse effect reveals “runaway warming” impossible. Miklos Zagoni isn’t just a physicist and environmental researcher. He is also a global warming activist and Hungary’s most outspoken supporter of the Kyoto Protocol. Or was. That was until he learned the details of a new theory of the greenhouse effect, one that not only gave far more accurate climate predictions here on Earth, but Mars too. The theory was developed by another Hungarian scientist, Ferenc Miskolczi, an atmospheric physicist with 30 years of experience and a former researcher with NASA’s Ames Research Center.
After studying it, Zagoni stopped calling global warming a crisis, and has instead focused on presenting the new theory to other climatologists. The data fit extremely well. “I fell in love,” he stated at the International Climate Change Conference this week. “Runaway greenhouse theories contradict energy balance equations,” Miskolczi states. Just as the theory of relativity sets an upper limit on velocity, his theory sets an upper limit on the greenhouse effect, a limit which prevents it from warming the Earth more than a certain amount. How did modern researchers make such a mistake? They relied upon equations derived over 80 years ago, equations which left off one term from the final solution.
Miskolczi’s story reads like a book. Looking at a series of differential equations for the greenhouse effect, he noticed the solution—originally done in 1922 by Arthur Milne, but still used by climate researchers today—ignored boundary conditions by assuming an “infinitely thick” atmosphere. So Miskolczi re-derived the solution, this time using the proper boundary conditions for an atmosphere that is not infinite. His result included a new term, which acts as a negative feedback to counter the positive forcing. At low levels, the new term means a small difference … but as greenhouse gases rise, the negative feedback predominates, forcing values back down. NASA refused to release the results. Miskolczi believes their motivation is simple. “Money”, he tells DailyTech. Research that contradicts the view of an impending crisis jeopardizes funding, not only for his own atmosphere-monitoring project, but all climate-change research. Currently, funding for climate research tops $5 billion per year. Miskolczi resigned in protest.
http://www.dailytech.com/Researcher+Basic+Greenhouse+Equations+Totally+Wrong/article10973.htm

Μειώνονται οι μετεωρολογικοί σταθμοί διεθνώς, για …να έχουμε καλύτερη εικόνα τού κλίματος;…
Μα τι σχέση έχει η διαφάνεια με τη συλλογική αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων, συμπεριλαμβανομένων και των ψευτοοικολόγων οπαδών των Γκόρηδων;
http://wattsupwiththat.wordpress.com/2008/03/06/weather-stations-disappearing-worldwide

Δόλιοι ή ανίδεοι ότι το κυριότερο (95%) και μη ανθρωπογενές αέριο του θερμοκηπίου είναι οι μη μετρήσιμοι προς το παρόν υδρατμοί, στηρίζουν την τρομολαγνεία των κλικών τού Κιότο…

Δείτε εδώ ένα δείγμα των αποσιωπήσεων στα κλιματικά μοντέλα των κονδυλιάκηδων. Θα επανέρθουμε.

Γιατί άραγε ο πολυδιαφημισμένος, πάμπλουτος κανίβαλος Γκορ αρνήθηκε τα 200.000 δολάρια που παίρνει για κάθε παραλήρημά του, και να αντικρούσει δημόσια μερικούς από τους εκατοντάδες επιστήμονες που τον αμφισβητούν;Το επιχείρημα για το ποιός διοργανώνει τη συνάντηση είναι συνήθης υπεκφυγή των σκοταδιστών που απευθύνονται σε ελεγχόμενα ακροατήρια… Γιατί άραγε δεν οργανώνει ο ΟΗΕ και λοιπά ευαγή ιδρύματα που τα ακριβοπληρώνει η ανθρωπότητα με ιδρώτα και αίμα συνεχείς και ανοιχτές συζητήσεις;;;

Ελπίζω να μη μου προσαφθεί το δόλιο ότι παίρνω δήθεν το μέρος αντίπαλων προς τους γκόρηδες εχθρών τής Αυτάρκειας…

Θα προσπαθήσω να μεταφράσω μόλις βρω ευκαιρία τα παρακάτω:

All climate models depend on the grossly oversimplified assumptions that:
The earth can be considered flat (!!!)
The surface temperature is constant
The sunlight received is constant (!!!)
There is no night and day and no seasons (!!!)
The earth’s energy is “balanced”
The “greenhouse effect” is uniform

Since models have never been tested they only provide “projections”
Since models have never been tested, they are “assessed” by “experts” with a conflict of interest
Levels of “likelihood”, with estimates of “probability” are provided for these “estimates”, which are nothing but the guesses of people with an agenda.

Σοκαριστική παγκόσμια ψύξη & πομπηιακή αδιαφορία…
Μακάρι η καταγεγραμμένη στον πίνακα κατακόρυφη κάθοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά περίπου 0,6 βαθμούς τον τελευταίο χρόνο, να δει τα κανιβαλικά γκοράκια και να σταματήσει, και μακάρι, έστω και τώρα να αρχίσει οπουδήποτε συζήτηση για την κατεπείγουσα ανάγκη για Διεθνή Εκεχειρία και αποκέντρωση των βαβυλώνων σε μικρές πόλεις με αυτάρκη αγροκτήματα.

Μια ακόμα φωνή προβληματισμού σε μια ελληνόφωνη ιστοσελίδα για τον καιρό και το κλίμα: http://www.meteorasis.gr/content/view/2292/61:
Η Κίνα έχει τον ψυχρότερο χειμώνα των τελευταίων 100 ετών, η Βόρεια Αμερική, μέρος της Σιβηρίας, η Μογγολία και η Κίνα έχουν τη μεγαλύτερη χιονοκάλυψη τουλάχιστον από το 1966. Πολλές περιοχές των Η.Π.Α. κατέγραψαν τον Ιανουάριο ρεκόρ χαμηλών θερμοκρασιών. Τις πρώτες δύο εβδομάδες του Φεβρουαρίου το Τορόντο δέχθηκε 70 εκατοστά χιονιού, καταρρίπτοντας το ρεκόρ των 66,6 εκατοστών ολόκληρου του Φεβρουαρίου (που υπήρχε από τη δεκαετία του ’50). Η Νότια Αμερική είχε έναν από τους ψυχρότερους χειμώνες των τελευταίων δεκαετιών, στο Μπουένος Άιρες χιόνισε για πρώτη φορά από το 1918, ενώ στο Περού 200 άτομα πέθαναν από το κρύο. Στο Γιοχάνεσμπουργκ σημειώθηκε η σημαντικότερη χιονόπτωση των τελευταίων 26 ετών. Η Βαγδάτη κατέγραψε την πρώτη μέρα χιονόπτωσης από τότε που υπάρχουν αρχεία. Ο περασμένος Ιούνιος στην Αυστραλία ήταν ο ψυχρότερος που έχει καταγραφεί. Ο πάγος στο Βόρειο Πόλο, που είχε πέσει στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας 35ετίας, επέστρεψε και είναι μάλιστα σε ορισμένες περιοχές 10-20 εκατοστά παχύτερος απ’ ό,τι πέρσι τέτοια εποχή, ενώ και στην Ανταρκτική σημειώθηκε ρεκόρ παγοκάλυψης.

Αυτή η πονηρή ανακοίνωση για «παγκόσμια κιβωτό σπόρων» στην Αρκτική, έχει 2 ενδιαφέρουσες παραλείψεις:
1. Γιατί αυτοί οι «εκλεκτοί» αδιαφορούν για τον μανιακό πόλεμο στην Αυτάρκεια και τη βιοποικιλότητα, που γίνεται με τις μονοκαλλιέργειες και τα μεταλλαγμένα; Πόσο τους στηρίζουν οι ψευτοοικολογικές συνδρομητικές οργανώσεις κάθε είδους!…
2. Στη σχετική ιστοσελίδα τους λένε ότι ακόμα κι αν κοπεί το ρεύμα, το υπερκείμενο παγωμένο έδαφος θα κρατήσει τους σπόρους υπό το μηδέν(«Permafrost and thick rock will ensure that even without electricity, the samples will remain frozen»). Δηλαδή εκεί ακριβώς έχουν κάνει συμφωνία με την υπερθέρμανση να μην πάει ;

Οι χιονοκατεστραμμένες περιοχές τής Κίνας θα μας κατηγορούν που δεν τους προκαλέσαμε νωρίτερα υπερθέρμανση!…
Άντε, τώρα, να επισκευάσουν, οι ανυποψίαστοι, 3.500.000 ανασφαλή τ.μ. σχολικών κτιρίων και 485.000 σπίτια που κατέρρευσαν… :
Σιγά μη νοιαστούν τα περισσότερα κράτη και οι ψευτοικολογικές οργανώσεις για την ενεργειακά οικονομικότερη Αυτάρκεια και αποκέντρωση, μπας και χάσουν τον παρασιτισμό τους…
The ministry was concerned about the structural safety of schools in snow-stricken areas, said Jiang Peimin, director with the MOE. Storms «made 3.5 million square meters of school buildings unsafe for further use without repair,» he said.
By February 23, more than 485,000 houses around the country had collapsed due to the heavy snow, which claimed 129 lives and caused 151.65 billion yuan in losses.
http://news.rednet.cn/c/2008/02/26/1447310.htm

«Παραποίηση των αποτελεσμάτων τού ατμοσφαιρικού CΟ2 στο φαινόμενο του θερμοκηπίου, στο πλαίσιο της Φυσικής» -«Falsification of the Atmospheric CO2 Greenhouse Effects Within the Frame of Physics.» by Dr. Gerhard Gerlich, of the Institute of Mathematical Physics at the Technical University Carolo-Wilhelmina in Braunschweig , and Dr. Ralf D. Tscheuschner in Hamburg, July 2007: http://arxiv.org/abs/0707.1161v3 .

Κι άλλοι, φτωχοί ανυποψίαστοι στο Βιετνάμ, έχασαν χιλιάδες ζώα από την παγωνιά…

Επίσημη ανακοίνωση των δολαριανών (απ΄ όπου και το μεγαλύτερο μέρος των κλιματοτρομοκρατών…), ότι η πρόσφατη, μικρή υπερθέρμανση ΔΕΝ αύξησε τα προβλήματα λόγω τυφώνων…!
“There is nothing in the U.S. hurricane damage record that indicates global warming has caused a significant increase in destruction along our coasts.”
NOAA (NATIONAL OCEANIC & ATMOSPHERIC ADMINISTRATION) – National Hurricane Center: http://www.hurricanes.gov

Καμαρώστε απάντηση οπαδών τού, μέσω της θεωρίας περί συνεχιζόμενης υπερθέρμανσης (πράγμα που κάνουν και ορισμένοι εξίσου φοβικοί αμφισβητίες τους…), πολέμου κατά της διεθνούς εκεχειρίας-συμφιλίωσης και Αυτάρκειας:
«Antarctica is Cold? Yeah, We Knew That
“…we often hear people remarking that parts of Antarctica are getting colder, and indeed the ice pack in the Southern Ocean around Antarctica has actually been getting bigger. Doesn’t this contradict the calculations that greenhouse gases are warming the globe? Not at all, because a cold Antarctica is just what calculations predict… and have predicted for the past quarter century”…
http://www.realclimate.org/index.php/archives/2008/02/antarctica-is-cold
Η Ανταρκτική παγώνει σύμφωνα με τις προβλέψεις τής …υπερθέρμανσης!
Δηλαδή ό,τι καιρό κι αν κάνει φταίει η υπερθέρμανση, που δικαιολογεί ακόμα και περισσότερα ραδιενεργοκτόνα εργοστάσια, για τα οποία δεν αντιδρούν δυναμικά οι υπερθερμασμένοι αντιαυταρκιστές, όταν δεν τις προωθούν κιόλας…

Θα μπορούσα να σχολιάσω τις 2 νέες, αντιτιθέμενες προβλέψεις για το κλίμα που δημοσιεύτηκαν σήμερα (κλικ εδώ).
Αλλά μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων, είδα ότι ορισμένοι στέκονται μόνο στις προβλέψεις και όχι στον καταστροφικό σκοταδισμό γύρω από την απαραίτητη προετοιμασία, ιδιαίτερα των παιδιών. Νομίζω τώρα ότι περισσότερη σημασία έχει η προώθηση της αποσιωπημένης Αυτάρκειας, έστω ως πρότασης συμφιλιωτικής, συλλογικής αντιμετώπισης ΟΠΟΙΩΝΔΗΠΟΤΕ κλιματικών αλλαγών.
6.000 χρόνια μετά από την ερημοποίηση της Σαχαρασίας, την εξουθένωση πολλών και την από αυτούς έναρξη, ουσιαστικά, των πολέμων, όσο ακούγεται ότι η Αυτάρκεια ήταν η κύρια κατάσταση των ανθρώπων στο μεγαλύτερο μέρος τής ιστορίας τους, κι ότι οι πρώτοι οργανωμένοι ανανούριστοι επιθετικοί ξεκίνησαν τους πολέμους και την εξάπλωση του μίσους εναντίον της, για να μην βλέπουν γύρω τους γελαστούς ανθρώπους (αφού οι ίδιοι μεγάλωσαν δυστυχισμένοι), ίσως έτσι καταλάβουν και οι σημερινοί επιθετικοί ότι επιτρέποντας την αναγέννησή της, με αποκέντρωση σε ξεκούραστα, αυτάρκη αγροκτήματα, θα έχουν ελπίδες να ζήσουν καλύτερα και περισσότερο, χωρίς την αυτο-καταστροφική, συνεχή ανασφάλεια που προκαλούν τα υψηλά επίπεδα κορτιζόλης μέσα τους.

Από τα πολλά χιόνια που έπεσαν κινδυνεύουν οι πολικές αρκούδες κι όχι από την …υπερθέρμανση, δόλια γκοράκια!

Τι έκανε λέει; Σταμάτησαν να ζεσταίνονται οι ωκεανοί από το 2004;
Αν πούμε και για τις τσιμεντομετρήσεις…

Μας ήρθε το εξής μήνυμα:
«Αν, πράγμα που ΑΠΕΥΧΟΜΑΙ, ξεκινήσουν παγκόσμια κρύα σε 5-10 χρόνια, με την ανθρωπότητα απροετοίμαστη εξαιτίας των διχασμένων κρατών της, τότε τα φετινά κρύα θα είναι μια ευχάριστη ανάμνηση μιας πρόωρα σταματημένης υπερθέρμανσης»…

Θα ήθελε άραγε ένας φανατικός, επιθετικός οπαδός τού …υπερθερμασμένου για κέρδη πολέμου κατά της αυτάρκειας να βρεθεί έτσι ανυποψίαστος ή και πρόωρα καταψυγμένος;
180.000 άνθρωποι αποκλείστηκαν από χιόνια στη φοβική Κίνα, όπου ξανααδιαφόρησαν οι σκοταδιστές να τους ενημερώσουν έγκαιρα. Από τέτοιους θα περιμένουμε βοήθεια;
http://ca.news.yahoo.com/s/reuters/080217/world/international_china_weather_dc_54

Αυτό που ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΑ ευεργετεί ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ είναι η θαρραλέα-αλτρουϊστική αντιμετώπιση οποιωνδήποτε κλιματικών αλλαγών με προτεραιότητα την εκπαίδευση των παιδιών στην Αυτάρκεια. ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ να βάζετε σε παρέες αλλά και συλλόγους, ακόμα και διχαστικά άτομα, το ερώτημα γιατί να μην ασχοληθούν με την αποκέντρωση και τις φιλειρηνικές συλλογικές αποφάσεις, αφού θα ωφεληθούν και οι επιθετικοί, αλλιώς πρώτα εκείνοι θα καταστραφούν από τον κανιβαλισμό που προωθούν…

Τουλάχιστον 800 νεκροί από πρωτοφανή παγωνιά στο Αφγανιστάν
, αλλά αυτό δε θα σταματήσει τα σκιάχτρα τής υπερθέρμανσης, παρά μόνο όταν πάψουμε να τους φοβόμαστε, για να προλάβουμε να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά!

Ρεκόρ 15ετίας πάγου στην Γροιλανδία, βεβαίως, πάλι από …υπερθέρμανση!…
http://sermitsiaq.gl/klima/article30834.ece?lang=EN

Με την ευκαιρία και του σημερινού (14-2-08) μεγάλου σεισμού, ας ξαναθυμίσουμε την ανευθυνότητα των «εκλεκτών» «ειδικών» που ΠΟΤΕ’ δεν προτείνουν ούτε ετήσιες ασκήσεις εκκένωσης κατοικημένων περιοχών, ούτε, βέβαια, αποκέντρωση και ασφαλή και συμφιλιωτικά αυτάρκη αγροκτήματα…:
Δείτε το σχετικό ταινιάκι:

Η συνήθης φτηνή-ανεύθυνη, παραπλανητική κοτσάνα ότι δήθεν η «υπερθέρμανση φταίει για την παγωνιά» (!!!), ακούστηκε ξανά στην Ινδία (http://sify.com/news/fullstory.php?id=14603730)

Αν μπορούσαν, βέβαια, όλοι αυτοί οι αρχομανείς να φανταστούν πού τους/μας οδηγούν τα κανιβαλικά ψέματά τους, θα άφηναν ήσυχους τους λαούς να αυτοοργανωθούν για τη συλλογική αυτάρκεια, μπας και γλιτώσουν και οι «εκλεκτοί» από την αυτο-καταστροφή, κοινή σε ΟΛΑ τα ιερατεία…

Να δώσουμε κι άλλα λεφτά στα υπερθερμασμένα από απληστία γκοράκια που μπορούν να «σταματήσουν» την «υπερθέρμανση» με χιόνια:
Η βαρυχειμωνιά τής «υπερθέρμανσης» κατέστρεψε το 10% των δασών στην Κίνα:
(http://news.xinhuanet.com/english/2008-02/09/content_7583928.htm), που είναι το 90% στις πληγείσες περιοχές
(http://www.meteorasis.gr/content/view/2215/61/)…

763 νεκροί από παγωνιά μέχρι στιγμής στο Αφγανιστάν!…
http://ca.news.yahoo.com/s/reuters/080209/world/international_afghan_weather_dc_2

Άραγε γιατί η υπερπληθυσμιακά επιθετική κινεζική κυβέρνηση δεν ενημερώνει πόσους θανάτους προκάλεσαν οι καταρρεύσεις 223.000 σπιτιών από τα χιόνια;;; Μα, βέβαια, για τους φοβικούς κανίβαλους προτεραιότητα δεν είναι η συλλογική ευημερία, αλλά τα λεφτά από τις καλοκαιρινές αρένες των ντοπομονομάχων… Μαζί τους θα τα πάρουν;;;

Εκεί όπου το 90% των πάγων τού πλανήτη: Η Ανταρκτική ΨΥΧΕΤΑΙ, αλλά …είναι απλώς από …υπερθέρμανση!
http://www.spectator.org/dsp_article.asp?art_id=12679

Για δες: ο πάγος ξανασχηματίστηκε στην Αρκτική, αλλά αυτό δεν είναι μια εγκεκριμένη υπερθερμασμένη είδηση:
http://www.telegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2008/02/03/nbook103.xml

Κινέζος μετεωρολόγος παραδέχεται ότι είναι απροετοίμαστοι για τόσες χιονοπτώσεις, αφού από την εποχή των πολεμοκάπηλων αυτοκρατόρων τους, κοιτάζουν πώς να καταστρέψουν την αυτάρκεια και να αυξήσουν τον υπερπληθυσμό τους…
http://ca.news.yahoo.com/s/afp/080205/world/china_weather_transport_51

Δεκάδες νεκροί από πρωτοφανή παγωνιά στο Ιράν δεν είναι και σπουδαία είδηση για τα υπερθερμασμένα ΜΜΕ-ιερατεία, αφού αφορούν μια χώρα-σκιάχτρο, ε;
http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/7178192.stm

Βαρυχειμωνιά και στη Βρετανία
, γι΄ αυτό αγοράζουν συνεχώς σπίτια στη Μεσόγειο, και αυξάνουν το ραδιενεργό οπλοστάσιό τους οι κανίβαλοι…

Οι εκατοντάδες νεκροί από μεγάλες παγωνιές σε Περού, ΗΠΑ, Ασία, διαψεύδουν τραγικά τα δόλια υπερθερμασμένα μοντέλα των εγωμανών γενοκτόνων γκόρηδων,

Οι χειρότερες χιονοπτώσεις της τελευταίας 50ετίας στην Κίνα; Μπα, δροσεροί καύσωνες των υπερθερμασμένων μοντέλων θα είναι!… Τα δόλια γκοράκια σιωπούν παγερά… Και στην Κίνα ο κατευθυνόμενος επί χιλιετίες υπερπληθυσμός γίνεται μπούμερανκ
http://www.in.gr/video/default.aspx?videoID=61825
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=868515&lngDtrID=245


Νέα προειδοποίηση για επερχόμενη παγκόσμια ψύξη, όταν όλοι οι αρχομανείς πολεμούν την Αυτάρκεια…
http://en.rian.ru/science/20080122/97519953.html
http://www.gao.spb.ru/english/astrometr/index1_eng.html
“Οι θερμοκρασίες στη γη έχουν σταθεροποιηθεί την τελευταία δεκαετία, και η ανθρωπότητα πρέπει να ετοιμάζεται για μια νέα παγετώδη περίοδο, παρά για αύξηση της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου”, δήλωσε Ρώσος επιστήμονας σε συνέντευξη στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Novosti.
Τα ρωσικά και ξένα ερευνητικά στοιχεία επιβεβαιώνουν ότι η μέση παγκόσμια θερμοκρασία το 2007 ήταν σχεδόν παρόμοια με εκείνη του 2006, και, γενικά, ίδια με τις θερμοκρασίες του 1998-2006, που, βασικά, σημαίνει ότι η γη πέρασε την αιχμή της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου το 1998-2005, είπε ο Khabibullo Abdusamatov, επικεφαλής ενός διαστημικού ερευνητικού εργαστηρίου στο παρατηρητήριο Pulkovo της Πετρούπολης. Σύμφωνα με τον επιστήμονα, η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα στη γήινη ατμόσφαιρα έχει αυξηθεί περισσότερο από 4% στην προηγούμενη δεκαετία, αλλά η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας λόγω του φαινομένου του θερμοκηπίου έχει σταματήσει ουσιαστικά. Αυτό επιβεβαιώνει τη θεωρία τής ηλιακής επιρροής στο γήινο κλίμα, επειδή το ποσό ηλιακής ενέργειας που φθάνει στον πλανήτη μειώθηκε δραστικά κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, είπε ο επιστήμονας.
“Αν η μέση παγκόσμια θερμοκρασία αντιδρούσε άμεσα στις συγκεντρώσεις των αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα, θα είχε αυξηθεί από 0.1 βαθμό Κέλσιου στα προηγούμενα δέκα χρόνια, εντούτοις, αυτό δε συνέβη”, δήλωσε. «Μέχρι τα μέσα τού 21ου αιώνα ο πλανήτης θα αντιμετωπίσει μιά νέα Μικρή Παγετώδη Περίοδο, παρόμοια με το ελάχιστο Maunder (βλ. αμέσως πιο κάτω), επειδή το ποσό ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στη γη μειώνεται συνεχώς από τη δεκαετία του ’90 και θα φθάσει στο ελάχιστό του περίπου το 2041». Το ελάχιστο Maunder συνέβη μεταξύ 1645 και 1715, όταν εμφανίστηκαν μόνο περίπου 50 ηλιακές κηλίδες στον ήλιο, σε αντιδιαστολή με τις συνήθεις 40.000-50.000. Συνέπεσε με το μέσο και πιο κρύο μέρος της αποκαλούμενης Μικρής Παγετώδους Περιόδου (Little Ice Age), κατά τη διάρκεια της οποίας η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική πέρασαν βαριούς χειμώνες.
«Εντούτοις, η θερμική αδράνεια των παγκόσμιων ωκεανών και των θαλασσών θα καθυστερήσει μια «βαθιά ψύξη» του πλανήτη, και η Μικρή Παγετώδης θα αρχίσει κατά τη διάρκεια του 2055-2060, και θα διαρκέσει πιθανώς αρκετές δεκαετίες», είπε ο Abdusamatov.
«Επομένως, η ανθρωπότητα πρέπει να ετοιμάζεται για αυξανόμενους πάγους, παρά για αύξηση της στάθμης των ωκεανών που προκαλείται από τήξη πάγων. Η ανθρωπότητα θα αντιμετωπίσει σοβαρές κοινωνικές και δημογραφικές συνέπειες κατά την επερχόμενη Παγετώδη περίοδο, γιατί αυτή θα έχει επιπτώσεις άμεσα σε περισσότερο από το 80% του γήινου πληθυσμού», κατέληξε ο επιστήμονας.

Υπερθερμασμένο …χιόνι! Πώς τα ΜΜΕ κάνουν το κρύο …ζεστό!

«Χιόνι είδος υπό εξαφάνιση [ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, η παραπλάνηση πάει σύννεφο!]
Μοιάζει να μας έχει πνίξει. Και όμως αυτή η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του καιρού δεν προμηνύεται τίποτε καλό για το μέλλον των αγαπημένων μας νιφάδων…
Πολικό ψύχος 55 βαθμών υπό το μηδέν και χιόνια αναμένονται για αυτή την εβδομάδα στη Σιβηρία, ενώ τις προηγούμενες ημέρες χιονοθύελλες ασυνήθιστης έντασης έπληξαν την Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μέση Ανατολή. Χιόνι εμφανίστηκε ύστερα από 100 χρόνια στη Βαγδάτη, αλλά και στα συνήθως «θερμά» αυτή την εποχή Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ το Ιράν παρέλυσε από τις σφοδρότερες χιονοπτώσεις της τελευταίας εικοσαετίας. Η λίμνη Τάχο στην Καλιφόρνια καλύφθηκε από στρώμα χιονιού «επικών διαστάσεων» – το μεγαλύτερο εδώ και μισόν αιώνα. Νωρίτερα, τον χειμερινό για το νότιο ημισφαίριο μήνα Ιούλιο, το Μπουένος Αϊρες είχε δει λευκές νιφάδες να πέφτουν στους δρόμους του για πρώτη φορά από το 1918.

Το χιόνι, στο πλαίσιο της γενικότερης κλιματικής μεταβολής στον πλανήτη, φαίνεται να αλλάζει συμπεριφορά: άλλοτε λιγοστεύει τις εμφανίσεις του, ερχόμενο αργότερα και αραιότερα, άλλοτε επανεμφανίζεται ύστερα από μακρά απουσία, άλλοτε φθάνει νωρίτερα και σε μη αναμενόμενες περιόδους, πολλές φορές με ασυνήθιστη δριμύτητα.
Οι κλιματολόγοι προειδοποιούν: όλες αυτές οι διαταραχές δεν είναι τίποτε άλλο από τις κραυγές αγωνίας ενός είδους που απειλείται με εξαφάνιση. Απέναντι στα σήματα του κινδύνου, κρατικές αρχές και επιστήμονες αναζητούν λύσεις και δη άμεσες». ΛΑΛΙΝΑ ΦΑΦΟΥΤΗ
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=15266&m=H01&aa=1
ΗΠΑ-Ρωσία: 2012-ΨΥΞΗ. ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ;

Σοβαρότατη προειδοποίηση για παγκόσμια ψύξη !…

Ο Διευθυντής τού Κέντρου Ερευνών Επιστημών και Διαστήματος (Space and Science Research Center – SSRC) στη Φλόριντα, Τζον Κέισι επιβεβαίωσε ανακοίνωση της ΝΑΣΑ για «ιστορικές αλλαγές στην επιφάνεια του ήλιου», που «θα φέρουν σε 20-30 χρόνια μεγάλη ψύξη στον πλανήτη» και θα απειλήσουν με λιμό όλα τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων του πλανήτη…
Ευτυχώς που οι αρχομανείς κανίβαλοι γκόρηδες κάθε είδους, μαζεύουν λεφτά και θα μας σώσουν.
Δε χρειαζόμαστε ούτε διεθνή εκεχειρία, ούτε αποκέντρωση σε αυτάρκη αγροκτήματα πολυκαλλιέργειας, ούτε συμφιλιωτική άμεση δημοκρατία, αφού δεν προλαβαίνουμε να ελέγξουμε τον κατευθυνόμενο από παρανοϊκούς πολεμοκάπηλους υπερπληθυσμό. ΚΑΛΗ «ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ» !…
Όσο για την επιφύλαξη ότι όσο απατεώνες είναι οι γκόρηδες, άλλο τόσο μπορεί να είναι και οι άλλοι, γι΄ αυτό να υπακούμε στους πρώτους, ας την προσέξουν πόσο επιθετική είναι οι φίλοι με διασωστική διάθεση. Εμείς για μια ακόμα φορά καλούμε σε δημόσια συζήτηση ακόμα και τους κερδομανείς ψευτο-οικολόγους εχθρούς τής ανθρωπότητας, γιατί, αν ο μη γένοιτο, αλλού ετοιμάζουν εισβολές, εδώ θα είναι πολύ δύσκολα και για τους γενίτσαρους… «Καλύτερα βαριές κουβέντες, παρά βαριά σιωπή…»
ΥΓ.: Γιατί διάλεξαν την «υπερθέρμανση» για να τα κονομήσουν οι «εκλεκτοί»;
1. Γιατί οι περισσότερο ευάλωτοι στην κλάψα των γραφειοκρατιών είναι οι άτυχοι κάτοικοι των τσιμεντο-βαβυλώνων, όπου τοπικά τα καλοκαίρια ζεσταίνονται περισσότερο, όσο Ωκεανοί-Στρατόσφαιρα-Ανταρκτική ΨΥΧΟΝΤΑΙ τα τελευτάια χρόνια…
2. Γιατί όλοι οι εχθροί τής αυτάρκειας με τη χρήση σκιάχτρων και λοιπής βίας νομίζουν ότι θα νιώσουν πλουσιώτεροι…

Τη στιγμή που στην «καλοκαιρινή» Ανταρκτική έπεσε μονομιάς χιόνι 20 ετών (!…)
( http://www.kyw1060.com/Antarctic-Trek-Gets-Snowed-Out/1400510)

Υπερθερμασμένοι υμνούν τη φονική ψύξη!…:
http://www.youtube.com/v/zSn9KrK0peM
Προτείνουμε και το χιουμοριστικό ταινιάκι: http://www.youtube.com/watch?v=YPHLAHSezOk
Και τα δυο προηγούμενα στο: http://klimatika.blogspot.com/2007/09/collectively-facing-climate.html
Στους εχθρούς τής αυτάρκειας αφιερωμένο με οίκτο: τον αρχισκιάχτρο-οσκαρονομπελούχο γενοκτόνο, που με τις διάφορες κλίκες λυσσάνε να παραμείνει η ανθρωπότητα μακριά από τη διεθνή εκεχειρία και την αποκέντρωση σε αυτάρκη αγροκτήματα πολυκαλλιέργειας, που συνεχίζουν να την ενοχοποιούν για τη δική τους καταναλωτική μανία, που την εξουθενώνουν νομίζοντας ότι η υποταγή είναι ασφαλέστερη από τη φιλειρηνική συλλογική προσαρμογή στις αντιξοότητες.

Σας προτείνουμε τη παρακάτω διεύθυνση, όπου μπορείτε να διαβάσετε πάρα πολλά για το κλίμα, ιδιαίτερα από αυτά που η υπνωτική προπαγάνδα των αυτοκαταστροφικών αποσιωπά για να μας παρασύρει όλους στη μοιρολατρεία και το φανατισμό κατά του ανοιχτού διαλόγου, της αυτάρκειας, της προτεραιότητας στη διάσωση των παιδιών.
http://icecap.us/index.php/go/about-climate-change

Ώστε 2η σειρά νεκρών από το πολύ κρύο στη Δολαρία…: «Φονική χιονοθύελλα πλήττει τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Σκεφτείτε μια απότομη ψύξη (π.χ. από μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη) που δεν μπορεί να αποκλείσει κανένας, όπως δε σταματάνε να υπενθυμίζουν οι αλτρουϊστές επιστήμονες,
ενώ οι εγωμανείς των κονδυλίων μας αποκοιμίζουν αδιαφορώντας και για των παιδιών τους το αύριο…

Με ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟ δεν μπορεί να επέλθει η διεθνής συμφιλίωση και συνεργασία ενόψει οποιωνδήποτε κλιματικών αλλαγών

Εκατοντάδες, σε πλήθος χώρες, και συνεχώς αυξάνονται οι επιστήμονες που αμφισβητούν τη συλλογική ενοχοποίηση της ανθρωπότητας για το κλίμα παραδέχεται έκθεση της Γερουσίας των ΗΠΑ

Pope condemns climate change prophets
11 Dec 07 – «Pope Benedict XVI has launched a surprise attack on climate change prophets of doom, warning them that any solutions to global warming must be based on firm evidence and not on dubious ideology.
«The leader of more than a billion Roman Catholics suggested that fears over man-made emissions melting the ice caps and causing a wave of unprecedented disasters were nothing more than scare-mongering.
«The German-born Pontiff said that while some concerns may be valid it was vital that the international community based its policies on science rather than the dogma of the environmentalist movement.
«The 80-year-old Pope said the world needed to care for the environment but not to the point where the welfare of animals and plants was given a greater priority than that of mankind.»
Senior cardinals close to the Vatican have «expressed doubts about a movement which has been likened by critics to be just as dogmatic in its assumptions as any religion.»
In October, the Australian Cardinal George Pell, the Archbishop of Sydney, noted that the atmospheric temperature of Mars had risen by 0.5 degrees celsius.
«The industrial-military complex up on Mars can’t be blamed for that,» he said in a criticism of Australian scientists who had claimed that carbon emissions would force temperatures on earth to rise by almost five degrees by 2070 unless drastic solutions were enforced.»
Δείτε όλο το άρθρο :
http://www.dailymail.co.uk/pages/live/articles/news/worldnews.html?in_article_id=501316&in_page_id=1811&ito=1490

Sunspots and global cooling
Published: 05 December 2007 http://news.independent.co.uk/sci_tech/article3223603.ece
It’s something we must take seriously because what happened in the 17th century is bound to happen again some time. Recent work studying the periods when our Sun loses its sunspots, along with data on other Sun-like stars that may be behaving in the same way, suggests that our Sun may spend between 10 and 25 per cent of the time in this state. Perhaps the lateness of cycle 24 might even be the start of another Little Ice Age. If so, then our Sun might come to our rescue over climate change, mitigating mankind’s influence and allowing us more time to act. It might even be the case that the Earth’s response to low solar activity will overturn many of our assumptions about man’s influence on climate change. We don’t know. We must keep watching the sun.
Dr David Whitehouse is an astronomer and the author of ‘The Sun: A Biography’ (John Wiley, 2004)

14 νεκροί από παγοθύελλα στις ΗΠΑ, αφού δεν παίρνουν τα μέτρα τους ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΑ

Συγκρίνετε τις ειδήσεις και βγάλτε συμπέρασμα:
(αρχικά στα αγγλικά)
«The Antarctic Peninsula is warming five times faster than the average rate of global warming. Sea ice — ice that forms from sea water — covers 40% less area than it did 26 years ago off the West Antarctic Peninsula. Warmer temperatures mean that the atmosphere can hold more moisture, which in turn brings more snow».
Και τώρα οι ελληνόφωνοι αναμεταδότες:
«Υπό εξαφάνιση οι πιγκουίνοι της Ανταρκτικής εξαιτίας της παγκόσμιας θέρμανσης
Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η θερμοκρασία αυξάνεται πέντε φορές ταχύτερα στην Ανταρκτική σε σχέση με τον υπόλοιπο πλανήτη.
Στην έκθεση «Πιγκουίνοι της Ανταρκτικής και Κλιματικές Αλλαγές», το WWF επισημαίνει πως οι πάγοι στην Ανταρκτική καλύπτουν πλέον 40% λιγότερη επιφάνεια απ’ ότι πριν 26 χρόνια». http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=856549&lngDtrID=252, http://tech.pathfinder.gr/tech/577562.html
Οι τουλάχιστον επιπόλαιοι αναμεταδότες, ενώ το αρχικό κείμενο αναφερόταν σε τοπικές συνθήκες της πιο απομακρυσμένης από το κέντρο χερσονήσου, που αποτελεί μόλις το 2% της ΔΙΑΡΚΩΣ ΨΥΧΟΜΕΝΗΣ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗΣ, παρουσιάζουν την είδηση στην τρομοκρατική γραμμή των κονδυλιάκηδων της “υπερθέρμανσης”, που ξεχνούν πάντα να αναφέρονται στις παγωνιές των τελευταίων ετών, τους νεκρούς τους, όλα τα γνωστά ενδεχόμενα κλπ…

ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ IPCC ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΗ ΚΛΙΜΑΤΟΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

http://news.independent.co.uk/sci_tech/article3223603.ece
Νέα, σημερινή (7-12-07) αναγγελία ενδεχόμενης παγκόσμιας ψύξης. Ανακοίνωση αστρονόμου στον «Independent».

Αντί να αναπαράγουμε προβλέψεις για το φετινό καιρό, προτιμάμε να θυμίζουμε ότι ένα ασφαλές κριτήριο για τα κίνητρα διάφορων επαγγελματιών …σωτήρων, είναι το γεγονός ότι αποφεύγουν συστηματικά και δόλια κάθε αναφορά στην ευεργετική για όλους αμεσοδημοκρατική αυτάρκεια, σε μικρές πόλεις με ξεκούραστα αγροκτήματα πολυκαλλιέργειας, όπως τα περιβόλια, χωρίς ενεργειακές σπατάλες, ιερατεία, τα εξαρτησιογόνα τους (με πρώτο το δικό τους το φόβο) και εγκληματικότητα.

Με τη βοήθεια κάποιου φίλου στη μετάφραση (για να συζητάμε και συχνότερα!), δέστε την είδηση για την ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΑΓΩΝΙΑ σε Βραζιλία, Αργεντινή, όπως και τα σχόλια αναγνωστών, όταν εδώ οι φανατικοί ψευτοοικολόγοι συνεχίζουν να εμποδίζουν κάθε δημόσιο διάλογο.
«Παγκόσμια Ημέρα Δράσης κατά της Κλιματικής Αλλαγής»: «Θα μας ακούσει το κλίμα;» είπε κάποιος μόλις άκουσε τον παραπλανητικά βαρύγδουπο τίτλο όσων έχουν λυσσάξει να ελέγχουν τους λαούς, αντί να ενισχύουν τον έλεγχο του κατευθυνόμενου υπερπληθυσμού-καταναλωτισμού, την αποκέντρωση των βαβυλώνων, την αυτάρκεια, τη διεθνή εκεχειρία και αλληλοβοήθεια.
Σε παγωμένη Ευρώπη οι νευρωβολευτές γρυλλίζουν για την υπερθέρμανση, μπας και ρίξουν τις τιμές γής-κατοικιών στο νότο και τους κοστίσει φτηνότερα η εισβολή που ονειρεύονται χωρίς εμάς…

Όταν κι οι Τάιμς του Λονδίνου παραπονιούνται για την κερδοσκοπική κλιματο-απάτη για τις, επειδή ακριβώς είναι συμπαθέστατες, πολικές αρκούδες, τότε ας σκεφτούμε τι άλλες ψευτοοικολογικές μπίζνες γίνονται…

Ένα ανέκδοτο και μια γελοιογραφία για την τρομοκρατία περί «συλλογικής ευθύνης» που ασκούν οι σπάταλοι αρχομανείς σε βάρος τής κατευθυνόμενα υπερπληθυσμιακής-εξουθενωμένης ανθρωπότητας:
-Θα κάνουν διαδηλώσεις «κατά της κλιματικής αλλαγής» !
-Γιατί, μήπως θα μας ακούσει;

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΛΒΕΤΙΑ, συμφιλιωτικό ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ εκλογών


Για μια κλιματική περίληψη και συλλογική, φιλειρηνική προετοιμασία, κλικ εδώ
1. Η ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ !
2. ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΑΣ ΛΙΣΤΑΣ


1. Η ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ !
(Περίληψη εκτεταμένης έρευνας των καθηγητών τού πανεπιστημίου τής Ζυρίχης Μπρούνο Φρέϊ και Αλόϊς Στούτσερ, που δημοσιεύτηκε στην Οικονομική Εφημερίδα (Economic Journal) τον Οκτώβριο του 2000 – Dr. Bruno Frey and Dr. Alois Stutzer, «Happiness, Economy and Institutions»)

Μελέτες για το τι κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους έχουν διαπιστώσει ότι η απασχόληση και ο χαμηλός πληθωρισμός είναι δύο βασικοί παράγοντες, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει καμία έρευνα για την επίδραση της άμεσης δημοκρατίας. Στην πρώτη συστηματική εμπειρική ανάλυση της επίδρασης των διαφορετικών πολιτικών συστημάτων στην ευτυχία (από την εποχή τού κατασυκοφαντημένου και αιματοκυλισμένου, από τους αρχομανείς ολιγαρχικούς δουλεμπόρους, Χρυσού Αιώνα των Μεσογειοευξείνιων δημοκρατιών, και του διακριτικά δημοκρατικού-αντιαυταρχικού Αριστοτέλη και των γι΄ αυτό το λόγο κατεστραμμένων «Πολιτειών» του, σ.τ.μ.), οι καθηγητές Φρέϊ και Στούτσερ δείχνουν ότι όσο πιο εκτενή είναι τα πολιτικά δικαιώματα συμμετοχής των πολιτών, τόσο πιο ικανοποιημένοι είναι με τις ζωές τους. Η έρευνά τους χρησιμοποιεί τα στοιχεία από 6.000 κατοίκους τής Ελβετίας για να δείξει ότι οι άνθρωποι είναι ευτυχέστεροι όσο μεγαλύτερο είναι το τοπικό επίπεδο δημοκρατίας. Και είναι ακόμα περισσότερο σημαντική γι΄ αυτούς η άμεση συμμετοχή στη δημοκρατική διαδικασία απ΄ ό,τι η έκβαση της διαδικασίας.
Επειδή οι συνταγματικές ρυθμίσεις είναι αρκετά σταθερές κατά τη διάρκεια του χρόνου, οι αναλύσεις τής επίδρασης των πολιτικών θεσμών στην ευτυχία μπορούν να πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα. Το πρόβλημα είναι ότι πολυάριθμοι άλλοι παράγοντες ποικίλλουν και είναι δύσκολο να απομονωθεί μόνo η επίδραση των πολιτικών συστημάτων. Οι ερευνητές υπερνικούν αυτό το πρόβλημα μέσω μιας διαπεριφερειακής σύγκρισης που χρησιμοποιεί τα στοιχεία ερευνών από τις 26 διαφορετικές περιοχές τής Ελβετίας. Λόγω της ομοσπονδιακής δομής τής Ελβετίας, οι πολίτες ελέγχουν σημαντικούς τομείς τής λήψης αποφάσεων (π.χ. μεταβαλλόμενοι κρατικοί νόμοι, δημοψηφίσματα για να αποτρέψουν νέες δαπάνες, κλπ), με βαθμό ελέγχου που ποικίλλει πολύ μεταξύ των περιοχών. Σε μερικές, οι πολίτες έχουν πολλές ευκαιρίες άμεσης δημοκρατικής συμμετοχής μέσω των δημοψηφισμάτων και των πρωτοβουλιών ενώ σε άλλες αυτές οι δυνατότητες είναι σοβαρά περιορισμένες.
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε μεταξύ του 1992 και 1994. Ο βαθμός ευτυχίας που αποδίδεται σε αυτούς τους ανθρώπους είναι βασισμένος στις απαντήσεις τους στην ακόλουθη ερώτηση: Πόσο ικανοποιημένοι είστε με τη ζωή σας συνολικά αυτές τις μέρες; Οι ερωτώμενοι μπορούσαν να επιλέξουν από μια κλίμακα 10 σημείων των προκαθορισμένων απαντήσεων που κυμαίνονταν από το «εντελώς ικανοποιημένος» ως το «απολύτως δυσαρεστημένος». Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, οι απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις αντιστοιχούν στις πραγματικές εκδηλώσεις τής προσωπικής ευημερίας όπως το συχνό χαμόγελο και οι επιτυχείς κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.
Οι απαντήσεις σ΄ αυτές τις ερωτήσεις συγκρίνονται προς τα οικονομικά και δημογραφικά στοιχεία και το βαθμό πιθανής άμεσης δημοκρατικής συμμετοχής. Όπως δείχνουν και άλλες μελέτες, η επίδραση που έχει ένα υψηλό εισόδημα στην ευτυχία είναι σχετικά μικρή και στατιστικά αδύναμη.
Αλλά η επίδραση που η άμεση δημοκρατική συμμετοχή έχει στην ευτυχία είναι μεγάλη. Παραδείγματος χάριν, τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η ευτυχία ενός πολίτη που κινείται από τη Γενεύη (την περιοχή με τις χαμηλότερες δυνατότητες συμμετοχής) προς το έδαφος της Βασιλείας (την περιοχή με τις υψηλότερες δυνατότητες συμμετοχής) αυξάνεται αρκετά.
Οι καθηγητές Φρέϊ και Στούτσερ επισημαίνουν ότι «η ευτυχία εξαρτάται κυρίως από το πόσο καλά είναι αναπτυγμένη η δημοκρατία. Το κύριο εύρημα της μελέτης καθιερώνει την πολιτική συμμετοχή ως σημαντικό καθοριστικό παράγοντα της ευημερίας των πολιτών».
Υπάρχουν δύο πιθανοί λόγοι για τους οποίους ένας υψηλότερος βαθμός άμεσης δημοκρατίας μπορεί να αυξήσει την αίσθηση της ευημερίας στους ανθρώπους. Κατ’ αρχάς, λόγω του πιό ενεργού ρόλου των πολιτών, οι πολιτικοί επιτηρούνται καλύτερα και ελέγχονται, και οι κυβερνητικές αποφάσεις είναι στη συνέχεια πιό κοντά στις επιθυμίες των ανθρώπων. Δεύτερον, οι θεσμοί τής άμεσης δημοκρατίας επεκτείνουν τις ευκαιρίες τους να αναμιχθούν στην πολιτική διαδικασία. Τα πειραματικά στοιχεία δείχνουν ότι οι άνθρωποι εκτιμούν αυτή τη διαδικασία πέρα από την έκβασή της.
Για να ανακαλύψουν ποιος από τους δύο λόγους φέρνει την ευτυχία με την άμεση δημοκρατία, οι ερευνητές σημειώνουν ότι η πολιτική συμμετοχή στα δημοψηφίσματα είναι περιορισμένη στους Ελβετούς υπηκόους και επομένως κυρίως αυτοί μπορούν να συγκεντρώσουν τα οφέλη από την επίδραση της συμμετοχής. Οι αλλοδαποί δεν έχουν άμεση πολιτική συμμετοχή αλλά δεν μπορούν να αποκλειστούν από τα ευνοϊκά αποτελέσματα της άμεσης δημοκρατίας.
Μια άμεση σύγκριση του αντίκτυπου της άμεσης δημοκρατίας στους αλλοδαπούς και τους πολίτες, αφότου έχουν αφαιρεθεί άλλοι παράγοντες, δείχνει ότι τα οφέλη για τους πολίτες είναι περίπου τρεις φορές μεγαλύτερα από τα οφέλη για τους αλλοδαπούς. Αυτό δείχνει ότι περίπου τα δύο τρίτα από τα οφέλη της άμεσης δημοκρατίας προκύπτουν από την ανάμειξη απλά στην πολιτική λήψη αποφάσεων. Οι Φρέϊ και Στούτσερ καταλήγουν ότι πραγματικά,
«Η άμεση δημοκρατία πρέπει να προτιμάται όχι μόνο επειδή αναγκάζει τους πολιτικούς να ακολουθούν τις επιθυμίες των πολιτών, αλλά και επειδή οι άνθρωποι ευεργετούνται από την άμεση συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία.»

Κι αφού σε όλες τις ειρηνικές κοινωνίες, όπως βρήκε ο Κέλι,

«Οι πόλεμοι [δηλ. οι οργανωμένες επιθέσεις ορισμένων θολωμένων λόγω συσσώρευσης εντάσεων μετά την εμφάνιση του ανεξέλεγκτου υπερπληθυσμού, στμ] άρχισαν πριν από 10.000 χρόνια.
Το δήθεν «εφιαλτικό παρελθόν», όπου ο Χομπς θεωρούσε ότι οι άνθρωποι ζούσαν με συνεχή φόβο ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ. Οι αφοβικές, μη ιεραρχικές [αντιαυταρχικές] κοινωνίες δείχνουν μια έντονη τάση για επίλυση των συγκρούσεων.
«Δίνουν μεγάλη έμφαση στην εγκαθίδρυση συνεργατικής, κοινοτικής ηθικής, γενναιοδωρίας και καλής θέλησης. Γίνονται συνεχείς προσπάθειες για τη διατήρηση σχέσεων «θετικής» ειρήνης [όχι απλά μεσοδιαστημάτων σε εχθροπραξίες] με τις γειτονικές ομάδες και με συνδυασμό επαρκούς ξεκούρασης, γάμων και συγγενικών σχέσεων, υιοθεσιών, επισκέψεων, ανταλλαγής δώρων και γιορτινών συναντήσεων με τραγούδια και χορούς. Έτσι προκύπτουν ειρηνοποιοί θεσμοί. Η πρωταρχική προδιάθεση των ανθρώπων για ειρήνη προμηνύει το μέλλον μας».
Raymond Kelly, Prof. at the University of Michigan, http://www.press.umich.edu/titleDetailDesc.do?id=11589

Καθόλου «σκοτεινός», λοιπόν, ο Ηράκλειτος˙ μάλλον πολύ διαφωτιστικός, γι΄αυτό λογοκριμένος:
«πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστι, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεούς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε τους δε ελευθέρους», και σε απόδοση ταιριαστή στα σημερινά: «(ο εθισμός στο φόβο και τον εκφοβισμό=πτοείν, από το οποίο ξεκινά –όπως εννοούσαν αρχικά, ο επιθετικός πτόλεμος>) πόλεμος είναι η αιτία και ο κυρίαρχος των παρακάτω: άλλους έκανε να παριστάνουν τους θεούς, άλλους ανέδειξε ανθρώπινους, άλλους έκανε υποτακτικούς, άλλους άφοβους».

«Ευτυχισμένοι οι θαρραλέοι ! »

2. ΕΛΒΕΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΑΣ ΛΙΣΤΑΣ

Παράλληλα με τα συχνά δημοψηφίσματα, το εκλογικό σύστημα της Ελβετικής Συνομοσπονδίας δίνει την ευκαιρία στους πολίτες (όχι υπηκόους των φοβικών βολευτικών ή μη δικτατοριών που αυτοκαταστρέφονται εκφοβίζοντας) να διαμορφώνουν το ψηφοδέλτιο επιλέγοντας πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους.

(Στον ελλαδικό χώρο το εφάρμοσαν, όπως γίνεται σε πλήθος συλλόγους, λίγο πριν από τις δημοτικές εκλογές τού 2002 στη Μελίβοια Αγιάς, πρώτη φορά ίσως από το 1824 : μαζεύτηκαν και έβαλαν σε ένα ΕΝΙΑΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ τα ονόματα όσων ήθελαν να γίνουν δημοτικοί σύμβουλοι. Ύστερα ψήφισε ο καθένας όσους είχε δικαίωμα, σύμφωνα με τους κανόνες των επίσημων εκλογών.
Και όσους βγήκαν πρώτοι σε ψήφους, ανεξάρτητα από ένταξη σε κόμμα ή όχι, τους έβαλαν στο μοναδικό ψηφοδέλτιο των επίσημων εκλογών, και αποτέλεσαν το δημοτικό συμβούλιο που ήθελε το χωριό και όχι οι γραφειοκράτες)
.


Έτσι ούτε διαπλοκή ούτε προεκλογικά παραληρήματα και σπατάλες ούτε κομματικοί ανταγωνισμοί και διχόνοια βασανίζουν τους αμεσοδημοκράτες Ελβετούς. Κι αν εκείνους τους προστατεύει το υψόμετρο και διεθνείς συμφωνίες μη επέμβασης, γιατί να μην αγωνιστεί ο καθένας και η καθεμιά για το στοιχειώδες ανθρώπινο δικαίωμα να ελέγχουμε τους νόμους μας και τους εντολοδόχους μας πάντα και παντού; Αυτό πρότεινε ο Ρήγας, το ίδιο προέβλεπαν τα αποσιωπημένα 3 πρώτα ελληνικά Συντάγματα και κάποτε πρέπει να μοιραστούμε με τις νέες γενιές αυτή τη γνώση και συμφιλιωτική προοπτική, πόσο μάλλον που ωφελεί και αυτούς τους ανασφαλείς που την εχθρεύονται !
«Ευτυχισμένοι οι θαρραλέοι ! »

ΟΥΤΕ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ –
ΟΥΤΕ ΝΑ ΦΟΒΙΖΟΥΜΕ !

Και επειδή μπορεί να υπάρχουν ερωτήματα σχετικά με το σημερινό χαρακτήρα των Ελβετών κοκ, θα προτείναμε να κοιταχθεί παρακάτω η περιληπτική, γεμάτη αντιξοότητες ιστορία τής χώρας τα τελευταία 1000 χρόνια, που περιλαμβάνει τη Μικρή ΠΑΓΕΤΩΔΗ (~1350-1850), εισβολές, πείνα, εσωτερικές αντιθέσεις κλπ. Κι όμως, αντί για το δρόμο τού μοναρχικού ή κοινοβολευτικού αυταρχισμού, οι ψυχραιμότεροι κατάφεραν να δυναμώσει η Συνομοσπονδία με ΣΥΧΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ και συμφιλιωτική ΕΝΙΑΙΑ ΛΙΣΤΑ εκλογών !

Switzerland before confederation > Prehistoric Switzerland
Until the late Middle Ages, the territory constituting modern Switzerland never formed a single political or cultural unit. The first stone implements discovered in Switzerland are more than 250,000 years old, and early human Neanderthal hunting settlements date from about 50,000 BC. During the last glacial period in Alpine Europe, the Würm stage, which began about 70,000 years ago, the country was covered with ice, many thousands of feet deep, that flowed down from the Alps. Animal figures carved on antlers and bones (e.g., those found in Kesslerloch date from about 10,000 BC) prove that during interglacial periods nomadic hunters had camps in caves of the ice-free areas of the Jura and the Mittelland and followed their prey, mainly reindeer and bear, into the high mountain valleys. Toward the end of the Würm, about 12,000 BC, Homo sapiens appeared; after the melting of the glaciers, Neolithic cultures established corn (maize) growing and animal breeding in parts of the Rhône and Rhine valleys (about 5000 BC). From about 1800 BC, Bronze Age settlements were scattered throughout the Mittelland and Alpine valleys.
http://www.britannica.com/eb/article-257012/Switzerland

Switzerland before confederation > Celtic Switzerland
During the Iron Age, from about 800 BC on, the area that was to become Switzerland was inhabited by Celts in the west and Raetians in the east. A rough boundary between the tribes ran from Lake Constance to the San Bernardino by way of the Linth valley. Much of what is now known about the Celts in western Europe during the period from approximately 400 to 50 BC was pieced together from information and artifacts gleaned from excavations at the lakeside encampment of La Tène, near the modern city of Neuchâtel. The Celts were noted for their metalwork, original ceramics, and superb jewelry crafted from gold. They first lived on single farms or in villages (of about 400 inhabitants, according to Caesar), and later they established larger towns (oppidum). Most of the cities of the Swiss Mittelland and of the transverse Alpine valleys were originally settled by Celts.

The Helvetii, one of the most powerful of the Celtic tribes, controlled much of the area between the Jura and the Alps. Because of pressures from Germanic tribes, they attempted to migrate to southwestern Gaul in 58 BC but were denied permission by the Romans. Defeated by Julius Caesar at Bibracte (modern Mont Beuvray, France) in the opening campaign of the Gallic Wars, the Helvetii survivors returned to their Swiss lands as dependent but privileged allies (foederati) of Rome and thus filled a vacuum that otherwise might have precipitated further Germanic encroachment.
http://www.britannica.com/eb/article-257013/Switzerland

Switzerland before confederation > «Roman» Switzerland
Caesar Augustus annexed present-day Switzerland to the Roman Empire in 15 BC. The Romans enlarged old Celtic settlements or built new military camps and towns, such as Augusta Raurica (now Augst), on the Rhine east of Basel; Genava, Julia Equestris (Nyon), and Lousonna (Lausanne), on the shores of Lake Geneva; Aventicum (Avenches), near Lake Morat; Eburodunum (Yverdon), on the southwest shore of Lake Neuchâtel; and Vindonissa (Windisch) and Turicum (Zürich), where the Limmat flows north out of Lake Zürich (Zürichsee). The Romans improved water supplies and constructed arenas and theatres, the best examples of which may be seen at Augst and Avenches. Villas, a type of fortified farmstead, were built, providing bases for agricultural exploitation and for spreading Roman influence into the surrounding countryside.

New fruits, plants, and vegetables were brought from the south. The grapevine was introduced despite attempts by Roman legislators to prevent wine from being produced north of the Alps. To facilitate increasing exports of wheat, cattle, and cheese, as well as to provide better lines of communication for military purposes, roads connecting Rome and the northern outposts of the empire were extended and improved across the Mittelland. The pass routes—especially the Great Saint Bernard in the west, between Octodurum (Martigny) and Augusta Praetoria (Aosta), and the San Bernardino, Splügen, Septimer, and Julier passes that linked the upper Rhine valley with the south of Switzerland—were enlarged from trails to narrow paved roads. In the peaceful period from AD 101 to 260, few Roman troops remained in Switzerland, and the economy and culture blossomed under civil Roman administration; Romanization was particularly strong in the western and southern part of the region and in Raetia in the east. By the 4th century Christianity had started to spread among the inhabitants; the legend of the “Theban Legion”—martyrs allegedly executed near Saint-Maurice in the Valais—would leave its mark on the Christian identity in many Swiss towns.
http://www.britannica.com/eb/article-257014/Switzerland

Switzerland before confederation > Germanic invasions
The first of the Germanic incursions occurred in AD 259–260 after the Roman limes (fortified strips of land that served as military barriers to invaders) fell. Although the Romans were able to temporarily reestablish the border at the Rhine, by AD 400 Roman Switzerland had disintegrated, and the lands of the Romanized Celts were occupied by Germanic tribes such as the Burgundians, Alemannians, and Langobardians (in Ticino). Few in number, the Burgundians occupied the lands of western Switzerland. They retained political control in Switzerland but lost contact with their former homelands and were assimilated into the Roman Celtic population. The French-speaking part of present-day Switzerland is approximately the territory settled by the Burgundians from the 5th century onward.

Large-scale migrations of Alemannians penetrated south of the Rhine during the 6th and 7th centuries. More numerous than the Burgundians and in direct contact with their kin north of the Rhine, the Alemannians colonized lands that had been only partially under Roman influence, which thus facilitated the imposition of their culture and language on the Celts. From the 6th to the 13th century, Germanic hegemony slowly penetrated westward from the Reuss River to the Sarine. The Alemannians also pushed farther into the upper Rhine valley, driving the Celts deeper into the Alps. Today in the valleys of the Graubünden (Grisons), the descendants of these Celts speak Romansh, the least-prevalent of Switzerland’s four official languages.
During the late 5th and early 6th centuries, Burgundians and Alemannians came under the control of the Franks and thus became part of Charlemagne’s resuscitated Holy Roman Empire in the 9th century. The Burgundians already were Roman Catholic, but the Franks let Irish and Scottish monks do missionary work among the Alemannians; the followers of one Irish monk, St. Gall, established a monastic settlement that became the town of Sankt Gallen. By erecting new churches and imposing their own counts and bishops, the Franks integrated the territory that later became Switzerland into the Carolingian empire. But less than 30 years after Charlemagne’s death, the Treaty of Verdun (843) divided his empire, including Switzerland, among his grandsons. The middle kingdom of Lothar I included the Burgundian settlement area west of the Aare River; it became part of an independent Burgundian kingdom that lasted until 1033, when it again joined the Holy Roman Empire. Alemannia, north and south of the Rhine, and Raetia were assigned in 843 to the East Frankish kingdom of Louis II (the German). By 1000 the Swiss territories belonged to 12 different bishoprics, the largest of which were Lausanne, Konstanz (Constance), Sion, and Chur.
http://www.britannica.com/eb/article-257015/Switzerland

Switzerland before confederation > Dynastic Switzerland
The Swiss area became united again in the 11th century under the Holy Roman Empire with its German emperors; however, the remoteness and the gradual decline of the imperial power allowed the rise of quasi-independent territories out of bailiwicks. This process enabled the feudal dynasties of the Zähringen, Savoy, Kyburg, and Habsburg families to concentrate rudimentary administrative and judicial powers in their own hands by the beginning of the 13th century. In the High Middle Ages these families founded monasteries and new cities to provide secure stopping places for the increasing numbers of merchants participating in the rapidly expanding trade of western Europe. By 1300 some 200 towns existed in what would become Switzerland, but only a few of them acquired major significance. Many of the fortified places had several functions: providing a source of revenue, offering a centre for (juridical) administration, defending newly acquired territories, and serving as an outpost for further dynastic expansion. Conflict with the Savoys prompted the Zähringens to found strategically located towns such as Bern, sited on the easily defended great bend of the Aare River; Fribourg, located on a loop of the entrenched Sarine River where a key trade route crossed the river; and the walled city of Murten (Morat), which became the dynasty’s western outlier. Under the Kyburgers, who were established in northeastern Switzerland, the settlements of Winterthur, Zug, Aarau, and Baden received town status. In the west the Savoys extended their domain from Geneva to Moudon and Yverdon, on the western end of Lake Neuchâtel, and up the Rhône valley into Valais.
By the mid-13th century, the Zähringers and Kyburgers had died out, and, after driving the Savoys back to the Vaud, the Habsburgs emerged as the dominant family in Switzerland. Their original castle, built in 1020, was strategically situated within a few miles of the confluence of the Aare, Reuss, and Limmat rivers in order to control east-west routes across the Mittelland and north-south passages through the Saint Gotthard Pass, along with the waterways of Lakes Walen and Zürich. The expansion of Habsburg influence and territory, facilitated by the royal dignity of Rudolf I (1273–91), the first German king of the Habsburg dynasty, eventually led to a confrontation with some small, relatively autonomous communities within central Switzerland and ultimately to the establishment of the Swiss Confederation, which was the result of a clash between two contrasting models for establishing public peace (Landfriede): the territorial rule of the high nobility or a federation of rural and urban communes.
http://www.britannica.com/eb/article-257016/Switzerland

The Swiss Confederation during the Late Middle Ages > The foundation of the confederation

The Swiss Confederation to 1798.

The communities of Uri, Schwyz, and Unterwalden were populated by a large number of free peasants. Originally, secular or ecclesiastic lords had sent them to clear the woods and cultivate the land in the severe environmental conditions of the Alpine valleys. Problems relating to the use of pasturelands, overgrazing, the cutting of forests, and natural disasters such as landslides, floods, and avalanches were too complex for any one person or family to solve. Far away from their overlords, these peasants formed relatively independent communities (Talgenossenschaften), in which assemblies of all free men (Landsgemeinden) elected their own leaders (Landammann) from among the local oligarchy. Solemn oaths held these communities together, and stockbreeding procured considerable income. Their relative autonomy was strengthened by the Hohenstaufen kings and emperors, who privileged these rural communes and made them immediate subjects of the crown in order to keep free the roads between Swabia and Italy, especially the Saint Gotthard Pass, which was made accessible after 1200 by the construction of daring bridges. As contestants for the empire and rulers of the northern approach to Saint Gotthard, the house of Habsburg showed growing interest in the same area.
In 1291, when Rudolf I of Habsburg died, the elites of the Waldstätte (“forest cantons”) Uri, Schwyz, and Unterwalden renewed an older treaty confirming that they would maintain public peace and efficient jurisdiction without interference from outside, thus securing their privileged position. Such pacts were common at that time, but this one was to be considered much later as the foundation of the Swiss Confederation (only since 1891 has August 1, 1291, been celebrated as the birth of the nation). The accounts of William Tell and of the foundation of the confederation in the Rütli meadow by the shore of Lake Lucerne are legendary products as well, but they date from the late 15th century. Within the empire the three Waldstätte sided with the Habsburgs’ rivals; Henry VII of Luxembourg confirmed direct imperial rule over the region in 1309, as later did Ludwig of Bavaria. In the Battle of Morgarten in 1315, the peasant foot soldiers of the forest cantons defeated an army of armoured Austrian knights sent against them in response to attacks on the wealthy monastery of Einsiedeln (near Lake Zürich). After the victory the league of 1291 was confirmed and extended; in matters of foreign relations, consultation among the members became compulsory.
What would distinguish the Swiss Confederation from the many other leagues in Europe was the fact that it united equally entitled rural and urban communes, both of which had acquired autonomy from local seigneurs (bishops or bailiffs). The economic strength of the Swiss towns, whose merchants traveled to Venice, Cracovia (Kraków), Antwerp, Lyon, and other commercial centres, gradually eliminated the power and influence of the feudal nobility, such as the counts of Greyerz or Toggenburg, who depended on a rural economy that was particularly shaken by the crisis of the Late Middle Ages (pestilence, crop failures, and famine). Indeed, the standard of living of the nobles scarcely differed from that of their more affluent subjects, especially after the Black Death that plagued Europe after 1348—reducing the Swiss population by about one-fourth—enabled wealthier peasants to cultivate more land. During that period the towns bought land and seigneurial rights from indebted nobles and thus acquired territory of their own, where they subjugated the population in the manner of the feudal lords. By becoming burghers of the towns and often even residing there, the lower nobles found themselves officers of a more efficient urban administration that sought to use regular jurisdiction in replacement of feudal warfare and to guarantee safe and rational conditions for commercial expansion. For the same purpose, the Swiss towns successfully aimed for the privileges enjoyed by free imperial towns and united into leagues, such as Bern’s Burgundian Confederation, or pursued special regional relationships, such as Zürich’s orientation toward Swabia and Basel’s focus on the Rhine region.
The expansion of the Swiss Confederation followed the same logic, promising help against foreign and internal dangers. Sometimes joining the confederation was the result of discord within a town; for example, Zürich became a member of the alliance in 1351 after a revolution by the guilds against the pro-Habsburg nobility. In the resulting treaty, common arbitration was first established as a means to settle conflicts between the cantons. By 1332 Lucerne had entered the league; Zug and Glarus became allies in 1352 for the first time but permanent members only in 1365 and 1388, respectively. Although these cantons were direct neighbours of the forest cantons, Bern, which joined in 1353, was located in and oriented toward the west. The new members strengthened the confederation by providing additional revenues, labour, and political and strategic capacities. With decisive military victories at the Battles of Sempach (1386) and Näfels (1388), the confederation pushed back the Habsburgs’ pretensions and further weakened the power and reputation of the local nobility dependent on them. About the same time, two joint concordats were concluded: the Pfaffenbrief (Pastors’ Ordinance, 1370), which protected passage along the Saint Gotthard Pass, prevented private feuds, and governed the relationship between secular and religious authorities, and the Sempacherbrief (Agreement of Sempach, 1393), which was to prevent private warfare by imposing common rules on all members of the league.
http://www.britannica.com/eb/article-257018/Switzerland

The Swiss Confederation during the Late Middle Ages > Expansion and position of power
The expansion of the Swiss Confederation between the Battles of Sempach and Marignano (1515) caught the attention of the European powers. The military strength of the confederation was founded on a militia of young people that was difficult to lead and often practiced blackmail or ravage but that stuck together in danger and developed a successful model for fighting knights with lances. Politically, non-Habsburg emperors—especially Sigismund (1368–1437), the king of Hungary, Germany, Bohemia, and Lombard and the Holy Roman emperor—granted privileges to the confederates, confirming their status as imperial towns and free communities. Thus, “turning Swiss” became an option for those German entities that disliked princely and usually Habsburgian territorial rule. Without becoming full members of the confederation, rural areas such as Appenzell (1411), republican towns such as Sankt Gallen (1454), Schaffhausen (1454), Mulhouse in Alsace (1466), and Rottweil in Swabia (1463), princes of the church such as the abbots of Sankt Gallen (1451), and the two other confederations of rural communities, the Valais and the Graubünden, eventually adopted the status of Swiss allies (Zugewandte). These allies took part in several wars and were invited to the meetings of the Diet (Tagsatzung), but, unlike the regular members, they neither possessed a full vote nor shared in the administration of the joint dependencies (gemeine Herrschaften). These dependencies were governed alternately by those cantons that had conquered them. As even the regular members were connected by many separate bilateral or multilateral treaties with different rules, Switzerland was really only a network of alliances rather than a state until 1798.
Nevertheless, beginning in the 15th century, the confederation gradually became a power of order in the neighbouring area, even though it usually did not act as a whole, but only those cantons that were directly involved became politically active. Thus, it was mainly Schwyz that intervened in favour of Appenzell against the abbot of Sankt Gallen, while Uri followed its designs on territory south of the Alps. But, initially lacking the support of other cantons, it was prevented in the early 15th century from expanding into Italian-speaking Ticino by the viscount of Milan. In 1415, during the ecumenical Council of Constance, Sigismund invited the Swiss to weaken Frederick IV, the Habsburg supporter of an antipope, and conquer his ancestral territory, Aargau (Argovie), which had separated Zürich from Lucerne and Bern. Thus, Aargau became the confederation’s first joint dependency. From 1424 (until 1712) the Diet became regular and assembled in the Argovian town of Baden to discuss common affairs and especially the administration of joint dependencies.
Soon after, in the eastern part of present-day Switzerland, the ambitions of Zürich, which invited Austrian and French support, clashed with those of Schwyz, which found support with the other confederates. In the bitter Old Zürich War, which erupted in the late 1430s, Schwyz and its allies thwarted Zürich’s attempt to gather a territory under the protection of its legitimate Austrian overlord and brought the city back into the internal balance of powers within Switzerland. Peace was finally restored in 1450, when Zürich renounced the Austrian alliance and Schwyz gained control of territory on the southern shore of Lake Zürich. While Zürich’s expansionist aims thus were blocked in the south, it purchased suzerainty over the town of Winterthur in the east (1467). In 1460 Pope Pius II entitled the Swiss to conquer Thurgau, another Habsburg territory in the east, near Lake Constance, which as a result became a joint dependency.
With the conquest of Thurgau and especially as a result of the Burgundian War (1474–77), Switzerland became a dynamic European power for half a century. Charles the Bold, duke of Burgundy, had tried to establish an empire extending from the Netherlands to the Mediterranean and gradually gained control of pawned Austrian territory from Alsace to the Rhine towns of Rheinfelden and Waldshut. Along the upper Rhine, Strasbourg, Basel, and Mulhouse sought support against Burgundian pressure and found it in Bern, whose commercial routes toward the west and north seemed endangered. Backed by an unprecedented peace and alliance with the Habsburgs and by the machinations of France’s Louis XI, the confederates won a series of spectacular encounters, including those at Grandson, Murten, and Nancy (1476–77). Charles the Bold eventually was killed, which ended his attempt to resurrect the Lotharingian empire and benefited France and especially the Habsburg heritors of the Netherlands.
The victory over Burgundy strengthened the position of the cities within the Swiss Confederation that wanted to welcome their wartime allies Fribourg and Solothurn into the league. The proposed expansion provoked a major crisis between the rural and urban oligarchies, which already had clashed over the Burgundian booty and generally had different interests. The towns were oriented toward commerce and interested in a more effective subjection of the countryside, which led to peasant uprisings such as those against Hans Waldmann, the burgomaster and virtual dictator of Zürich in the 1480s. The rural cantons sympathized with these peasants and also tolerated undisciplined freebooting; furthermore, these rather poor areas became even more dependent than the urban elites on the revenue generated by the increasingly professionalized mercenary system that supplied Switzerland’s renowned troops to the princes of Europe. Owing to the mediation of the hermit Nicholas of Flüe, the Diet of Stans (1481) agreement was reached, averting civil war by allowing Fribourg and Solothurn to join the Swiss Confederation, banning private war. The towns were required to renounce the separate alliance they had formed and to seek approval by the confederation for any future alliance that they might negotiate. This compact—the so-called Stanser Verkommnis (Contracts of Stans)—remained one of the very few treaties to include all of the cantons and was regularly renewed. Indeed, no common constitution existed prior to 1798.
In 1495 Holy Roman Emperor Maximilian I and the imperial Diet of Worms imposed a public peace and a Reichskammergericht (Imperial Chamber of Justice), which served as the empire’s supreme court. Like other peripheral regions, the Swiss Confederation opposed the intensification of the authority of the Habsburg ruler. Tensions also increased because of the antagonism between Swiss and Swabian mercenaries and a series of predatory excursions by both. The confederates were accused of being sacrilegious enemies of the nobility and true order. In 1499 Maximilian joined with the Swabian League, an alliance of southern German princes, knights, and cities organized to maintain public peace, and attacked the Swiss ally Graubünden, thus igniting the Swabian (or Swiss) War. After several battles in Graubünden and along the Rhine from Basel to the Vorarlberg, peace was declared at Basel on September 22, 1499; the Swiss Confederation did not adhere to the decisions of Worms, but it remained a subject of the empire even though there was little effective control left. Within two years the strategic Rhine territories of Basel and Schaffhausen joined the Swiss Confederation, and in 1513 Appenzell also became a full member.
Following the Swabian conflict, Switzerland was drawn into the struggle between the Holy Roman emperor, France, Spain, and the Italian powers over control of the duchy of Milan. The Swiss had more than a passing interest in this area, having followed Uri and extended their control into the southern Alpine valleys while fighting against the Milanese during the 15th century. The elites of the cantons were divided according to their contrasting foreign sympathies and the bribes they received for selling mercenary troops. At first the Swiss supported France, but later they joined the alliance led by the pope to drive the French out of Italy. In September 1515 a disunited Swiss force was decisively defeated on the fields of Marignano southeast of Milan, losing some 10,000 infantrymen in a battle against the French army, which used recently invented artillery and a modern cavalry.
The terms of the peace settlement of 1516 with French King Francis I were generous to the vanquished Swiss Confederation, which kept most of present-day Ticino as a joint dependency, while the Valtellina was accorded to the Graubünden. The goodwill generated by the peace terms and the mercenary pact of 1521 resulted in more than 250 years of accord between the former belligerents and had important economic consequences for Switzerland, giving confederate merchants access to the large French market. Although the traditional trade with the empire and Italian states continued, France became, in keeping with the general shift of commerce toward the Atlantic countries, the main market for Swiss products (principally textiles and cheese and later books, jewelry, and watches) until the French Revolution.
The defeat at Marignano marked the end of Switzerland’s role as a European power and eventually—but not intentionally—led to a politics of neutrality. Its political structure as a federation of independent states no longer could match the efficiency and resources of the growing united monarchies. In particular, a common and active foreign policy became impossible as the Reformation added another dimension to the heterogeneity of the confederation, already split because of different regional interests and especially the opposition of rural and urban cantons. Nevertheless, the Swiss Confederation had shown more signs of institutional consolidation and cultural similarity in the 15th century than it would in the three following centuries. By 1500 it had established a historiographical tradition and a sense of itself as a political entity based on its shared topography and history; moreover, foreigners regarded it as an entity.
http://www.britannica.com/eb/article-257019/Switzerland

The ancien régime > The Reformation
Switzerland’s then biggest town, Basel, became a cultural centre as a result of the Council of Basel (1431–49), the foundation of its university (1460), and its printing industry, which attracted famed Renaissance scholar Desiderius Erasmus, whose Christian philosophy became the heart of humanism in Switzerland. One of Erasmus’s most eager pupils was Huldrych Zwingli, an influential theologian and a dynamic political leader whose new Protestant religious doctrines, paralleling to some extent those of Martin Luther, fueled the Swiss Reformation. Against what he viewed as the decadent Roman Catholic hierarchy, Zwingli favoured the return to the teachings of the Bible. While Luther strictly separated the spiritual and political realms, Zwingli emphasized that both the church and the state were subject to the law of Christ. In 1525 Zürich’s great council adopted his innovations: the Latin mass was replaced by a simple communion service; a German-language bible was introduced; the clergy were allowed to marry; the church’s land property was secularized and its jurisdiction heavily restricted; and images were destroyed or withdrawn from the churches. Although supported by many peasants, the Swiss Reformation was most of all a success of the lay urban burghers and their councils, which took control of the spiritual and material power of the church and restrained the peasants, who in vain asked for the complete abolition of the tithe during the unrest of 1525. It was also in the countryside that the Anabaptists (believers of adult baptism) won most followers; refusing military service and the civic oath, they were cruelly suppressed well into the 18th century.
Zürich’s model was soon followed by other Swiss towns, especially those ruled by guilds such as Sankt Gallen, Basel, Biel, Mulhouse, and Schaffhausen and, after a public disputation in 1528, by patrician Bern. Yet, despite the presence of humanist supporters of the Reformation, the equally patrician towns of Fribourg, Solothurn, Lucerne, and Zug remained Roman Catholic. The most fervent opposition to the new faith came from central Switzerland’s rural cantons, which already controlled the local Roman Catholic church and depended heavily on the mercenary system that Zwingli had severely criticized and that Zürich’s council consequently had forbidden. In some rural areas with little central authority, the choice of religious denomination was left to individual communes, the majority of which adopted Protestantism. This occurred in both Glarus and Appenzell, the latter splitting along confessional lines into two half cantons in 1597. In Graubünden, too, the communes had free choice of adherence, and a majority chose Protestantism, while the Valais, after temporary success of the Reformers, was completely re-Catholicized later in the 17th century. Military confrontation over confessional preferences became inevitable within the joint dependencies, resulting in the Kappel Wars. In 1529 Protestant troops from Zürich and Bern advanced on the five Catholic cantons of central Switzerland (Uri, Schwyz, Unterwalden, Lucerne, and Zug), which had joined to form the Christian Union, but little fighting occurred in this first conflict, thanks to the compromise symbolized by the famous Kappeler Milchsuppe, a soup of milk and bread shared on the front by the two opposing armies. In the conflict’s aftermath, Zwingli insisted on and used economic pressure to achieve the Reformation of the whole Swiss Confederation. The Second Kappel War began in October 1531, when the five Roman Catholic cantons launched an unexpected attack on Zürich, winning the decisive Battle of Kappel, in which Zwingli, serving as chaplain for Zürich’s forces, was killed.
The second peace of Kappel confirmed the territorial status quo, which essentially remained unchanged until the demographic movements of the 19th century. The result was an irregular pattern of Protestant and Roman Catholic areas, cutting across the boundaries of language and physical geography, which is still in evidence today.
In the western, French-speaking part of Switzerland, the Reformation coincided with Bern’s expansion to the disadvantage of Savoy. In 1536 Protestant Bern conquered the Vaud and thus decisively backed the Reformation not only there but also in Neuchâtel and Geneva. Thanks to John Calvin, the latter became the spiritual centre of Europe’s Reformed churches while successfully resisting several attempts by Savoy to reduce the town under ducal power. A number of Reformation leaders in Switzerland (e.g., Calvin, Theodore Beza, and Guillaume Farel) were among the many Huguenot refugees from France; moreover, Italian and even Spanish Protestants also fled to Switzerland, heavily contributing to the economic and cultural development of the French-speaking Calvinist and German-speaking Zwinglian towns that united in two common confessions—the Consensus Tigurinus (1549) and the Second Helvetic Confession (1566). The Roman Catholic cantons responded by forming a special league, the Golden (or Borromean) League, in 1586 and establishing an alliance with Spain in 1586–87.
http://www.britannica.com/eb/article-257021/Switzerland

The ancien régime > Confessional equilibrium
At the national level, where there were almost no permanent common institutions other than the Diet, immobility was the result of the contrasting political and confessional options, which rendered impossible the accession of new cantons, though there was some interest from Geneva, Neuchâtel, and the Roman Catholic bishop of Basel. Yet, nobody dared to question the existing equilibrium, and for the same reason the cantons remained neutral during the Thirty Years’ War, despite pressure from religious leaders; only the Graubünden was almost torn apart between France and Spain during the Valtellina troubles (1620–39), involving Spain, Austria, and France. During the 17th-century wars of French king Louis XIV, neutrality gradually developed as an official maxim of the Swiss Confederation, both as a result of an institutionally weak foreign policy and as a way to avoid the internal strife inherent in the different loyalties of the various cantons. Neutrality, which de facto favoured France, also corresponded to the confederation’s new status as a sovereign republic after Basel’s burgomaster, Johann Rudolf Wettstein, obtained Switzerland’s exemption from the Holy Roman Empire in the Peace of Westphalia of 1648.
In the Diet, where every canton had an equal vote, and especially in most joint dependencies, which were governed by only the first eight members of the confederation, the Catholics had the majority despite a smaller population and comparatively less wealth. When Zürich and Bern attempted to gain supremacy in 1656, the five Roman Catholic cantons waged and won the first war of Villmergen in Aargau. In 1712, however, the same adversaries clashed in the second war of Villmergen, and this time the Protestants triumphed. Besides smaller changes in the joint dependencies, the confessional boundaries essentially were maintained, but the more economically prosperous Protestant towns now were also the incontestable political leaders in Switzerland.
In contrast to the weak political and military structures of the confederation, since the 15th century the oligarchies, especially in the towns, had been strengthening their power within their cantons. They expanded their administrative power especially in the domains of jurisdiction, taxes, and military conscription. In the late 16th and 17th centuries, the cities gradually stopped admitting new burghers and restricted access to the councils and official duties to a small group of oligarchic families. A similar process produced poor peasants without juridical rights in the rural cantons. The growing number of regulations and taxes was particularly resented in the countryside, where people usually invoked old privileges. Sporadic unrest climaxed in 1653 in a large peasant revolt that united Catholic and Protestant peasants, especially in Lucerne, Bern, and Basel, but was violently suppressed. Toward the end of the 17th century, the councils gradually considered and represented themselves as absolute sovereigns. Judged from the outside by Aristotelian criteria, they could be described variously as aristocracies (e.g., patrician towns such as Bern), democracies (e.g., the rural cantons with assemblies of all men), or a mixture of both (e.g., the towns ruled by guilds such as Basel); yet everywhere power was in the hands of elites who oriented themselves along the lines of French court life. But the model of and the alliance with the Protestant states (especially the Netherlands and England) increasingly became an alternative about the turn of the 18th century. Under these circumstances, the Protestant principality of Neuchâtel was inherited in 1707 by the Prussian king Frederick I rather than by a French prince favoured by Louis XIV.
http://www.britannica.com/eb/article-257022/Switzerland

The emergence of a modern state > Industrialization
In contrast to many surrounding regions, Switzerland experienced the 17th and 18th centuries as periods of peace and rising prosperity. Neutrality was beneficial to the economy, allowing the confederation to supply other countries with goods, and the influx of refugees, especially French Huguenots after their expulsion in 1685, was particularly important in rehabilitating old crafts and establishing new enterprises. By the 16th century French and Italian refugees had introduced watchmaking to Geneva, and by the late 18th century the city had some 1,000 master watchmakers and several thousand apprentices. Refugees were not instrumental in the founding of watchmaking in the canton of Neuchâtel, however; in the city itself, precision metallurgy was carried out as early as the 16th century, and specialists spread throughout the Jura, establishing this mountainous area as the major region of Swiss watchmaking.
Having accumulated mainly from the pensions of the mercenary system and from commercial sources, Swiss capital was desperately needed in those countries that constantly were at war, especially in France, and Genevan bankers became the centre of an extensive European financial network. Thanks to such benefits and without the costs of a court or a standing army, several towns were able to abolish the taxing of subjects in the 18th century. Thus, there was plenty of capital available to finance industrial expansion. Topography and historical parceling precluded the possibility of investing in large agricultural estates. In addition, natural resources did not exist in sufficient quantities for easy exploitation, and the cultivation of land could not support the rising population. Consequently, the Swiss Confederation benefited from the ample supply of labour available. Because landlocked Switzerland had no shipping enterprises or colonial possessions, industry was the natural target for economic development. Thus, by the end of the 18th century, about one-fourth of Switzerland’s working population was employed in industry, especially in the textile and watchmaking sectors. Owing to restrictions imposed by the guilds in the towns, this growth essentially occurred in the countryside; urban entrepreneurs provided raw materials to peasants, who were unable to subsist solely on their land and supplemented their incomes by spinning and weaving silk, linen, and especially cotton in their own cottages.
Since its origin in the 14th century, the manufacture of wool cloth had always been among the most important Swiss industries, but, after the demographic and economic crisis following the Black Death / 1348, textiles (excluding Sankt Gallen’s linen) did not blossom again until the 17th century, when refugees reestablished silk manufacture and later introduced fine spinning and muslin weaving. The free import of cheap machine-made thread from England sparked a last boom before the chaos of the French Revolution engulfed Switzerland, which was then among the most highly industrialized countries in Europe. The major producing regions were located in rural areas of the northeast, in proximity to Zürich–Winterthur and Sankt Gallen–Appenzell–Glarus, near sources of impounded water that provided mechanical energy for running the machines. In contrast, Bern and the Catholic cantons continued to rely primarily on agriculture. Rational commercial farming was introduced with some success, sometimes with the help of enlightened societies (such as those in Zürich and Bern).
http://www.britannica.com/eb/article-257024/Switzerland

The emergence of a modern state > The Helvetic Republic
Despite the Swiss Confederation’s economic expansion, its political institutions were poorly prepared to meet the forces set loose by the French Revolution: the 13 cantons had no central government; each had its own army; religious antagonisms persisted; the rural cantons were suspicious of the towns; the small cantons were jealous of the larger ones; the call for reforming the oligarchic and often corrupt hierarchies had been issued in several urban revolts during the 18th century, most frequently and intensely in Geneva, but was always violently repressed; and the more moderate propositions of the enlightened statesmen in the Helvetische Gesellschaft (Helvetic Society), a supraconfessional patriotic organization founded in 1761, met with similar refusal.
Although both pro- and anti-French feelings existed, Switzerland attempted to remain neutral during the French revolutionary wars. The country’s strategic position on the main Paris-Milan route via the Simplon Pass was vital for France, however, as was control of the Great Saint Bernard Pass. Thus, after Napoleon’s armies had conquered northern Italy, France invaded Switzerland and occupied Bern on March 5, 1798. Earlier the subjects in the Vaud and elsewhere had started to revolt against their urban lords, which thus revealed the impossibility of uniting the whole country against an often welcomed invader. Napoleon’s occupation effectively ended the ancient confederation of the 13 cantons and their allies.
Under French protection the Helvetic Republic, which lasted from 1798 to 1803, was established. For the first time in Swiss history, a constitution granted sovereignty to the people and provided individual rights and equality before the law; the subjects were liberated, and the Bernese and joint dependencies became cantons of their own. Although some former allies such as Sankt Gallen and the Graubünden joined the republic as full members, other cantons—Geneva, Neuchâtel, Valais, and the bishopric of Basel—were temporarily annexed by France. The unitary constitution, largely written by Peter Ochs, Basel’s chief master of the guilds, was modeled in Paris after the French constitution of 1795 and neglected the Swiss tradition of cantonal sovereignty. Opposition to the new state was strongest in central Switzerland, where Nidwalden’s revolt ended with a massacre. But even the supporters of the Helvetic Republic soon split into factions and fought each other in several coups d’état. Furthermore, the French treated Switzerland as a vassal state, plundering it and making it a battlefield in their conflicts with Austrian and Russian enemies. By the time French troops withdrew in 1803, Switzerland was plagued by civil war and anarchy, which prompted Napoleon to intervene with the Mediation Act; this stabilized the country without sacrificing the recently acquired individual rights. The 13 cantons were reestablished as near-sovereign states, and 6 new ones were created with full rights: Sankt Gallen, the Graubünden, Aargau, Thurgau, Ticino, and Vaud. During the rest of the Napoleonic Wars, the Swiss were bound to France by a defensive alliance, and several thousand Swiss soldiers died during Napoleon’s Russian campaign. Industry, especially textiles, suffered heavily from the continental blockade. In 1815, after Napoleon’s fall at the Battle of Waterloo, the Congress of Vienna handed over the Valtellina from Graubünden to Austria, but it added the three ancient allies of Valais, Neuchâtel, and Geneva to the Swiss Confederation, bringing its total to 22 cantons. Thus, the hopes of Bern and the Catholic cantons to reestablish the former dependencies were not realized, though Bern received Jura, the ancient bishopric of Basel, as compensation. Through the Second Treaty of Paris (1815), the European powers recognized and guaranteed the perpetual neutrality of the confederation.
http://www.britannica.com/eb/article-257025/Switzerland

The emergence of a modern state > Economic growth
Despite a major famine in 1816–17, a period of dramatic economic growth began after the Napoleonic Wars. There was a general improvement in agriculture, and tourism, especially from England, began to develop. But the industrial sector of the economy made the most significant gains, while still keeping its peasant character. The exclusion of the English from European markets by the wartime continental blockade, while initially detrimental to the textile industry, spurred the Swiss to modernize and to adopt mechanical spinning.

The first mechanized spinning mill was set up in Sankt Gallen in 1801, and the first large-scale plant was established a year later in the canton of Zürich. The cotton industry gave birth to the machine-fabricating industry, and both soon started exporting. By 1810 one-fourth of the thread needed by the cotton industry was being supplied from domestic sources, and shortly thereafter Switzerland became wholly independent of foreign supply. Although craftsmen of the cottage industry resisted mechanization—sometimes violently—machine production was also introduced for weaving cloth.
The pattern of Switzerland’s future economic life was taking shape. Swiss industry had to export in order to grow. It was dependent on inexpensive labour and cheap raw materials, both of which the country lacked and needed to import. Free trade was therefore a necessity. The dangers of foreign protectionism were met by increasing specialization, scientific and technical progress, and more-intensive occupational training rather than by retaliatory tariffs. Swiss companies also began opening plants in other countries.
http://www.britannica.com/eb/article-257026/Switzerland


The emergence of a modern state
> The liberal triumph
On the political level the half century spanning from 1798 to 1848 can be considered a lasting crisis of transition. The Mediation Act had disappeared with Napoleon’s demise, its place taken by the Federal Pact, which once again established Switzerland as a confederation of sovereign states united only for common defense and the maintenance of internal order. Thus, the formulation and execution of a united foreign policy was still impossible. In addition, the Swiss were separated by legal barriers—each canton had its own laws, currency, postal service, system of weights and measures, and army. The right to reside freely in any canton had also ended along with the Mediation Act, and the inhabitants of each canton therefore regarded those of the other cantons as nationals of different countries. Furthermore, civil liberties were almost nonexistent, and religious differences reappeared, as the Roman Catholic hierarchy abandoned some of its earlier positions and sided firmly with reactionary antimodernism.
But the July Revolution of 1830 in Paris inspired the so-called “Regeneration” reform movements, which organized popular assemblies in the industrialized countryside, even as the cantonal capitals, along with their guilds and patricians, remained conservative. Petitions for liberal constitutions were signed, and in most cantons the patricians renounced power in favour of popular sovereignty and equality for the rural population. Yet, Basel and—for a short time—Schwyz were split into two half cantons because their elites tried to withhold these rights from the entire population, even at the price of civil war. Thus, a group of strong liberal cantons, led by Bern, Zürich, and Lucerne, opposed an alliance of conservative cantons that included the Catholic forest cantons, along with Protestant Basel and Neuchâtel. On a national level, this polarization made it impossible to replace the Federal Pact of 1815 with a liberal constitution drawn up in 1832.
Both conservative and liberal legal and revolutionary changes occurred in the cantons during the 1830s. When the radical wing of the liberals suppressed convents in Aargau in 1841, Lucerne turned conservative and invited the Jesuits to its schools. The radicals responded by launching two unsuccessful guerrilla attacks against Lucerne. Thus, the political conflict was infused with confessionalism, and in 1845 the Catholic cantons formed the separatist defensive league known as the Sonderbund, comprising Lucerne, Uri, Schwyz, Unterwalden, Zug, Fribourg, and Valais. Still, two other Catholic cantons, Solothurn and Ticino, along with several religiously mixed ones, sided with the majority and thus proved that the conflict was essentially political and not religious. In July 1847 the Diet, representing the majority of liberal cantons, declared the Sonderbund to be incompatible with the Federal Pact and demanded its dissolution. A 25-day civil war erupted, and the result was a complete victory for the forces of the confederation. Owing to the military superiority and moderation of the majority and their commander in chief, General Guillaume-Henri Dufour, few lives were lost. Nevertheless, the vanquished bitterly resented their humiliation, and, on a national level, political Catholicism retired into an oppositional “ghetto” until the end of the century. It was protected by the sovereignty of the conservative cantons, where Roman Catholics remained in power and fervently defended local autonomy and ecclesiastical rights against liberal-radical nationalism and centralism.
Immediately after their victory and while the suspicious conservative regimes in the neighbouring countries were embroiled in domestic revolutions, the Swiss liberals established the new federal constitution of 1848, the essential structure of which has remained unchanged. The constitution provided considerable national representation even for the small cantons, which maintained essential sovereign rights (taxation, jurisdiction, and education). It created a bicameral legislative system, modeled after that of the United States, which combined a council of cantons (Ständerat), with each canton entitled to two members, and the National Council (Nationalrat), whose members would be elected in equal proportion to the Swiss population. The constitution also established the Federal Council (Bundesrat), an executive consisting of seven equally entitled secretaries. A common foreign policy was finally possible, and the new federal state unified customs, currency, weights and measures, and the postal service. It also provided for the promotion of the national welfare and for the protection of civil rights and liberties—though these were not granted to Jews until 1866. Finally, in one of the parliament’s first decisions, Bern was chosen for the capital of the new country over Zürich, Switzerland’s largest city.
http://www.britannica.com/eb/article-257027/Switzerland

Switzerland from 1848 to the present
The year 1848 was a decisive turning point in Swiss history. Although internal conflict was not wholly eliminated thereafter, it was always settled within the framework of the 1848 federal constitution. The liberals and radicals, who completely dominated the state in the 19th century and remained a leading force into the 21st century, gradually and not always willingly integrated other political and social groups into the government: first the conservative Catholics, then the peasants’ party, and finally, during World War II, the socialists. Enjoying internal political stability and spared from war—phenomena unmatched elsewhere in Europe—the Swiss focused much of their attention and efforts on developing industry, agriculture, communications, and the financial sector.
http://www.britannica.com/eb/article-257028/Switzerland

ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΟΙ ΛΑΟΙ – Peaceable Peoples

ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΦΙΛΕΙΡΗΝΙΚΟΙ ΛΑΟΙ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ : 10-10-2007. Το βιντεάκι από τους Σαν στην Καλαχάρι (κάτω από την παράγραφο για τους GUI Σαν)

Ελπίζουμε να φανεί και να διαδοθεί η αποσιωπημένη αξεπέραστη αξία τού θάρρους και της αλληλοβοήθειας απέναντι στο φόβο και τον ανταγωνισμό που διαφημίζουν οι αυτο-καταστρεφόμενοι και καταστροφικοί ανανούριστοι επιθετικοί τις τελευταίες τραγικές χιλιάδες χρόνια…
Μαθαίνοντας για τη συλλογική αισιοδοξία οι μεν απαισιόδοξοι προβληματίζονται, οι δε αμφιταλαντευόμενοι στρέφονται προς την ενθάρρυνση!

«Οι πόλεμοι [δηλ. οι οργανωμένες επιθέσεις ορισμένων θολωμένων λόγω συσσώρευσης εντάσεων μετά την εμφάνιση του ανεξέλεγκτου υπερπληθυσμού, στμ] άρχισαν πριν από 10.000 χρόνια.
Το δήθεν «εφιαλτικό παρελθόν», όπου ο Χομπς θεωρούσε ότι οι άνθρωποι ζούσαν με συνεχή φόβο ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ. Οι αφοβικές, μη ιεραρχικές [αντιαυταρχικές] κοινωνίες δείχνουν μια έντονη τάση για επίλυση των συγκρούσεων.
«Δίνουν μεγάλη έμφαση στην εγκαθίδρυση συνεργατικής, κοινοτικής ηθικής, γενναιοδωρίας και καλής θέλησης. Γίνονται συνεχείς προσπάθειες για τη διατήρηση σχέσεων «θετικής» ειρήνης [όχι απλά μεσοδιαστημάτων σε εχθροπραξίες] με τις γειτονικές ομάδες και με συνδυασμό επαρκούς ξεκούρασης, γάμων και συγγενικών σχέσεων, υιοθεσιών, επισκέψεων, ανταλλαγής δώρων και γιορτινών συναντήσεων με τραγούδια και χορούς. Έτσι προκύπτουν ειρηνοποιοί θεσμοί. Η πρωταρχική προδιάθεση των ανθρώπων για ειρήνη προμηνύει το μέλλον μας».
Απόλεμες κοινωνίες και η αρχή τού πολέμου, Πανεπιστήμιο Μίτσιγκαν, Warless societies and the origin of war
Raymond Kelly, Prof. at the University of Michigan, http://www.press.umich.edu/titleDetailDesc.do?id=11589

(επιλογές σχολίων από το www.peacefulsocieties.org – όπου παραλείπονται οι απόλεμοι αμεσοδημοκρατικοί Ελβετοί και πολλοί ειρηνικοί ορεσίβιοι ή νησιώτες από τον Καύκασο και την Ελλάδα ως την Αυστραλία, ενώ περιλαμβάνονται ορισμένοι φιλειρηνικοί, όμως υπό περιβαλλοντική – κλιματική ή από εισβολείς – πίεση και όχι τελείως ειρηνικοί. Αυτό φαίνεται από τις απειλές που αντιμετωπίζουν – μια από αυτές είναι η μεγάλη εξάρτηση από τη σοδειά τής γεωργίας – και που τους δυσκολεύουν να ανατρέφουν τα παιδιά συνεχώς αφοβικά, καθώς τα απογαλακτίζουν πρόωρα-, όσο και από την παρεπόμενη συχνότερη εμφάνιση τριβών, φόβων, ανισότητας των φύλων, ιεραρχίας… Ας σημειωθεί επίσης ότι απουσιάζουν στην ιστοσελίδα γνωστές αναφορές σχετικά με την αντισύλληψη για τον έλεγχο του υπερπληθυσμού, άρα την και μέσω αυτής πρόληψη εντάσεων)



BATEK
Περίπου 700 έως 800 Batek, ζουν στα δάση της Μαλαισίας, ασχολούμενοι με την τροφοσυλλογή, το κυνήγι, περιστασιακές μικροκαλλιέργειες και εμπόριο δασικών προϊόντων. Δεν έχουν καμία έννοια ιδιοκτησίας τής γης -ιδέα παράλογη γι΄αυτούς – και οι φυσικοί πόροι στο δάσος δεν είναι ιδιόκτητοι. Η τροφή και τα δασικά προϊόντα είναι διαθέσιμα για καθένα που τα χρειάζεται για να επιβιώσει. Εκείνοι που ανακαλύπτουν πόρους στο δάσος, όπως ένα άγριο οπωροφόρο δέντρο, θα μοιραστούν τη γνώση με την κοινότητα χωρίς άλλα πρόσθετα δικαιώματα.
Πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν την ηρεμία.
Οι Batek συμπεριφέρονται καλά μεταξύ τους, δεδομένου ότι τα θύματα θυμού έχουν την υποστήριξη της κοινότητας, ενώ οι θυμωμένοι, οι οποίοι προκαλούν το πρόβλημα, μπορεί να χάσουν την κοινωνική υποστήριξη και να εξοστρακιστούν.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Ενώ δεν επιλύουν τις συγκρούσεις κατά τρόπο επίσημο, διοργανώνουν συχνά δημόσιες συζητήσεις των διαφωνιών προσπαθώντας να κερδίσουν υποστηρικτές για τα επιχειρήματά τους. Όταν οι στρατηγικές επίλυσης συγκρούσεων αποτυγχάνουν, ένας από τους συμμετέχοντες σε μια διαφωνία θα αφήσει συχνά την κοινότητα για λίγο ώσπου ο θυμός να διαλυθεί.
Σχέσεις φύλων.
Οι άνδρες συνήθως κυνηγούν ενώ οι γυναίκες συλλέγουν λαχανικά, αλλά και των δύο τα τρόφιμα εκτιμούνται εξίσου, και τα δύο φύλα είναι μέρος του δικτύου τροφο-διανομής στους καταυλισμούς τους. Οι άνδρες συλλέγουν μερικές φορές λαχανικά, και οι γυναίκες μερικές φορές κυνηγούν – δεν έχουν κανέναν άκαμπτο κανόνα που να χωρίζει τους ρόλους των φύλων. Οι γάμοι είναι βασισμένοι στην ισότητα, τη συμβατότητα και την αγάπη. Τα ζευγάρια αποφασίζουν μαζί για τις δραστηριότητές τους. Έχουν κανονικά στενές συντροφικές σχέσεις όταν εργάζονται μαζί και απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο τους μαζί. Αν η ζεστασιά της σχέσης χαθεί, κάθε σύζυγος μπορεί να χωρίσει από τον άλλο και να βασιστεί στην υποστήριξη της κοινότητας που βοηθά στην ανατροφή των παιδιών και το μοίρασμα της τροφής.
Ανατροφή των παιδιών.
Οι γονείς ξοδεύουν πολύ χρόνο να αγκαλιάσουν, να κρατήσουν και να μιλήσουν με τα νήπια καθενός φύλου. Είναι αρκετά χαλαροί με την πειθαρχία: ένα δίχρονο παιδί χρησιμοποίησε ως σφυρί ένα φλάουτο από μπαμπού που ο πατέρας του μόλις είχε φτιάξει. Ο πατέρας δεν πειράχτηκε αφού μπορούσε εύκολα να κάνει άλλο. Οι γονείς σπάνια χτυπούν ή χρησιμοποιούν δύναμη κατά των παιδιών, δεδομένου ότι η λέξη τους sakel σημαίνει και να χτυπήσει και να σκοτώσει, μια αποτρόπαια έννοια σε αυτούς. Τα παιδιά παίζουν ζωηρά αλλά όχι επιθετικά, και δεν έχουν ανταγωνιστικά παιχνίδια.
Κοινωνικές πρακτικές.
Οι καταυλισμοί τους αποτελούνται από αυτόνομες οικογένειες που μοιράζονται αρκετά ενδιαφέροντα που τους οδηγούν να συνεργάζονται. Σχεδιάζουν και συντονίζουν ανεπίσημα τις ομαδικές δραστηριότητες όπως η αλιεία. Συζητούν τα συλλογικά ζητήματα εκτενώς και στηρίζονται σε φυσικούς ηγέτες για την εμπειρία, την κρίση, και τις συμβουλές τους. Αυτοί οι ηγέτες μπορούν μόνο να είναι πειστικοί – δεν έχουν καμία εξουσία.
Μοίρασμα.
Οι Batek έχουν μια σταθερή προσδοκία ότι όλα τα τρόφιμα, συμπεριλαμβανομένου του κυνηγιού και των λαχανικών που μαζεύονται, θα μοιραστούν. Όταν οι διάφορες ομάδες επιστρέφουν στον καταυλισμό τους στο τέλος της μέρας, αφότου μοιράζονται προσεκτικά οι βολβοί και τα κομμάτια του κρέατος, οι οικογένειες μαγειρεύουν τα γεύματά τους και στέλνουν έπειτα τα παιδιά τους να πάνε φαγητό στους άλλους, παρά το γεγονός ότι όλοι έχουν ήδη αρκετά. Αυτό διδάσκει στους νεαρούς τη σημασία της ηθικής του μοιράσματος. Μοιράζονται επίσης άλλα αγαθά ελεύθερα, είτε δώρα ή αποκτημένα μέσω των εμπορικών συναλλαγών τους. Εκτός από τους ηλικιωμένους ή τους αρρώστους, κάθε πρόσωπο μπορεί να μοιραστεί χωρίς να προκαλεί πίεση και ο,τιδήποτε δίνεται θα επιστραφεί πιθανώς σε κάποιο βαθμό.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Οι Batek αντιτάσσονται συνολικά σε κάθε διαπροσωπική βία – απομακρύνονται από τους εχθρούς αντί να αμυνθούν. Ο ανθρωπολόγος Endicott (1988) μιά φορά ρώτησε έναν Batek για τις επιδρομές Μαλαισιανών για σκλάβους, που διάρκεσαν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα: «γιατί οι πρόγονοί σου δεν πυροβόλησαν τους επιτιθεμένους;». «Επειδή θα τους σκότωναν», απάντησε εκείνος συγκλονισμένος. Η βία, ο εξαναγκασμός, η επιθετική συμπεριφορά, και η τιμωρία είναι τόσο συνολικά απαράδεκτοι στους Batek, ώστε θα εξοστράκιζαν όποιον έδειχνε επιθετική μανία. Οι γυναίκες Batek, όπως και οι άνδρες, είναι απαλλαγμένοι από την απειλή της βίας, λόγω αυτών των πεποιθήσεων.

BIRHOR
Μια δασόβια κοινωνία άνω των 8.000 ανθρώπων το 1991, οι οποίοι ζουν στην κεντρική και ανατολική Ινδία.
Πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν την ειρήνη.
Πολλές πεποιθήσεις των Birhor είναι βασισμένες στις ανάγκες της κοινωνίας τους. Για παράδειγμα, σύμφωνα με έναν από τους μύθους τους ένας Birhor ανακάλυψε μιά φορά ένα μέρος πλούσιο σε αναρριχητικά φυτά, τέλεια για την παραγωγή σχοινιών για έναν ολόκληρο χρόνο, αλλά αντί να αποσιωπήσει το εύρημα, επέστρεψε γρήγορα στον καταυλισμό για να το πει σε όλους. Τέτοιες ιστορίες ενθαρρύνουν τους ανθρώπους για να μοιραστούν τους πόρους τους. Οι Birhor πιστεύουν επίσης στην εναρμόνιση των ζωών τους με τις φυσικές δυνάμεις – τους αρέσει να ζουν στο δάσος. Όταν αντιμετωπίζουν δηλητηριώδη φίδια κοντά στους καταυλισμούς τους, οι ενήλικοι προσπαθούν απλά να τα διώξουν μακριά, όπως τα κατοικίδια ζώα. Αντιδρούν με σεβασμό προς τα μεγαλύτερα ζώα, και κατηγορούν τους εαυτούς τους για τους φόβους τους αν δεχτούν επίθεση.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Οι διαφωνίες μεταξύ των Birhor μπορούν να επιλυθούν από τις δημογεροντίες γειτονικών καταυλισμών.
Σχέσεις φύλων.
Η οικογένεια Birhor είναι μια συνεκτική, συνεργατική, οικονομική κοινωνική μονάδα. Η σύζυγος αναλαμβάνει το μαγείρεμα, την ανατροφή των παιδιών, και την πώληση στα κοντινά χωριά των σχοινιών που οι άνδρες κάνουν από τα αμπέλια τού δάσους. Ενώ στους Birhor διαζύγιο και δεύτερος γάμος επιτρέπονται, και τα δύο είναι σπάνια. Τα ζεύγη είναι αρκετά αγαπημένα και πιστά.
Ανατροφή των παιδιών.
Οι γονείς έχουν στοργικές σχέσεις με τα παιδιά τους και σπάνια θυμώνουν μαζί τους. Τα αγόρια και τα κορίτσια βοηθούν τους γονείς τους με τα αντίστοιχα καθήκοντά τους. Τα αδέρφια έχουν επίσης στενές σχέσεις, ίσως τις πιό στενές στην κοινωνία των Birhor. Τα μεγαλύτερα αδέρφια φροντίζουν τα νεώτερα όταν απουσιάζουν οι γονείς, ενώ τα μικρότερα αναζητούν από τα μεγαλύτερα την εμπειρία και τη φρόνησή τους. Αυτές οι ιδιαίτερα ισχυρές σχέσεις των αδερφών τείνουν να διαρκέσουν μετά από τους γάμους τους, δεδομένου ότι οι οικογένειες συνεχίζουν συχνά να ζουν και να κινούνται μαζί.
Κοινωνικές πεποιθήσεις. Τα παραδοσιακά τραγούδια των Birhor τονίζουν τη σημασία των ανθρώπινων σχέσεων με τη φύση, τα πνεύματα, και τους άλλους ανθρώπους. Τα τραγούδια ζωντανεύουν την ομορφιά του δασικού περιβάλλοντός τους, τη χαλαρωμένη στάση τους απέναντι στο γάμο και το διαζύγιο, την αγάπη τους για τους συζύγους τους, την απόλαυση του κυνηγιού, και την εκτίμησή τους για τα λουλούδια, τους ποταμούς, τα βουνά και τα άγρια ελάφια. Ένα τραγούδι εξιστορεί μια θρυλική πάλη που οδήγησε σε πολλή αιματοχυσία, η αφήγηση της οποίας ανανεώνει την απέχθεια των Birhor για τη βία. Άλλα δίνουν έμφαση στη συνήθη φιλοξενία τους και την έγνοια τους για ποτάμια χωρίς ρύπανση.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Όταν οι Birhor κυνηγούν στο δάσος, το κάνουν κατά τρόπο συνεργατικό, με μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων να οδηγούν τα ζώα στα δίχτυα.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Οι Birhor περιφρονούνται από τους Ινδούς αγρότες υποτακτικής κάστας που ζουν γύρω τους. Δέχονται τη χαμηλότερη θέση τους και διαχειρίζονται τις εντυπώσεις των γειτόνων τους αποτελεσματικά, ενώ υιοθετούν μερικές ιδέες τους προκειμένου να κρατήσουν ευσταθείς τις σχέσεις. Καλλιεργούν τη φήμη τους μεταξύ των αγροτών ως έμπειροι σε μαγικά, η οποία είναι βασισμένος στη γνώση τους για τα δάση. Οι σχέσεις τους με τους εγκατεστημένους αγρότες είναι γενικά χωρίς βία επειδή οι Birhor ελέγχουν προσεκτικά τις σχέσεις, κρατούν μια κοινωνική απόσταση, και κατευθύνουν την βασισμένη στο δάσος οικονομία τους ώστε να μη παρεμποδίζει τις τροφοσυλλεκτικές δραστηριότητες των αγροτικών λαών. Λύνουν τις δύσκολες καταστάσεις με τους γείτονές τους μετακινούμενοι προς νέες θέσεις. Οι Birhor είναι τίμιοι, ειρηνικοί άνθρωποι που σπάνια μαλώνουν, αποφεύγουν τις συγκρούσεις με τους χωρικούς, και δεν εμπλέκονται «ποτέ σε οποιαδήποτε εγκλήματα» σύμφωνα με τον Bhattacharyya (1953).

BUID
Περίπου 4000 Buid ζουν στις ορεινές περιοχές του νησιού Mindoro στις Φιλιππίνες. Οι Buid συντηρούνται πρώτιστα καλλιεργώντας σε άλλο μέρος κάθε χρόνο, και με το εμπόριο με τον έξω κόσμο. Μεταξύ τους, αντιπαθούν τις οικονομικές συναλλαγές που μπορεί να οδηγήσουν ένα άτομο να χρωστά σε άλλο, ακόμα και προσωρινά. Βλέπουν τους υπολογισμούς για ισοδύναμης αξίας πράγματα και αμοιβαιότητα ως απολύτως ασυμβίβαστους με το εξισωτικό ήθος τους, έτσι αποφεύγουν τη μεμονωμένη ανταλλαγή. Δεν ανέχονται τις οικονομικές σχέσεις που κάνουν τους ανθρώπους ανταγωνιστικούς, στις οποίες ο ένας ή ο άλλος πρέπει να χάσει.
Πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν την ειρήνη.
Οι ενθαρρυντικές σχέσεις κοινοκτημοσύνης στις κοινότητες των Buid, μέσα στο πλαίσιο της αρπακτικής επιθετικότητας από τους καμπίσιους, κάνει τους Buid να διατηρούν τις ειρηνικές, ήρεμες κοινότητές τους.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Η κοινωνική σύγκρουση επιλύεται μέσα από συλλογικές συζητήσεις, αποκαλούμενες tultulans, στις οποίες τα μέλη τής κοινότητας συγκεντρώνονται για να ακούσουν τις διαμαρτυρίες και να επιλύσουν τις συγκρούσεις. Ένας σύζυγος που είναι επιθετικός, ζηλότυπος ή κτητικός καταδικάζεται από την ομάδα, ενώ η απιστία όχι. Κατά συνέπεια οι συζητήσεις και διαδικασίες επανόρθωσης εκτρέπουν πιθανές συγκρούσεις σε συμβιβασμούς.
Ανατροφή των παιδιών.
Οι Buid δε διατάζουν τα παιδιά ούτε τα τιμωρούν. Τα ενθαρρύνουν να αποκτούν αυτοέλεγχο.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Όταν προετοιμάζονται να συμμετάσχουν στα συνεταιριστικά γεωργικά έργα όπως στο κόψιμο και κάψιμο άγριων φυτών για να φυτέψουν, ή τη συγκομιδή, η κοινότητα θα συγκεντρωθεί, και κάθονται όλοι οκλαδόν κοιτάζοντας προς την ίδια κατεύθυνση, ίσως επικεντρωμένοι σε ένα απόμακρο βουνό. Καθένας θα απευθυνθεί στην ομάδα και θα δείξει την ανάγκη του/της για βοήθεια’ αν γίνουν αντιληπτές συγκρούσεις, οι εμπλεκόμενοι θα τις εκφράσουν. Αλλά τα άτομα δεν απευθύνονται το ένα στο άλλο: αντ’ αυτού, τα σχόλιά τους απευθύνονται στην ομάδα συνολικά. Δεδομένου ότι ο ομιλητής είναι πάντα άτομο και ο ακροατής μια ομάδα, οι σύγκρουση των επιθυμιών αποφεύγεται’ η αποφυγή της κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ ατόμων ελαχιστοποιεί τον ανταγωνισμό και ενδεχόμενες συγκρούσεις.
Μοίρασμα.
Το Μοίρασμα γίνεται σε ένα χωριό Buid όταν μια οικογένεια σφάζει ένα κοτόπουλο ή ένα γουρούνι, εξαιτίας μιας ασθένειας είτε ενός θανάτου στην οικογένεια. Η οικογένεια μοιράζεται προσεκτικά το κρέας εξίσου με κάθε άλλη οικογένεια στην κοινότητα. Αλλά ακόμα και τότε, η μεμονωμένη οικογένεια μοιράζεται με ολόκληρη την κοινότητα, όχι με μια άλλη συγκεκριμένη οικογένεια, έτσι καμία άμεση υποχρέωση δεν προκύπτει. Φυσικά κάθε οικογένεια λαμβάνει από άλλες στο χωριό, συχνά ανάλογες μερίδες κρέατος.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Για τους Buid, η σωματική βία το αποτέλεσμα καυχησιολογίας, διαπληκτισμού, έκφρασης συγκινήσεων, επηρμένης αυτοπροβολής, και επιθετικότητας, τα οποία έχουν ιδιαίτερα αρνητική αξία. Προτιμούν να αποφύγουν τη βία μέσω της απόσυρσης. Υπογραμμίζουν τη φυγή τους από τον κίνδυνο. Οι νέοι άνδρες Buid μαθαίνουν ποιήματα αγάπης για να φλερτάρουν τις γυναίκες. Έχουν συντηρήσει ένα αρχαίο χειρόγραφο που χρησιμοποιούν για να απομνημονεύουν ποιήματα, τα οποία γεμίζουν με ωραίες εικόνες.

CHEWONG
Μια μικρή κοινωνία μερικών εκατοντάδων ανθρώπων που ζουν στα πυκνά δασωμένα βουνά τής χερσονήσου της Μαλαισίας.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Σχεδόν πάντα αποσύρονται από εχθρικές καταστάσεις, κινούμενοι προς διαφορετικές εγκαταστάσεις για να αποφύγουν ανθρώπους προς τους οποίους έχουν δυσάρεστα συναισθήματα.
Σχέσεις φύλων.
ΟΙ Chewong αναγνωρίζουν ότι οι άνδρες είναι φυσικά πιό ικανοί σε έργα που απαιτούν μεγαλύτερη δύναμη και ότι οι γυναίκες έχουν τη βιολογική στόχο της γέννησης παιδιών και του θηλασμού, αλλά δεν αποδίδουν καμία πρόσθετη θέση σε οποιονδήποτε από τους ανδρικούς ή γυναικείους ρόλους. Το κυνήγι δε δίνει περισσότερο γόητρο ή αξία από το μαγείρεμα, το φύτεμα, τη τροφοσυλλογή ή τη φροντίδα των παιδιών. Το ζευγάρι συνεργάζεται στενά στις δραστηριότητές του. Ενώ η σύζυγος μπορεί να έχει την κύρια ευθύνη για τα χωράφια, ο σύζυγος βοηθά συχνά. Αν δε μπορεί, ο άντρας θα κάνει τις όλες μικροδουλειές της. Επιπλέον, οι γυναίκες μπορούν να βοηθήσουν στο κυνήγι και ψαρεύουν κανονικά με τους συζύγους τους.
Ανατροφή των παιδιών.
Τα παιδιά έχουν λίγα παιχνίδια. Τα περισσότερα από αυτά είναι μιμήσεις δραστηριοτήτων των ενήλικων. Όταν γίνονται περίπου επτά χρονών, τα παιδιά αρχίζουν μια βαθμιαία μετατόπιση από τη σταθερή προσοχή και την προστασία από τους γονείς τους σε μια εφηβική ζωή με τους συνομήλικούς τους του ίδιου φύλου. Η εφηβεία είναι ένας χρόνος ενεργούς εκμάθησης, αν και κανένας δεν διδάσκει στους νέους τίποτα. Η κοινωνία ακριβώς υποθέτει ότι οι νεαροί άνδρες και γυναίκες θα μάθουν τις δεξιότητες των ενηλίκων ώσπου να μεγαλώσουν.
Κοινωνικές πρακτικές.
Η υγεία είναι βασισμένη στη διατήρηση της καθιερωμένης, ειρηνικής κοινωνικής τάξης, και η ασθένεια είναι ένα αποτέλεσμα της διάσπασής της.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Οι Chewong στερούνται εντελώς από κάθε διάθεση ανταγωνισμού και αντιπαλότητας. Ενώ τα έργα που εκτελούν μαζί είναι λίγα, και μερικοί άνθρωποι είναι φυσικά ικανότεροι να κάνουν τις εργασίες τους από άλλους, κανένας δεν θίγει το θέμα της μεγαλύτερης ικανότητας ενός ατόμου. Οι κυνηγοί δεν ανταγωνίζονται στην ποσότητα του κρέατος που μπορούν να φέρουν, και οι άνθρωποι δεν σχολιάζουν τις ικανότητες των άλλων. Τα παιδιά δεν έχουν οποιαδήποτε ανταγωνιστικότητα στα παιχνίδια τους. Όταν π.χ. περιστρέφουν τις σβούρες, αφήνουν έξω τον ανταγωνισμό που χαρακτηρίζει το της κυριότερο παιχνίδι στη Μαλαισία. Δεν έχουν αγώνες τρεξίματος.
Κοινωνικός έλεγχος.
Δεν έχουν καμία αντικοινωνική διαστρωμάτωση, κόμματα, ιεραρχία, αρχηγούς, ή σύστημα εξουσίας. Ούτε καμία επίσημη κύρωση, τιμωρία, ή φύλαρχο για να τους δικάζει. Αναγκάζονται να έχουν έναν εκπρόσωπο για συνεννοήσεις με την κυβέρνηση της Μαλαισίας, αλλά και αυτή θέση δεν είναι …περιζήτητη.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας. Η γλώσσα των Chewong δεν έχει λέξεις για την επιθετικότητα, τον πόλεμο, το έγκλημα, το διαπληκτισμό, την πάλη ή την τιμωρία. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με επιθετικότητα ή απειλές, φεύγουν αμέσως. Ένα άτομο με την οικογένειά του κατηγορήθηκε ψευδώς από έναν Κινέζο αγρότη, ο οποίος απείλησε να τον χτυπήσει. Η οικογένεια Chewong συσκεύασε αμέσως ό,τι μπόρεσε, έφυγε νύχτα και δεν επέστρεψε. Ένα άλλο άτομο απειλήθηκε από έναν στρατιώτη τής Μαλαισίας, έφυγε με την οικογένειά του σε ένα μακρινό βουνό, και μετά από 10 χρόνια δίσταζε ακόμα να επιστρέψει. Οι Chewong σαφώς δεν πιστεύουν στην επιθετικότητα. Δεν έχουν καμία βία στη μυθολογία τους και δεν μπορούν να καταλάβουν το φόνο.
Κατά τη διάρκεια σχεδόν δύο ετών διαβίωσης μαζί τους, η ανθρωπολόγος Signe Howell δεν είδε σχεδόν καμία φιλονικία ή θυμωμένο Chewong, εκτός από ξεσπάσματα παιδιών. Κατά τη διάρκεια μιας σπάνιας φιλονικίας, μια γυναίκα θύμωσε με το σύζυγό της, ο οποίος ήταν προφανώς αθώος των κατηγοριών της για μοιχεία. Αυτή έσπασε τo καλύτερo φυσοκάλαμό του στη μέση και το ποδοπάτησε. Αυτή η ιδιαίτερα αντικοινωνική πράξη τούς τάραξε όλους. Προσπάθησαν να αποφύγουν τη γυναίκα και μερικές οικογένειες απομακρύνθηκαν λόγω του γεγονότος. Η Howell δεν έμαθε για οποιουδήποτε έγκλημα βιαιότερο από αυτό. Ακόμη και οι ξένοι που δεν είναι μέρος του κοινωνικού κόσμου τους δεν μπορούν να βλαφθούν, ό,τι και κάνουν στους Chewong.

FIPA
Μια κοινωνία περίπου 100.000 ανθρώπων που ζουν μεταξύ της λίμνης Rukwa και της λίμνης Ταγκανίκα, στη νοτιοδυτική Τανζανία τής Ανατολικής Αφρικής. Η κύρια τροφή των Fipa είναι το κεχρί, αν και εκτρέφουν επίσης ζώα, κυνηγούν, στήνουν παγίδες και ψαρεύουν. Όταν μελέτησε ο ανθρωπολόγος Roy Willis την κοινωνία τους πριν 40 χρόνια, διαπίστωσε ότι οι καλλιέργειές τους βασίζονταν σε ένα αποδοτικό σύστημα λίπανσης που τους επέτρεπε να ζουν σε μόνιμα χωριά χωρίς να χρειάζεται να καίνε κάθε φορά νέο έδαφος, μετακινούμενοι όπως μερικοί άλλοι κοντινοί λαοί. Στην κοινωνία Fipa, οι άνδρες και οι γυναίκες είναι κοινωνικά ίσοι – τρώνε μαζί, μοιράζονται τα τρόφιμα συζητάνε και παίζουν παιχνίδια ίσοι μεταξύ τους, έθιμα που είναι ασυνήθιστα μεταξύ των αφρικανικών λαών. Οι Fipa δεν νομίζουν ότι είναι διαφορετικοί από τους άλλους και δεν έχουν την αντίληψη «εμείς» εναντίον των «άλλων». Η ίδια η λέξη «Fipa» φτιάχτηκε από Ευρωπαίους για το λαό που κατοικεί στο οροπέδιο Ufipa. Επιπλέον οι Fipa δεν έχουν έννοια για τον «εαυτό» σαν κάτι ξεχωριστό, όπως άλλοι.
Κοινωνικός έλεγχος. Επιβραβεύουν τους ευχάριστους τρόπους, τις αποτελεσματικές κοινωνικές δεξιότητες και την ευχάριστη ομιλία. Αντιτίθενται έντονα στο θυμό, τις δυσάρεστες συγκινήσεις και τη βία. Όταν ο Roy Willis έζησε για 19 μήνες μεταξύ τους, δεν είδε οποιαδήποτε διαμάχη, ακόμη και μεταξύ παιδιών.

G/WI γράφεται επίσης GUI
Μια κοινωνία περίπου 2.000 ανθρώπων San που ζουν στην έρημο Καλαχάρι της κεντρικής Μποτσουάνα, στη νότια Αφρική. Μέχρι τις πρόσφατες δεκαετίες ήταν πρώτιστα κυνηγοί και τροφοσυλλέκτες, που εξαρτιόνταν ιδιαίτερα από τα φυτά και τα ζώα τής ερήμου. Όταν μαθεύονταν ότι μια ομάδα είχε αφθονία τροφής και προμηθειών και ότι θα καλωσόριζε επισκέπτες, άλλες ομάδες έρχονταν να την επισκεφτούν. Οι επισκέπτες μοιράζονταν τους τοπικούς πόρους ακριβώς σαν μόνιμοι κάτοικοι, και τα μέλη των δύο ομάδων ανακατεύονταν σα στενοί φίλοι.
Δεδομένου ότι τα εδάφη μερικών ομάδων μπορεί να τα χτυπούσε ξηρασία οποιαδήποτε στιγμή, το μοίρασμα πόρων βοηθά να ενισχύσει την εξασφάλιση επιβίωσης όλων των ομάδων. Αυτές οι φιλικές επισκέψεις διευκόλυναν επίσης τις κοινωνικές διασυνδέσεις και τους δεσμούς γάμου. Επιπλέον, εμπόδιζαν τον ανταγωνισμό για τους λιγοστούς πόρους. Η λέξη τους για τον άνθρωπο, khwe, υπονοεί τη φιλική διάθεση, τη γενναιοδωρία, τη φρόνηση, την ηρεμία και το καλό χιούμορ. Ένα πρόσωπο χωρίς αυτές τις ιδιότητες, εξ ορισμού, είναι απάνθρωπο.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Οι συνομιλίες και το κουτσομπολιό επιτρέπουν συχνά στις εντάσεις να διαλύονται. Όταν κάποιες συγκρούσεις γίνονται αρκετά σοβαρές, οι εμπλεκόμενοι μπορούν να μιλήσουν για τη δυσκολία μπροστά σε ολόκληρη την ομάδα. Αν το πρόβλημα είναι μια σαφής παραβίαση των κοινωνικών τους κανόνων, ο παραβάτης ζητά συνήθως συγγνώμη. Μερικές φορές τα σύνθετα προβλήματα μπορεί να απαιτήσουν παρατεταμένες συζητήσεις. Αν τα άτομα δεν λάβουν υπόψη την κρίση της ομάδας, μπορούν να διευκολυνθούν, όχι ανταγωνιστικά, αλλά μέσω της παρακάτω διαδικασίας. Η ομάδα δε θα υποστηρίξει τις επιθυμίες των απροσάρμοστων ή θα προσποιηθεί ότι δεν τις άκουσε -στην πραγματικότητα τις απορρίπτει χωρίς να τους κάνει να αισθανθούν απορριμμένοι. Η διαδικασία κάνει τους παραβάτες να θέλουν να απομακρυνθούν από την ομάδα, αλλά χωρίς διάθεση για εκδίκηση.
Σχέσεις φύλων.
Οι σύζυγοι είναι ίσοι στην κοινωνία Gui, και στην ομάδα όταν συζητούνται τα ζητήματα. Το νέο παντρεμένο ζευγάρι θα ζήσει αρχικά με τους γονείς τής συζύγου, δεδομένου ότι ο άνδρας πρέπει να αποδείξει την ικανότητά του στο κυνήγι και η γυναίκα πρέπει να μάθει την τροφοσυλλογή και τα άλλα καθήκοντα από τους γονείς της. Μετά από τη γέννηση του πρώτου, ή μερικές φορές ακόμη και του δεύτερου παιδιού, μπορούν να ενωθούν με τη ομάδα του συζύγου αν θελήσουν. Διαζύγιο προκύπτει όταν δεν μπορούν να συμφιλιωθούν διαφορές, και οι διαζευγμένοι μπορούν ελεύθερα να παντρευτούν νέους συζύγους. Στους περισσότερους γάμους, εν τούτοις, τα ζεύγη ζουν μαζί σε σταθερές, συνεργατικές, στοργικές, ήρεμες σχέσεις.
Ανατροφή των παιδιών.
Τα μωρά των Gui θεωρούνται πλήρη, λογικά μέλη τής ομάδας από τη γέννησή τους. Αν αφήσουν οι γονείς με το μωρό τους την ομάδα, ακόμα και για μερικές ημέρες, το νήπιο θα καλωσοριστεί ξανά από κάθε μέλος, το οποίο θα συστηθεί πάλι στο παιδί.
Τα παιδιά διδάσκονται από ολόκληρη την ομάδα, που τους επιτρέπει να αναπτυχθούν με το ρυθμό τους. Όταν τα παιδιά συμπεριφέρονται απρεπώς, τους δείχνουν την αναστάτωση που προκάλεσε το φέρσιμό τους με μια κάποια μείωση ζεστασιάς από τους γύρω. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά παροτρύνονται να είναι συνεργατικά και ευγενικά, να αποφεύγουν τη λάθος συμπεριφορά, ενώ συχνά κάποιος τους συστήνει την αποδεκτή συμπεριφορά. Η μόνη, σπάνια τιμωρία είναι ένα ελαφρύ χτύπημα.
Κοινωνικές πρακτικές.
Όταν οι Gui συζητούν τα ζητήματα, είναι κανονικά αρκετά ήρεμοι, και δεδομένου ότι δεν κοινωνικοποιούνται ανταγωνιστικά, οποιαδήποτε ιδέα θα εξεταστεί. Αν τα πάθη κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης γίνουν πάρα πολύ ισχυρά, οι Gui θα υπαναχωρήσουν από το θέμα για λίγο ώστε να επιτρέψουν στις συγκινήσεις να ηρεμήσουν. Ένα ωραία παρουσιασμένο επιχείρημα μπορεί να προβληθεί από έναν άνδρα που είναι ξαφνικά πολύ απασχολημένος με ένα αόρατο αγκάθι στο πόδι του, ή από μια γυναίκα που εκείνη τη στιγμή μαγειρεύει. Οι αποφάσεις επιτυγχάνονται μέσω της συναίνεσης, όταν δεν υπάρχει καμία σημαντική αντίθεση σε μια πρόταση.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Αν ο πληθυσμός στις ομάδες Gui γίνει πάρα πολύ μεγάλος για τους υπάρχοντες φυσικούς πόρους, πρέπει να μετακινούν τους καταυλισμούς τους όλο και πιο συχνά. Η μείωση στους πόρους μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση συγκρούσεων, έτσι διαλύουν τις εντάσεις με το να επισκέπτονται τις γειτονικές ομάδες συχνότερα. Σύντομα, ολόκληρα τμήματα μιας ομάδας θα αποκοπούν για παρατεταμένες επισκέψεις σε άλλες ομάδες, χαλαρώνοντας έτσι περισσότερο τις εντάσεις, και τελικά ίσως διαμορφώσουν μια νέα ομάδα, η οποία κινείται σε μη κατειλημμένο έδαφος. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώνεται με θετικό τρόπο χωρίς εχθρότητες ή αρνητικές αντιδράσεις, με τους ανθρώπους να επιλέγουν τις ομάδες που επιθυμούν να είναι μέλη ανάλογα με τις σχέσεις τους με άλλα μέλη κάθε ομάδας.

IFALUK
Περίπου 400 άνθρωποι ζουν στο Ifaluk, μια κοραλλιογενή ατόλλη στα νησιά Caroline, το ωκεάνιο έθνος των συνενωμένων σε ομοσπονδία κρατών της Μικρονησίας. Οι Ifaluk δεν έχουν ένα σταθερό όριο μεταξύ του ατόμου και των άλλων, αφού θεωρούν ότι είναι φυσικό να επηρεάζεται καθένας από τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων. Χρησιμοποιούν το «εμείς» παρά το «εγώ»: αντί να πουν: «θα ήθελα να κάνω το Χ με σας», λένε: «πρέπει να κάνουμε το Χ».
Είναι απρόθυμοι να παρουσιάζονται χωριστοί από τους άλλους ή να δείξουν μια επιθυμία να κάνουν κάτι που δεν περιλαμβάνει άλλους ανθρώπους.
Μοίρασμα.
Τα τρόφιμα και τα άλλα αγαθά οι Ifaluk τα μοιράζονται: αντιμετωπίζονται ως τρόφιμά «μας» και ούτω καθ’εξής. Οι Ifaluk θα μοιράσουν ένα ψάρι μεταξύ πολλών ανθρώπων αν υπάρχει μόνο ένα, και μοιράζονται τις σπιτικές δουλειές. Ο φιλάργυρος αντιπαθείται σε όλο το νησί όσο και ένας ευέξαπτος.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Ένας τρόπος για τους Ifaluk να αποφεύγουν τη βία είναι να ενθαρρύνουν τα συναισθημάτων απέχθειας για αυτή. Σε διάφορες περιπτώσεις από το «Δεύτερο» Παγκόσμιο Πόλεμο [λες και έχει τελειώσει ο πρώτος…], πολεμικά σκάφη των ΗΠΑ σταμάτησαν στο νησί και παρουσίασαν ΗΠαμερικανικές [δεν είναι σωστότερος ο όρος δολαριανές; Γιατί να χρεώνονται την επιθετικότητα οι μη δολαριανοί κάτοικοι των ΗΠΑ και της λοιπής ηπείρου;] ταινίες. Η βία που προβαλλόταν σε κείνες τις ταινίες — άνθρωποι που χτυπιούνται και πυροβολισμοί — τρόμαξε τους Ifaluk, και μερικοί αρρώστησαν για μέρες. Πολλοί αρνήθηκαν στη συνέχεια να παρακολουθούν δολαριανές ταινίες. Σχολίαζαν συνεχώς τα βίαια σενάρια, ενισχύοντας την αποχή τους από τη βία. Η κοινωφελής στάση των επικεφαλής τους, βοηθά επίσης να διατηρήσουν μια σχεδόν πλήρη απουσία εγκλήματος στην ατόλλη. Ο Edwin Burrows ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια έξι μηνών του παραμονής στο Ifaluk, δεν άκουσε ποτέ οποιεσδήποτε εκφράσεις του θυμού, ακόμα και όταν κάποιοι είχαν πιει πολύ. Οι Ifaluk είναι τόσο ευγενικοί και μη-επιθετικοί όσο ακριβώς πιστεύουν και οι ίδιοι ότι είναι.

INUIT των κοινοτήτων UTKUHIKHALIK και QIPISA, υπό την πίεση πολύ ψυχρού κλίματος.
Οι οικισμοί των Inuit στο Utkuhikhalik (ή απλά Utku) και το Qipisa του νησιού Μπάφφιν, στο ΒΑ Καναδά θα αναφέρονται παρακάτω απλά ως Inuit. Πολλές από τις πρακτικές και τις πεποιθήσεις των Inuit αυτών των δύο χωριών είναι παρόμοιες με άλλους Inuit.
Οι Inuit αντιδρούν με απέχθεια, όχι μόνο στην ιδέα τής δολοφονίας ενός ανθρώπου αλλά σε οποιαδήποτε μορφή διαπροσωπικής επιθετικότητας, όπως το να φωνάζει κάποιος κατά κάποιου άλλου. Συνδέουν την επιθετικότητα με τον κίνδυνο (όπως οι θάνατοι ζώων που βλέπουν γύρω τους), και τη συνειδητοποίηση ότι οι άλλοι μπορεί να ανταποδώσουν τα συναισθήματα εχθρότητας.
Αποφυγή και επίλυση των συγκρούσεων.
Οι Inuit προσπαθούν να αποτρέψουν τις συγκρούσεις με το να είναι μετριοπαθείς, προσεκτικοί, και ολιγόλογοι για τις ικανότητές τους. Προκειμένου να αποφύγουν να αντιπαρατεθούν άμεσα, τείνουν να διατυπώνουν αιτήματα ως μη-απειλητικά αστεία. Δεν κάνουν προσκλήσεις ούτε δίνουν υποσχέσεις, και διστάζουν να ρωτάνε, για να αποφύγουν να πιέσουν τους άλλους να δώσουν άμεσες απαντήσεις. Όταν προκύπτουν συγκρούσεις, εκφράζουν συχνά τα συναισθήματά τους με υπαινιγμούς. Ο θυμός εκρήγνυται περιστασιακά, αλλά όταν συμβαίνει ο θυμωμένος απλά απομακρύνεται μόνος του. Η κοινότητα μπορεί να εξοστρακίσει άτομα που αναπτύσσουν τάση να θυμώνουν, αν και ο εξοστρακισμός αυτό θα γινόταν ήπια, με τους ανθρώπους που τον αποφασίζουν να ενεργούν περισσότερο στοργικά από ποτέ.
Σχέσεις φύλων.
Παρουσιάζουν πολύ μικρές εντάσεις μεταξύ των φύλων. Στο σπίτι των Inuit υπάρχει μια ισχυρή αίσθηση ανθρώπινης ζεστασιάς και ηρεμίας, μια φροντίδα για τις ανάγκες των οικογενειακών μελών. Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό γνώρισμα των γάμων των Inuit, είναι η καθαρότητα των ρόλων των συζύγων. Οι άνδρες κάνουν το πολύ επικίνδυνο και δύσκολο κυνήγι, ενώ οι γυναίκες κάνουν τις ελαφρύτερες δουλειές γύρω από την κατασκήνωση, όπως το μαγείρεμα, την παιδική μέριμνα και το ράψιμο. Και οι δύο σύζυγοι πιστώνουν γενικά ο ένας στον άλλο την ουσιαστική συμβολή τού καθένα τους: κανένας δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τις δεξιότητες του κυνηγού, και αυτός είναι πεπεισμένος ότι δεν θα μπορούσε να κυνηγήσει χωρίς τα ζεστά ρούχα που έραψε η σύζυγός του.
Ανατροφή των παιδιών.
Νήπια. Τα μωρά δεν χρειάζεται να τα υποβάλλουν σε πειθαρχία. Τα αγαπούν και τα χαϊδεύουν συνεχώς. Κανονικά όταν το παιδί είναι τριών ετών, γεννιέται το επόμενο, και μετά από μια περίοδο συναισθηματικής ρύθμισης, το παιδί δέχεται έναν αλλαγμένο ρόλο στην οικογένεια.
Παιχνίδια.
Τα παιχνίδια οδηγούν και ενισχύουν την συνειδητοποίηση ότι είναι επικίνδυνο να έχεις αντικείμενα που δεν έχουν οι άλλοι, και ότι πρέπει να αγαπάς και να προστατεύεις τα μωρά. Δημιουργούν μια αίσθηση κινδύνου να θες κάτι που παραβιάζει σαφώς τον κοινωνικό νόμο. Το παιδί μαθαίνει ότι οι ισχυροί εξωτερικοί κοινωνικοί έλεγχοι που επιβάλλουν τη σωστή συμπεριφορά ενισχύονται με τους εσωτερικούς ελέγχους.

Εσωτερικοί έλεγχοι.
Η συνειδητοποίηση ότι μπορεί κάποιος να ικανοποιείται πληγώνοντας κάποιον άλλο, βοηθά να προσέχουν βλαπτικές συμπεριφορές.
Κοινωνικές πεποιθήσεις.
Οι μη βίαιες παραδόσεις των Inuit μπορούν να περιγραφούν από τις βασικές λέξεις που χρησιμοποιούν για να κατανοήσουν τους ίδιους και την κοινωνία τους. Το Ihuma, η λέξη τους για τη λογική, τη συμπόνια και την ωριμότητα, δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να περιορίζονται. Το Naklik για τους Inuit είναι μια εξισορροπητική αξία για το ihuma: αντιπροσωπεύει μια θερμή έγνοια για την ευημερία των άλλων – προστασία από την πείνα, το κρύο και τον κίνδυνο – και μια επιθυμία να είναι με άλλους. Οι άνθρωποι που έχουν ihuma πρέπει να αισθάνονται naklik, να νοιάζονται για τους άλλους. Κάποιος που δεν αισθάνεται naklik προφανώς στερείται ihuma.
Κοινωνικός έλεγχος.
Ο έλεγχος του θυμού ή εχθρικών αισθημάτων οποιουδήποτε είδους, είναι κανόνας για τους Inuit. Τα ατυχήματα, η ανάρμοστη συμπεριφορά, και οι αποτυχίες οδηγούν μόνο σε μουρμουρίσματα ή ευγενικά γέλια – επιβάλλουν ισχυρό αυτοέλεγχο στις συγκινήσεις τους.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Οι παραδόσεις τους, έχουν αναπτύξει μια κυρίαρχη απέχθεια στην επιθετικότητα.

JU/HOANSI (!Kung) Επίσης λέγονται Ju/wasi και !Κούνγκ
Αυτή η κοινωνία των περίπου 15.000 San ζει στις ερήμους της Μποτσουάνα, της Ναμίμπια, και της Αγκόλα. Οι Ju/’hoansi (προφέρεται zhut-wasi) ήταν νομάδες θηρευτές (κυνηγοί) και τροφοσυλλέκτες μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα.
Δεδομένου ότι ζουν σε ένα πολύ δυσμενές περιβάλλον ερήμων, έπρεπε να κινούνται προκειμένου να τρέφονται, αφού η τροφή και οι υδάτινοι πόροι είναι αραιοί. Αντίθετα από τους ανθρώπους σε άλλες ξηρές περιοχές, δεν είχαν οποιεσδήποτε περιόδους αφθονίας και έτσι δεν είχαν κανέναν τρόπο αποθήκευσης τροφών. Αλλά καθώς η έλλειψη τροφής συμβαίνει τοπικά, μείωσαν τον κίνδυνο μέσω διαδεδομένων δικτύων συνεργασίας και μέσω της κοινωνικής αλληλεγγύης των τοπικών ομάδων τους. Στην ουσία, η ειρηνική συνοχή της ομάδας ήταν το αποθηκευμένο πλεόνασμά της. Στις πρόσφατες δεκαετίες οι περισσότεροι Ju/’hoansi έχουν εγκατασταθεί σε μόνιμες κοινότητες όπου καλλιεργούν, διατηρούν κοπάδια, παράγουν χειροτεχνήματα και κάνουν άλλες εργασίες.
Πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν την ειρήνη.
Τα ανθρώπινα αντικοινωνικά δεινά είναι ελάττωμα των ανθρώπων, έτσι η ανθρωπότητα πρέπει να εξετάζει τα προβλήματά της για να τα λύνει.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Συζητήσεις ζητημάτων που μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις, όπως η τεμπελιά, η τσιγκουνιά ή το άδικο μοίρασμα του κρέατος διατηρούνται κανονικά στο επίπεδο κουτσομπολιού, ανοικτής κριτικής ή χιούμορ. Περιστασιακά, όταν δυο πλευρές θυμώνουν, οι συνομιλίες κλιμακώνουν στο επίπεδο μιας «κουβέντας» που χαρακτηρίζεται από ξαφνικά, αυθόρμητα, υπερβολικά σχόλια που ξεχύνονται πολύ γρήγορα. Ωστόσο, αν οξυνθούν οι διαθέσεις, όλοι προσπαθούν να επιλύσουν τη διαφωνία προτού ξεσπάσει σοβαρή πάλη, αλλά μερικές φορές είτε ξεσπά είτε η ομάδα διασπάται.
Σχέσεις φύλων.
Ενώ οι Ju/’hoansi εκτιμούν το κρέας που φέρνουν οι άνδρες θηρευτές, οι γυναίκες παρέχουν το 60 έως 80 τοις εκατό όλων των τροφίμων μέσω δραστηριοτήτων συλλογής. Οι γυναίκες άντλησαν έτσι πολύ αυτοσεβασμό από τις συνεισφορές τους στις οικογένειές τους. Οι ζωηρές, γεμάτες αυτοπεποίθηση γυναίκες συνέλεγαν τροφή πολλά χιλιόμετρα μακριά από τους άνδρες, χωρίς όπλα, παρά το ενδεχόμενο να συναντήσουν μεγάλα αρπακτικά ζώα όπως λιοντάρια και λεοπαρδάλεις. Δεν χρειάστηκαν άδεια από τους άνδρες ή τη βοήθειά τους στην τροφοσυλλογή. Οι άνδρες και οι γυναίκες θα μπορούσαν να είναι απόντες από τις κατασκηνώσεις για μέρες την ίδια εποχή, έτσι δεν υπήρξε καμία ανισότητα με τους άνδρες να λείπουν ενώ οι γυναίκες μένουν πίσω. Τα φύλα είχαν ίδια αξία.
Ανατροφή των παιδιών.
Οι Ju/’hoansi σπάνια έχουν επιθετικότητα έτσι τα παιδιά τους έχουν λίγες περιστάσεις να δουν για μιμηθούν επιθετική συμπεριφορά. Όποτε τα παιδιά δείχνουν σημάδια της επιθετικότητας, οι ενήλικοι επεμβαίνουν γρήγορα για να διασκορπίσουν τις εχθρότητές τους. Θα πάρουν τα παιδιά μακρυά από μια διαμάχη και θα προσπαθήσουν να τους αποσπάσουν την προσοχή παρά να τα επιπλήξουν ή να τα τιμωρήσουν για την πάλη. Όταν τα παιδιά προσπαθούν να προσβάλουν ενήλικες, θα αγνοηθούν ή θα τους αποσπάσουν την προσοχή τα μεγαλύτερά τους. Η στενή φυσική εγγύτητα των καλυβών – στενά συγκεντρωμένες γύρω από ένα κεντρικό ξέφωτο – σημαίνει ότι τα παιδιά σπάνια πάνε να παίξουν χωρίς να τα ακούνε οι μεγάλοι, και η επιθετικότητα έχει σπάνια πιθανότητα να αναπτυχθεί.
Κοινωνικές πρακτικές.
Οι θεραπευτικοί χοροί είναι ένα μέρος της καθημερινής ύπαρξής τους, ένα σημάδι των μεταξύ τους συναισθημάτων, και ένα σημαντικό στοιχείο υποστήριξης για τον εξισωτικό πολιτισμό τους. Στους χορούς αυτούς, οι άνδρες χορεύουν γύρω από έναν κύκλο γυναικών που τραγουδάνε χτυπώντας παλαμάκια, οι οποίες μερικές φορές επίσης μπαίνουν στο χορό.
Κοινωνικά οφέλη:
Ο χορός βοηθά στην προώθηση της κοινωνικής συνεκτικότητας, και ενισχύει τον κοινωνικό ιστό με την απαλλαγή από τις έχθρες.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Υπάρχουν λίγα παιδιά σε μια ομάδα Ju/’hoansi – ίσως 14 και των δύο φύλων, που κυμαίνονται στην ηλικία από τα νήπια ως 14 ετών. Συνεπώς, είναι δύσκολο να οργανωθούν ανταγωνιστικά παιχνίδια, δεδομένου ότι θα ήταν δύσκολο να βρεθεί ένας συνομήλικος για να προκύψει ανταγωνισμός ή να γίνουν ανταγωνιστικές ομάδες. Αυτό ταιριάζει με την πολιτιστική αντίθεση των Ju/’hoansi στην ανταγωνιστικότητα. Ενώ τα παιδιά δείχνουν ευρέως διαφορετικές δυνατότητες στα παιχνίδια τους, δεν ανταγωνίζονται: όλα παίζουν για την καθαρή ευχαρίστηση από το παιχνίδι.
Μοίρασμα.
Βάση της κοινωνίας τους είναι μια απόλυτη προθυμία να τα μοιράζονται όλα, μια πρακτική που επικρατεί γενικά μεταξύ των τροφοσυλλεκτών λαών. Αντιμετωπίζουν την τσιγκουνιά με μεγάλη απέχθεια, και αντιτάσσονται ακόμα περισσότερο έντονα στην υπεροψία. Ένας κυνηγός που ανήγγειλε την επιτυχία του στην κατασκήνωσή του, ή μια γυναίκα που έκανε επίδειξη ενός δώρου της σε μιαν άλλη, είναι αλαζονικοί. Έχουν αναπτύξει εξισωτικές τεχνικές που περιλαμβάνουν δώρα που χαμηλώνουν τους τόνους, σχόλια αυτο-αποδοκιμασίας, τραχύ χιούμορ, κριτική, και σαρκαστικές φιλοφρονήσεις.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Οι συνθέσεις των κατασκηνώσεων των Ju/’hoansi είναι αρκετά εύκαμπτες, και τα εδαφικά όρια καθορίζονται αόριστα και δεν υπερασπίζονται. Ο περιβαλλοντικός λόγος για αυτήν την ευελιξία είναι η ευρεία διαφοροποίηση στις ετήσιες βροχοπτώσεις σε οποιαδήποτε δεδομένη θέση. Η δυνατότητά τους να κινηθούν προς μια άλλη περιοχή που έχει μεγαλύτερες βροχοπτώσεις εξασφαλίζει επιβίωση για όλους. Δεν έχουν καμία μνήμη διαμάχης για εδάφη.

KADAR
Μια μικρή κοινωνία που αριθμεί πάνω από 1.500 ανθρώπους, το 1981, που ζουν στην Ινδία στα σύνορα των κρατών των Ταμίλ του Nadu και του Κεράλα στο νότιο τέλος τής οροσειράς του Δυτικού Ghats. Οι νομαδικές οικογενειακές ομάδες ζουν παό την τροφοσυλλογή και άλλα προϊόντα τού δάσους, την αλιεία, την εκτροφή μερικών ζώων, και μισθωτές εργασίες.
Ανατροφή των παιδιών.
Οι Kadar είναι κανονικά αρκετά επιεικείς και ανεκτικοί προς τα παιδιά τους. Θα παρέμβουν κοινωφελώς όταν χρειάζεται, αποσπώντας τα παιδιά σε άλλες δραστηριότητες όταν αρχίζουν να φωνάζουν ή να μαλώνουν.
Μια μέρα ένα μικρό παιδί φώναζε πολύ χωρίς κανένα προφανή λόγο, και δύο – τρεις γυναίκες δεν μπορούσαν να το ανακουφίσουν. Ξαφνικά, μια νέα γυναίκα άρχισε κι αυτή να φωνάζει, πήρε το παιδί και έτρεξε σε ένα κοντινό δάσος. Η ξαφνική ενέργεια και ο ενθουσιασμός απέσπασαν το παιδί και έχασε την κακή διάθεση.
Τα παιδιά παίζουν χωρίς ανταγωνισμό, κρυφτό ή κυνηγητό. Τα παιχνίδια τους είναι βασισμένα στην απλή απόλαυση της δραστηριότητας της στιγμής. Οι ενήλικοι σπάνια χρησιμοποιούν σωματική τιμωρία στα παιδιά.
Κοινωνικές πρακτικές.
Τα χωριά τους είναι παροδικά: οι κάτοικοί τους είναι άνθρωποι που θέλουν να ζήσουν εκεί προς το παρόν. Οι άνθρωποι κινούνται μέσα στις οικογενειακές σχέσεις καθώς επίσης και μέσα στο χωριό τόσο όσο επιθυμούν, ανάλογα με τις περιστάσεις των προσωπικών σχέσεων και των οικονομικών ευκαιριών. Οι γυναίκες είναι τόσο ελεύθερες να κινηθούν εκτός γάμου όσο και οι άνδρες. Τα χωριά δεν έχουν κανέναν γηγενή προϊστάμενο, εκτός από αυτούς που τοποθετούνται από τις αρχές στα κρατίδια. Ακόμη και αυτοί δεν έχουν καμία εξουσία για να τιμωρήσουν ή να εξαναγκάσουν τους Kadar.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Τα παιδιά των Kadar συμμετέχουν γενικά στα συνεργατικά και τα μιμητικά παιχνίδια. Δεν έχουν ανταγωνιστικά παιχνίδια, κυνηγητό ή κρυφτό.
Κοινωνικός έλεγχος.
Τα Συμβούλια των μεγαλύτερων ακούνε τα στοιχεία και εκφέρουν τις κρίσεις τους για τους συζύγους που θέλουν να χωρίσουν λόγω διάφορων αιτιών όπως η μοιχεία ή η ασυμφωνία. Τα συμβούλια μπορούν να τιμωρήσουν τους παραβάτες, όπως ένα άτομο που έπρεπε να φέρει σαράντα φορτία άμμου ως τιμωρία στο σπίτι ενός που προσέβαλε. Όποιος δεν υπακούει στην κρίση των συμβουλίων εξοστρακίζεται: αναγκάζεται να αποχωρήσει από την κοινότητα και να ζήσει μόνος στο δάσος.
Οι Kadar δεν έχουν σχεδόν ποτέ διαπληκτισμούς. Δεν υπήρξε καμία ανάμνηση μεταξύ τους δολοφονίας ή βίαιων πράξεων εκδίκησης, και δεν είχαν κανένα τόξο και βέλος ή έστω ανάμνηση κατοχής τους. Οι τοπικοί ανώτεροι υπάλληλοι δασονομίας και αστυνομίας επιβεβαίωσαν τη συνολική απουσία εγκλήματος.

LADAKHI της περιοχής Leh
Οι άνθρωποι του Ladakh ζουν πολύ ψηλά στις κοιλάδες μεταξύ των οροσειρών των Ιμαλαΐων και του Καρακορούμ, στο βόρειο ινδικό κρατίδιο Jammu και Κασμίρ. Το Ladakh διαιρείται στην κυρίως μουσουλμανική περιοχή Kargil και στην κυρίως βουδιστική περιοχή Leh, στην οποία εστιάζει το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας για την ηρεμία των Ladakhi. Η απογραφή του 2001 βρήκε 117.000 ανθρώπους στην περιοχή Leh.
Πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν την ειρήνη.
Οι άνθρωποι που θέλουν πραγματικά να βοηθάνε τους άλλους πρέπει να είναι αφοσιωμένοι να καθαρίζουν το μυαλό και την καρδιά τους, γιατί μόνο όταν το μυαλό είναι καθαρό από ψευτιά, πλεονεξία και κτητικότητα μπορεί να καθοδηγήσει τις ενέργειες κάποιου. Ένα τέτοιο καθαρό μυαλό εσωτερικής δύναμης και ειρήνης είναι απαραίτητο ώστε η αγάπη κάποιου να έχει αποτέλεσμα και να φέρνει ειρήνη και δύναμη στους άλλους.
Ανατροφή των παιδιών.
Τα μωρά των Ladakhi φροντίζονται συνεχώς και στοργικά, συνήθως από τις μητέρες αλλά και από άλλους στην οικογένεια. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, εμπλέκονται σε όλες τις δραστηριότητες και σπάνια είναι χωρισμένα από την οικογένεια. Οι ενήλικοι είναι απείρως υπομονετικοί με τα παιδιά, και υφίστανται τις παρεμβολές τους χωρίς παράπονο. Παρά τη σταθερή αγάπη και προσοχή που δέχονται τα παιδιά, δεν κακομαθαίνουν. Από μικρά θα μοιραστούν τα τρόφιμά τους αυθόρμητα με τα υπόλοιπα παιδιά.
Κοινωνικές πεποιθήσεις.
Οι Ladakhis φαίνονται κανονικά να είναι ασυγκράτητα ευτυχισμένοι – δε γίνονται εσωστρεφείς λόγω θλίψεων, φόβων ή ανασφαλειών. Συνδυάζουν μια ισχυρή αυτοπεποίθηση και ένα βαθύ αυτοσεβασμό, με μιαν αξιοπρόσεχτη έλλειψη υπερηφάνειας.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Λόγω του αντίξοου ορεινού περιβάλλοντός τους, η βοήθεια και η συνεργασία μεταξύ των οικογενειών είναι ουσιαστικές για την επιβίωση. Οι Ladakhis δημιουργούν συνεταιριστικές ομάδες αποκαλούμενες phasphuns, στις οποίες διάφορες ανεξάρτητες οικογένειες διατηρούν φιλία, συνεργασία και αλληλοβοήθεια.
Αν πέθαιναν και οι δύο γονείς σε μια οικογένεια, άλλοι ενήλικοι στο phasphun θα υιοθετούσαν τα μικρά παιδιά.
Κοινωνικός έλεγχος.
Όταν κάποιο άτομο παραβιάζει τους κοινωνικούς κανόνες ή απειλεί τη ζωή της κοινότητας, η τελευταία μορφή κοινωνικού ελέγχου είναι ο εξοστρακισμός, αν και πολύ σπάνια χρησιμοποιείται. Αν το πρόσωπο δεν σταματά την επιθετική συμπεριφορά, κανένας δεν μπορεί να επισκεφτεί τον παραβάτη, κανένας δεν θα βοηθήσει τον παραβάτη ή την οικογένεια σε οποιαδήποτε προσπάθεια, κανένας δεν προσφέρει ή δέχεται τα τρόφιμα από τον παραβάτη και δεν υπάρχει καμία δυνατότητα γαμήλιων με άλλες οικογένειες. Αυτή η σκληρή τιμωρία μπορεί μόνο να σταματήσει όταν επιδιώξει ο παραβάτης τη συγχώρηση.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Οι Ladakhis είναι γνωστοί για την υπομονή, την ανοχή, την τιμιότητα και την αξιοπιστία μεταξύ τους. Παρόμοια, φέρονται στους ξένους κατά τρόπο απλό, ειρηνικό. Οι Ladakhis της περιοχής Leh είναι πολύ ειρηνικoί: σοβαρά εγκλήματα είναι άγνωστα, επιθετικότητα και αντιδικίες σπάνιες, και τα παραδοσιακά κοινωνικά συστήματα ελαχιστοποιούν την παρεκκλίνουσα συμπεριφορά όπως το ψέμα, την κλοπή, και τις κακογλωσσιές. Μια μακροχρόνια παρατηρήτρια και κάτοικος στο Ladakh, η Helena Norberg-Hodge, σημειώνει ότι σε ένα χωριό οι άνθρωποι της είπαν ότι «δε θυμούνται κανέναν τσακωμό στο χωριό».

LEPCHAS
Περίπου 65.000 Lepchas ζουν ψηλά στις ορεινές κοιλάδες του Sikkim, στη βόρεια Ινδία, κοντά στο βουνό Kanchenjunga, από τα ψηλότερα των Ιμαλαΐων. Μερικοί ζουν επίσης στα γειτονικά Νεπάλ και Μπουτάν. Οι Lepchas καλλιεργούν μια ποικιλία σπαρτών -καλαμπόκι, ρύζι, καρδάμωμο, κηπευτικά – και εκτρέφουν κατσίκες, βοοειδή και χοίρους.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Όταν εμφανίζονται συγκρούσεις, νοιάζεται ολόκληρο το χωριό, το οποίο τις χειρίζεται με ποικίλες στρατηγικές. Φίλοι μπορεί να προετοιμάσουν γιορτές για να προσπαθήσουν να σταματήσουν τα προβλήματα.
Αν δεν πετύχουν, οι επιδιαιτητές του χωριού μπορούν να αναμιχθούν ως κριτές. Αν είναι ανεπιτυχείς κι αυτοί, μπορεί να πουν στους εμπλεκόμενους ότι και οι δύο θα πρέπει να πληρώσουν βαριά πρόστιμα καθώς επίσης και να προετοιμάσουν ακριβές γιορτές. Δεδομένου ότι τα άτομα δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα πρόστιμα και τις δαπάνες, αποφασίζουν γρήγορα να αφήσουν τις εχθρότητές τους. Μετά από αυτόν, οι κριτές θα φάνε και θα πιουν με τους εμπλεκόμενους, και θα τους μιλήσουν για την αξία της ειρηνικής εν την ειρήνη.
Σχέσεις φύλων.
Οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα ανεκτικοί στις σεξουαλικές δραστηριότητες των άλλων, και αισθάνονται πολύ λίγη ζήλια. Όταν προκύπτουν διαφωνίες λόγω ενός εξωσυζυγικού δεσμού στον οποίο ο ένας σύζυγος αντιτίθεται, ως αιτίες θεωρούνται οι ανεξέλεγκτες ιδιοσυγκρασίες των ατόμων.
Αν γίνει μοιχεία διακριτικά, ο άλλος σύζυγος γενικά δεν θα δώσει προσοχή. Μόνο αν ασκείται ανοιχτά, ο άλλος σύζυγος θα απευθυνθεί στον εκλεγμένο ηγέτη του χωριού.
Ανατροφή των παιδιών.
Κρατούν τα μωρά συνεχώς και οι μητέρες τα περιποιούνται. Ώσπου να τα παιδιά γίνουν τριών ετών, μαθαίνουν να προσφέρουν στους ηλικιωμένους.
Κοινωνικές πεποιθήσεις.
Οι Lepchas είναι ιδιαίτερα ανεκτικοί στις διαφορές ιδιοσυγκρασίας. Εφ’ όσον οι άνθρωποι δεν είναι επιθετικοί ή φιλόδοξοι, παραμένουν ειρηνικοί, τηρούν τους κανόνες τής κοινωνίας, και εκτελούν τα κοινοτικά καθήκοντά τους, η ησυχία τους θα είναι σεβαστή από τους άλλους.
Συνεργασία και ανταγωνισμός.
Η συνεργασία είναι μια τέτοια ουσιαστική πτυχή τής κοινοτικής ζωής των Lepcha, ώστε οι διαφορές μεταξύ πλούσιων και φτωχών δεν είναι πολύ μεγάλες. Η βοήθεια στις αγροτικές δουλειές ανταποδίδεται πάντα με βοήθεια. Πληρώνονται μόνο άνθρωποι που δεν έχουν δική τους γη.
Μοίρασμα.
Οι Lepchas είναι πολύ γενναιόδωροι με όλους: όποτε ο Geoffrey Gorer, ένας ανθρωπολόγος, έδωσε σε κάποιον, ενήλικο ή παιδί, ένα δώρο που θα μπορούσε να μοιραστεί, ο παραλήπτης το μοίραζε προσεκτικά σε όλους τους παρόντες. Μαλώνουν σπάνια για την ιδιοκτησία των υλικών αντικειμένων, και ακόμη και τα παιδιά τριών ή τεσσάρων ετών θα αντάλλασσαν τα δώρα από τον Gorer με δικά τους δώρα.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Όταν Lepchas αντιμετωπίζουν επιθετικότητα από ξένους, έχουν υποχωρήσει ιστορικά και κρύβονται στα δάση. Στη μυθολογία τους, νικούν τον καλύτερο των εχθρών τους με εξυπνάδα παρά με βία. Ο πολιτισμός Lepcha καταστέλλει την επιθετικότητα και τον ανταγωνισμό σχεδόν εντελώς.

MALAPANDARAM
Περίπου 2.000 Malapandaram, που ονομάζονται επίσης Pandaram των Λόφων, ζουν στα δασωμένα βουνά του δυτικού Ghats στο κρατίδιο Κεράλα της νότιας Ινδίας. Η νομαδική τροφοσυλλογή και το κυνήγι στο δάσος παρέχουν τη βάση της οικονομίας τους, η οποία συμπληρώνεται με ανταλλαγή δασικών προϊόντων με τους καλλιεργητές χωρικούς των πεδιάδων, στους οποίους επίσης, περιστασιακά, προσφέρουν αμειβόμενη εργασία.
Πεποιθήσεις που ενθαρρύνουν την ειρήνη.
Οι Malapandaram πιστεύουν έντονα στην ισότητα των φύλων, της προσωπικής αυτονομίας, του συχνού χωρισμού και σχηματισμού νέων ομάδων, της απουσίας κοινωνικών σχηματισμών πάνω από το οικογενειακό επίπεδο, και της έλλειψης εδαφικής ιδιοκτησίας. Η πολιτική της μη βίας και η αμυντική στάση είναι η απάντησή τους, πρώτιστα, στη φοβέρα και την παρενόχληση που υφίστανται από τους καλλιεργητές των πεδιάδων.
Αποφυγή και επίλυση της σύγκρουσης.
Επιδεικνύουν συχνά την έλλειψη επιθετικότητάς τους με τη φυγή από τις συγκρούσεις. Δεν έχουν επίσημα μέσα για να επιλύουν τις διαφωνίες, εν τούτοις ορισμένα άτομα ενεργούν ως μεσολαβητές ανεπίσημα. Αυτοί θα παρέμβουν στις φιλονικίες για να προσπαθήσουν να ηρεμήσουν τις ανήσυχες καταστάσεις, και αν οι δυο πλευρές δεν μπορούν να ηρεμήσουν, χωρίζουν.
Σχέσεις φύλων.
Στις γυναίκες φέρονται ισότιμα με τους άνδρες, χαρακτηριστικά αντίθετοι με τους Ινδούς των πεδινών. Ενώ οι γυναίκες Malapandaram συλλέγουν φυτά, μεταφέρουν το νερό, βρίσκουν καυσόξυλα και μαγειρεύουν, οι άνδρες κυνηγούν και μαζεύουν άγριο μέλι. Οι ασχολίες δεν είναι, ωστόσο, αυστηρά χωρισμένες: οι άνδρες μπορεί να βοηθήσουν στο μάζεμα καυσόξυλων και να βοηθήσουν στο μαγείρεμα του κρέατος, ενώ οι γυναίκες μπορεί να βοηθήσουν να κυνηγήσουν μικρά ζώα. Η απλότητα της τροφοσυλλογής και του κυνηγιού ενθαρρύνει την αυτάρκεια, έτσι οι κοινωνικές σχέσεις βασίζονται στα θετικά συναισθήματα παρά στην οικονομική εξάρτηση. Οι σύζυγοι δείχνουν συχνά αρκετά θερμά συναισθήματα ο ένας προς το άλλο, και αν η ζεστασιά χαθεί, τελειώνει η σχέση.
Ανατροφή των παιδιών.
Τα νήπια μεταφέρονται σχεδόν συνέχεια από τις μητέρες τους, οι οποίες τα περιποιούνται. Τα παιδιά έχουν την ελευθερία να εξερευνούν χωρίς περιορισμό και να χειρίζονται αιχμηρά εργαλεία όπως τσεκούρια και κλαδευτήρια. Όταν τα παιδιά μεταξύ δύο έως τεσσάρων ετών φωνάζουν, καταπραΰνονται γρήγορα, και αν η μητέρα είναι πάρα πολύ απασχολημένη για να ανταποκριθεί, βοηθάνε άλλοι ενήλικοι ή παιδιά. Ώσπου να γίνουν πέντε ή έξι ετών, τα παιδιά έχουν κοινωνικοποιηθεί. Οι ενήλικοι ελέγχουν σταματώντας μόνο ενδεχόμενη επιθετικότητα των παιδιών ενάντια σε άλλα παιδιά ή ενηλίκους.
Κοινωνικές πεποιθήσεις.
Οι Malapandaram είναι πολύ συνεσταλμένοι, μη βίαιοι, και λιγομίλητοι στις σχέσεις τους με τους ξένους. Οι πράκτορες των δασικών εργολάβων περιπολούν συχνά στα εδάφη τους και προσπαθούν να τους καλοπιάσουν, μερικές φορές να εξαναγκάσουν, και, κατά περιόδους, επιτίθενται στους Malapandaram για να τους αναγκάσουν για να συλλέξουν περισσότερα δασικά προϊόντα για τους εργολάβους. Οι δασόβιοι έχουν μάθει έτσι τη συστολή τους ως απάντηση σε κείνες τις πρακτικές, και τείνουν ακόμα να κρυφτούν από τους πράκτορες όταν έρχονται.
Συνεργασία και ανταγωνισμός. Οι Malapandaram ζουν μαζί σε μικρές ομάδες που αποτελούνται από μια ως έξι οικογένειες. Άτομα από διαφορετικές οικογένειες μπορεί να συνεργαστούν καθημερινά στην αναζήτηση τροφής. Το κρέας και το μέλι που μαζεύονται από τις συλλογικές αποστολές μοιράζονται.
Στρατηγικές για την αποφυγή εχθροπραξιών και βίας.
Οι Malapandaram αντιμετωπίζονται συνήθως με περιφρόνηση και χλευασμό από τους ανθρώπους των πεδιάδων, οι οποίοι ελεεινολογούν τη δασική οικονομία, τις μεθόδους παραγωγής τροφίμων και το νομαδικό τρόπο ζωής τους. Έτσι, οι Malapandaram αποφεύγουν τους γειτονικούς λαούς. Κάποιοι Malapandaram ζουν αρκετά κοντά στους ανθρώπους των πεδιάδων και είναι σε θέση να αλληλεπιδράσουν καλά, αλλά άλλοι, που ζουν εξ ολοκλήρου στα δάση, προσπαθούν να αποφύγουν όλες τις επαφές με τους ξένους. Αυτοί που αλληλεπιδρούν με τις γειτονικές κοινότητες Ταμίλ ή Malayalam, αλλάζουν εντελώς τους τρόπους τους, κόμμωση και ντύσιμο πριν βγουν στον έξω κόσμο. Όπως όταν αφήνουν το δάσος αλλάζουν ρούχα, έτσι οι γυναίκες παρουσία ξένων συμπεριφέρονται υποτακτικά…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)


ΑΙΤΙΑ, ΔΙΑΓΝΩΣΗ , ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΕΓΩΜΑΝΙΑΣ

Εγωισμός, εγωπάθεια, εγωμανία, φιλαυτία, ατομισμός, υπεροψία, αλαζονεία: το να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του «ανώτερο, «εκλεκτό», σημαντικότερο από το ταλαιπωρημένο από άλλους εγωιστές κοινωνικό σύνολο στο οποίο οφείλει την ύπαρξη, τη συντήρηση και την προστασία για να μπορεί να το περιφρονεί.

Αιτία συνηθέστερη αυτής της βαριάς αλλά όχι ανίατης εξουθενωτικής αρρώστιας, που ξεκινά από νεύρωση και καταλήγει κάποτε σε παρανοϊκή ψύχωση, είναι η ανεπαρκής στοργή κατά τη βρεφική ηλικία. Το βρέφος αισθάνεται εχθρικό τον κόσμο γύρω του και γενικεύει τις εχθρικές αντιδράσεις του προς όλους.
Άλλες αιτίες μπορεί να σταθούν οι αλλοιώσεις τού συντονιστικού (νευρικού) συστήματος από φάρμακα, άστατη διατροφή, εξαρτησιογόνα (π.χ. όλα τα είδη ζάχαρης, οινοπνευματώδη, τσιγάρο, καφεΐνη κλπ) και η φθορά του με την πάροδο του χρόνου.
Αυτό το ενεργοβόρο φαινόμενο έχει ενταθεί τις τελευταίες 10.000 χρόνια, όταν η ειρηνική ζωή των προϊστορικών ανθρώπων, στην οποία, όπως αποδείχνουν οι δεκάδων χιλιάδων ετών βραχογραφίες, απουσιάζουν παντελώς σκηνές πολέμου ή κανιβαλισμού, όπως και ανάλογα (με τα σημερινά…) ευρήματα και το καθεστώς ισοτιμίας και αλληλεγγύης που μπορούμε να αποκαλούμε πρωτοδημοκρατία, άρχισε να υπονομεύεται από τη μόνιμη εγκατάσταση και σμίκρυνση του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος, από το οποίο αντλεί στοργή ένα βρέφος. Αυτή η ατυχία οδήγησε ορισμένους άστοργα μεγαλωμένους, βίαιους αρχομανείς σε πολέμους και στην απαίτηση να αναγνωριστούν ως «ανώτεροι» τύραννοι με σκλάβους, με αποτέλεσμα σταδιακά και με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις να επικρατούν δυστυχώς καθεστώτα φόβου και υποταγής.

Τελικά έτσι φτάσαμε στη σημερινή άκρως επικίνδυνη για όλη την ανθρωπότητα και τον πλανήτη ακόμα κατάσταση του εξοντωτικού ανταγωνισμού, των πυρηνικών όπλων και αντιδραστήρων, του κατευθυνόμενου υπερπληθυσμού, των μεταλλαγμένων, του καταναλωτισμού, της μόλυνσης, των εξαρτησιογόνων, της εγκληματικότητας και της μοιρολατρείας… Κι από κοντά να παρουσιάζεται από τους διάφορους «εκλεκτούς» σα «φυσικό» φαινόμενο ο αδιέξοδος παραλογισμός τού «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» και να αποσιωπούνται οι δοκιμασμένες συλλογικές λύσεις για την αρμονική συνύπαρξη και ευημερία που κατορθώνουν ανέκαθεν οι λαοί που έχουν προτεραιότητα την αλληλοβοήθεια (πραγματικά δημοκρατικές συλλογικές αποφάσεις – εκλογές με ενιαία λίστα, χωρίς προεκλογικές σπατάλες, διχόνοια και λαμόγια, και εξάμηνη/μονοετής θητεία για μη διαπλεκόμενα συντονιστικά, ταμιακά, πειθαρχικά όργανα σε συλλόγους, σχολεία, δήμους, υπηρεσίες – θεσμοί και γιορτές αλληλεγγύης).

Διάγνωση: ο εγωιστής / η εγωίστρια, είτε αρχομανής είτε δουλοπρεπής, έχει φανερή όψη και συμπεριφορά αλαζονική ή δουλική αντίστοιχα, αγωνιώδη και άγονη, χρησιμοποιεί συχνά το «εγώ» βγαίνοντας και από το θέμα τής συζήτησης περιαυτολογώντας και φλυαρώντας, προσκολλάται σπαταλώντας ενέργεια και χρόνο σε συνήθειες και αντικείμενα, θυμώνει όταν τον αποκαλούν με την αρρώστια του, θέλει να μιλά τελευταίος και δε ζητά ποτέ συγγνώμη. Γενικά, αν και καταλαβαίνει ότι έχει προβληματική συμπεριφορά, σπάνια προσπαθεί να τη βελτιώσει, αφού, από ανασφάλεια, δεν την αναγνωρίζει δημόσια…

Θεραπεία: είναι από τα πιο δύσκολα εγχειρήματα, γιατί απαιτεί από τους ανθρώπους που περιβάλλουν τον εγωιστή μια μακροχρόνια και σταθερά στοργική όσο και αυστηρή, όταν χρειάζεται, αντιμετώπιση και ακόμα να του δείχνουν συνεχώς τη διαφορά εγωισμού και ανθρωπιάς. Επίσης πρέπει να διορθωθούν σταδιακά τυχόν λάθη στον ύπνο και τη διατροφήσυλλογικές δημιουργίες (ταχυφαγία, λαιμαργία, εξαρτησιογόνα, φάρμακα…) για ευεργετική αποτοξίνωση, και να εμπλέκεται ο εγωιστής σε (κατασκευές, ταξίδια, γλέντια κλπ), όπου θα βιώνει σιγά-σιγά την αλήθεια της φράσης:

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ !



Οι στίχοι στο τέλος τής σελίδας

To prevent self-destructive aggression addiction of roman duels-arenas. Για πρόληψη της αυτο-καταστροφικής εξάρτησης στην επιθετικότητα των ρωμαϊκών μονομαχιών-αρένων.


Στη φιλία λέμε ΝΑΙ, και στην περιπέτεια ΝΑΙ !
Στο κολύμπι λέμε ΝΑΙ, στην ξεκούρασή μας ΝΑΙ !
Στα τραγούδια λέμε ΝΑΙ, και στο γέλιο λέμε ΝΑΙ !
ΟΧΙ στις Πομπηίες, ΟΧΙ και στα ξενύχτια τους !
ΟΧΙ και στις αρένες, τις καταστροφικές…

Στην αγάπη λέμε ΝΑΙ, στους χορούς και πάλι ΝΑΙ !
Στους εντάξει λέμε ΝΑΙ, και στο θάρρος λέμε ΝΑΙ !
Στα όνειρά μας λέμε ΝΑΙ, και στο κέφι λέμε ΝΑΙ !
ΟΧΙ, παιδιά, στο φόβο, ΟΧΙ στην εξουθένωση !
ΟΧΙ στις εξαρτήσεις, μανίες, κολλήματα…

Στη βοήθεια λέμε ΝΑΙ, και στα δώρα λέμε ΝΑΙ !
Στις εκπλήξεις λέμε ΝΑΙ, και διακοπές συχνές !
Στο νανούρισμα ΝΑΙ, ΝΑΙ, νωρίς ξύπνημα ΝΑΙ, ΝΑΙ !
ΟΧΙ στους μονομάχους, ΟΧΙ επιθετικότητα !
Άμυνα στη μανία οι παρέες οι γελαστές !

Αν κοιμηθώ αργά, θα σηκωθώ αργά,
και θα ‘μαι χάλια παρά πολύ επικίνδυνα…
Αν κοιμηθώ νωρίς, θα σηκωθώ νωρίς,
τη μέρα από την αρχή χαρά θα δίνω στη Γη !

99,98% ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ! 99.98% Peaceable Humankind History!

http://www.aee.gr

ΠΟΣΕΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΑΠΟΛΕΜΟΙ ;

The Heritage of 99.98% Peaceable Humankind History
to Face Inevitable Climate Changes (at the end of the page)

ΑΦΟΠΛΙΣΤΙΚΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ
Σε αμέτρητα ευρήματα ανασκαφών, όπως και σε εκατοντάδες χιλιάδες φιγούρες σε βραχογραφίες ως τις σχετικά πολύ πρόσφατες, ΑΠΟΣΙΩΠΑΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΟΤΙ ΑΠΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΣΤΟΙΧΕΙΑ / ΣΚΗΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ !

Πολλοί εθισμένοι από άτυχη, ταραγμένη εμβρυοσύνη, στην επιθετικότητα, για να δικαιολογήσουν τη μανία («μήνιν» = μανία, αιτία των πολέμων – Όμηρος, Α1) τους, επικαλούνται τους κυνηγούς προγόνους μας, αποσιωπώντας ότι καλύτεροι κυνηγοί είναι οι ήρεμοι και όχι οι σπασμωδικοί επιθετικοί…
O καθηγητής τού Μίσιγκαν Raymond Kelly μελετά επί δεκαετίες την εμφάνιση των πολέμων. Τα συστηματικά αποσιωπημένα από τους σημερινούς επιθετικούς αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι οι άνθρωποι δεν πολεμούσαν μέχρι περίπου 14.000 χρόνια πριν, και μάλιστα η κλιμάκωση των πολέμων έγινε μόλις πριν από 6.000 χρόνια, μετά από την ερημοποίηση Σαχάρας – Μέσης Ανατολής – Κεντρικής Ασίας, ξαφνικό υπερπληθυσμό στις γειτονικές περιοχές και εκτεταμένο εθισμό στο φόβο και την επιθετικότητα… (www.saharasia.org και στα ελληνικά).

Ο Kelly έκανε μια συγκριτική μελέτη 25 κυνηγετικών και τροφοσυλλεκτικών κοινωνιών από ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα 186 κοινωνιών από όλη τη Γη. Παρουσιασμένο στο βιβλίο του «Απόλεμες κοινωνίες και η έναρξη του πολέμου» (Warless societies and the origin of war – 2000), το κρίσιμο χαρακτηριστικό γνώρισμα που χωρίζει τις απόλεμες κοινωνίες από τις πολεμομανείς ορδές, είναι ότι η ενδεχόμενη, σποραδική βία δεν οδηγεί τους φιλειρηνικούς τελικά σε πόλεμο, καθώς η ομάδα έχει πολλούς τρόπους ώστε να την εκτονώσει: παρέμβαση ψυχραιμότερων, αστεία, δώρα, γιορτές.
Παράδειγμα διαφορετικής συμπεριφοράς: έστω ότι η αδελφή κάποιου σκοτώνεται από ένα μέλος μιας γειτονικής ομάδας. Για μια απόλεμη φυλή, δεν υπάρχει κανένας λόγος να τιμωρηθεί η αδελφή λ.χ του παραβάτη, δεδομένου ότι δεν διαδραμάτισε κανέναν ρόλο στην ανθρωποκτονία. Αλλά σε μια πολεμομανή ορδή, ολόκληρη η άλλη ομάδα θεωρείται υπεύθυνη, ακόμα και αν ο φόνος ήταν ακούσιος, και επιτίθενται για να σκοτώσουν όποια μέλη της μπορέσουν (οφθαλμόν αντί οφθαλμού, ώσπου να τυφλωθούν όλοι…).
Στις κοινωνίες χωρίς εκτεταμένο εθισμό στην επιθετικότητα και το μίσος, κάποιος, όπως η αδελφή του δολοφόνου, μπορεί να χρησιμεύσει ως μεσολαβητής και να πάει στον καταυλισμό του θύματος χωρίς κίνδυνο να σκοτωθεί.
Στην ομιλία του με την ευκαιρία της αναγόρευσής του ως ακαδημαϊκού (http://www.unl.edu/rhames/courses/war/kelly.pdf), ο Kelly συνδύασε τα ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία για να επισημάνει την εξέλιξη της βίας, και πρότεινε ότι οι διομαδικές συγκρούσεις, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι υπήρξαν στους άμεσους προγόνους μας, είχαν σταματήσει τουλάχιστον 1.000.000 χρόνια πριν (ένα από τα παρακάτω ευρήματα έχει βρεθεί σε ανασκαφές στην Ελλάδα). Να γιατί:
Ακόμα και αν οι πρώτες ομάδες ανθρωποειδών ενδέχεται να συμμετείχαν σε επεισόδια εδαφικών συγκρούσεων σαν τους σύγχρονους χιμπατζήδες (οι μπονόμπο, ωστόσο, είναι ειρηνικοί !), η εφεύρεση από τους όρθιους αρχανθρώπους της ρίψης ακοντίων και της ανάπτυξης της τακτικής κυνηγιού με ενέδρα, άλλαξε τη φύση αυτών των διαφωνιών. «Το μέγεθος ομάδας δεν θα μπορούσε πλέον να εγγυηθεί τη νίκη», λέει ο Kelly. «Η ισορροπία δυνάμεων εξαρτιόταν τώρα από το ποια ομάδα πρώτη την ανίχνευσε άλλη». Κατά συνέπεια, οι γειτονικές κοινότητες διαπίστωσαν ότι η αποφυγή συγκρούσεων και η συνεργασία ήταν προτιμότερες ! Αυτές οι στρατηγικές διευκόλυναν τη μετανάστευση ως τρόπο να αποφεύγεται ο ανταγωνισμός για την τροφή και προώθησαν τις θετικές και ειρηνικές κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των γειτονικών ομάδων, όπως το κοινό κυνήγι, τις εμπορικές συναλλαγές και την ερωτοτροπία.

To prevent self-destructive aggression addiction of roman duels-arenas. Για πρόληψη της αυτο-καταστροφικής εξάρτησης στην επιθετικότητα των ρωμαϊκών μονομαχιών-αρένων.


THE HERITAGE OF 99.98% PEACEABLE MANKIND HISTORY
TO FACE INEVITABLE CLIMATE CHANGES

The lack of any evidence of human group attacks to other humans, until ~10.000 BP, in thousands of most ancient cave paintings and excavation findings, show that human wars «are not primordial but have a definite origin in the relatively recent past» (Dr. Raymond Kelly, Warless Societies And The Origin Of War, http://www.saharasia.org), apparently after an extended addiction to tiredness/cortisol, fear and aggression (Dr. Paul C. Eck and Dr. Larry Wilson, Mechanisms Of Addiction – www.arltma.com/AddictionDoc.htm) in every area they appeared…
Wars have been expanded the last 5.000 years, thus approximately 99.98% of the mankind history is peaceful as well as a great number of today’s customs and people. Peaceable Inuit and many other individuals are still warless, even in overpopulation.
Homer from his first word in Iliad, «minin» (that is mania), the Golden Century democratic writers and present peacemakers always appeal to both peaceable and aggressive people to change beneficially any antisocial, destructive attitude. Whenever an individual or even an empire does not find enough time to rest from war and calm down adrenal glads, it collapses.
During the pandemic exhaustion era we suffer, accumulated data show that inevitable abrupt climate changes (http://www.nap.edu/html/climatechange-brief/abruptclimatechange-brief.pdf), desertation and/or a new ice-age, may occur anytime.
It is more urgent than ever for all to cooperate in truce, and train new generations to survive with the help of our peaceable heritage (www.aee.gr): dialogue, collective decisions (Dr. Bruno Frey and Dr. Alois Stutzer, – Happiness, Economy and Institutions), annual renewable duties with unified list elections to avoid corruption, local and international mutual-aid nets and sufficient rest especially for kids, annual cities evacuation exercises !
We wish all pacifists, mainly through theaching our peaceable past and perspectives, not only in universities but in companies and neighborhoods too, lead the necessary rescuing campain.

Η αρχή & το τέλος των πολέμων-Origin & end of wars

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΣΑΧΑΡΑΣ – Μ. ΑΝΑΤΟΛΗΣ – Κ. ΑΣΙΑΣ (ΣΑΧΑΡΑΣΙΑΣ) ΑΠΟ ΤΟ 4000 Π.Χ.


ΠΕΡΙΛΗΨΗ με αποσπάσματα από σχετικό άρθρο του dr J. Demeo (www.saharasia.org)
Η συστηματική επισκόπηση των ευρημάτων σε παγκόσμια κλίμακα (ΝτεΜέο 1985, Κεφάλαια 6 & 7 του 1986) αποκάλυψε ξεκάθαρα ότι ολόκληρες περιοχές μετασχηματίστηκαν από αφοβικές σε φοβικές μέσα στις ίδιες γενικότερες χρονικές περιόδους, και ότι η μετάβαση στον εθισμό στην επιθετικότητα παρέσυρε μεγάλα τμήματα μιας ηπείρου, από τη μια άκρη της ως την άλλη, μέσα σε μια περίοδο μερικών αιώνων.

Μεγάλης σημασίας ήταν το εύρημα ότι οι πιο πρώιμες πολιτισμικές μεταβάσεις αυτού του είδους συνέβησαν σε συγκεκριμένες περιοχές (ειδικά στη Βόρειο Αφρική, την Εγγύς Ανατολή, την Κεντρική Ασία και την Κ. Αμερική, κατά την περίοδο 4000-3500 π.Χ.), σε συνδυασμό με μεγάλης κλίμακας περιβαλλοντικές αλλαγές στις περιοχές αυτές, από σχετικά υγρές καταστάσεις σε καταστάσεις ξηρασίας. Μεταγενέστεροι μετασχηματισμοί συνέβησαν γενικά εκτός των περιοχών των νεο-σχηματισμένων ερήμων, που συσχετίζονταν με την εγκατάλειψη των νέων ξηρών περιοχών και την επακόλουθη εισβολή σε πιο υγρές γειτονικές περιοχές. Η ύπαρξη αυτών των συντονισμένων περιβαλλοντικών και πολιτισμικών αλλαγών ήταν πολύ σημαντική, αν ληφθούν υπ’ όψη και άλλα στοιχεία που υποστήριζαν ότι η έντονη ξηρασία και η ερημοποίηση είχαν το δυναμικό να διαταράξουν με τραυματικό τρόπο τους δεσμούς μητέρας-βρέφους και άντρα-γυναίκας, όπως ακριβώς κάνουν και όλοι οι σκληροί και επώδυνοι φοβικοί αντικοινωνικοί θεσμοί.

Λιθογραφίες από τη Βόρεια Αφρική (από πάνω προς τα κάτω στην εικόνα):
Υγρή Νεολιθική Περίοδος με Κυνηγούς και Συλλέκτες Τροφής π.7000 π. Χ.
Υγρή Νεολιθική Κτηνοτροφική Περίοδος π. 5000 π. Χ.
Άνυδρη Εποχή του Χαλκού, Περίοδος Πολέμων, Αλόγων, Αρμάτων, Καμηλών, π. 2000-500 π.Χ.
Κοινωνική Καταστροφή σε Περιοχές Ξηρασίας, Ερημοποίησης και Λιμού
Άλλα ευρήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η έντονη και επαναλαμβανόμενη ξηρασία και ερημοποίηση, οι οποίες προκαλούν το λιμό, τη λιμοκτονία, και τις μαζικές μεταναστεύσεις σε πληθυσμούς με στοιχειώδες επίπεδο επιβίωσης θα πρέπει να αποτέλεσαν κρίσιμο παράγοντα ο οποίος βαθμιαία, ή ακόμα και απότομα, ώθησε τους προηγούμενα αφοβικούς πολιτισμούς προς την επιθετικότητα. Για παράδειγμα:
1) Πρόσφατες αναφορές αυτοπτών μαρτύρων των πολιτισμικών μεταβολών που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια καταστάσεων λιμών και λιμοκτονιών δείχνουν την επακόλουθη κατάρρευση των κοινωνικών και οικογενειακών δεσμών. Η σπαραξικάρδια αναφορά του Turnbull (1972) για τους λαούς Ικ της Ανατολικής Αφρικής είναι πολύ ξεκάθαρη σε αυτό το σημείο, αλλά έχουν γίνει και άλλες παρόμοιες παρατηρήσεις (Cahill 1982, Garcia 1981, Garcia & Escudero 1982, Sorokin 1975). Στις πιο έντονες καταστάσεις λιμού, οι σύζυγοι συχνά εγκαταλείπουν τις συζύγους και τα παιδιά τους σε αναζήτηση τροφής• η επιστροφή τους είναι αμφίβολη. Τα παιδιά που λιμοκτονούν και τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας ουσιαστικά εγκαταλείπονται να παλέψουν μόνα τους ή να πεθάνουν. Κάποιες φορές, παιδιά σχηματίζουν περιπλανώμενες ομάδες με σκοπό να κλέψουν τροφή και ο εναπομείνας κοινωνικός ιστός διαρρηγνύεται εντελώς. Ο δεσμός που φαίνεται να διαρκεί περισσότερο είναι εκείνος μητέρας-βρέφους, αλλά τελικά οι πεινασμένες μητέρες εγκαταλείπουν τα παιδιά τους.
2) Κλινικές μελέτες σχετικά με τα αποτελέσματα του σοβαρού υποσιτισμού από πρωτεΐνες-θερμίδες σε βρέφη και παιδιά δείχνουν ότι η λιμοκτονία είναι ένα από τα πιο σοβαρά τραύματα. Ένα παιδί που υποφέρει από μαρασμό θα εμφανίσει συμπτώματα έλλειψης επαφής με το περιβάλλον και ακινησίας, συνοδευμένα, στις πιο ακραίες περιπτώσεις, από παύση της ανάπτυξης του σώματος και του εγκεφάλου. Αν η λιμοκτονία διαρκέσει μεγάλο διάστημα, η ανάρρωση σε πλήρη λειτουργικότητα μπορεί να μην επιτευχθεί μετά την αποκατάσταση της παροχής τροφής και μπορεί να υπάρξει από ήπια ως σοβαρή φυσική και συναισθηματική καθυστέρηση. Έχουν σημειωθεί και άλλα αποτελέσματα του λιμού και της λιμοκτονίας στα παιδιά και τους ενήλικες, μεταξύ των οποίων είναι η ελάττωση στη γενικότερη συναισθηματική ζωντάνια, ορισμένα από τα οποία μπορεί να εξακολουθήσουν ακόμα και μετά την αποκατάσταση της παροχής τροφής. Είναι σημαντικό ότι το βρέφος συστέλλεται και αποσύρεται βιοφυσικά και συναισθηματικά σε συνθήκες λιμού και λιμοκτονίας με τρόπο σχεδόν ταυτόσημο με τα εξίσου τραυματικά αποτελέσματα της στέρησης και απομόνωσης από τη μητέρα. Και οι δύο ομάδες εμπειριών έχουν ξεκάθαρα αποτελέσματα που διαρκούν για ολόκληρη την ζωή τα οποία διαταράσσουν την ικανότητα των ενηλίκων να δεθούν και με τον/την σύντροφο και με τους απογόνους τους. (Aykroyd 1974, Garcia & Escudero 1982, Prescott, Read & Coursin 1975).
Σε ακραίες καταστάσεις ξηρασίας και λιμού, οι άνθρωποι που προσέχουν τα παιδιά θα ήταν λιγότερο προσεκτικοί, χωρίς επαφή και λιγότερο πρόθυμοι να σταματούν συνέχεια για να καθησυχάζουν ένα παιδί που πονάει από τις λωρίδες του λίκνου ράχης που παραμορφώνουν το κρανίο. Καθώς η ερημοποίηση προχωρούσε στην Κεντρική Ασία, η μετανάστευση από περιοχή σε περιοχή έγινε ένας σχετικά μόνιμος τρόπος ζωής. Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι οι κρανιακές παραμορφώσεις και το φάσκιωμα έγιναν ακολούθως θεσμοθετημένα τμήματα της ανατροφής των παιδιών σε εκείνες τις περιοχές (ΝτεΜέο 1986, σελ. 142-152, Dingwall 1931, Gorer & Rickman 1962). Πράγματι, οι επώδυνες κρανιακές παραμορφώσεις και το φάσκιωμα έγιναν σημεία αναφοράς και έθιμα αυτών των λαών, που διατηρήθηκαν ακόμα και αφού εγκατέλειψαν τη νομαδική ζωή, με εξάρτηση από τις σοδειές τής γεωργίας και το εθιστικό άμυλό της, το οποίο επιπλέον, εμποδίζει την απορρόφηση ασβεστίου, απαραίτητου για τη θαρραλέα αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων…

Δια-φωτισμός των Κρανίων Φυσιολογικού (αριστερά), Υποσιτισμένου (κέντρο) και Μαρασματικού-Λιμοκτονούντος (δεξιά) βρέφους.
Το κρανίο φωτίζεται ανάλογα με την ποσότητα του χώρου που είναι γεμάτος με υγρό μεταξύ του εγκεφάλου και του κρανίου. Ένα καλά σιτισμένο βρέφος έχει έναν καλά ανεπτυγμένο εγκέφαλο με λίγο χώρο και υγρό μεταξύ του εγκεφάλου και του κρανίου. Δεν ισχύει το ίδιο με το υποσιτισμένο ή το λιμοκτονόν παιδί. (στο Prescott, κ.α. 1975)

Το βρέφος στα αριστερά είναι 5 μηνών υγιές. Το βρέφος στα δεξιά είναι 7 μηνών μαρασματικό. (στο Prescott, κ.α. 1975)

Είναι πια φανερό ότι οι πρώιμοι αφοβικοί κοινωνικοί δεσμοί πρέπει να καταστράφηκαν αρχικά στους λαούς με στοιχειώδες επίπεδο επιβίωσης οι οποίοι επέζησαν από τις σκληρές, επαναλαμβανόμενες ξηρασίες, την ερημοποίηση και τον παρατεταμένο λιμό. Με την προοδευτική εξάρθρωση των κοινωνικών δεσμών μεταξύ βρέφους-μητέρας και άντρα-γυναίκας, που επαναλαμβάνονταν από τη μια γενιά στην άλλη, λόγω της υπερβολικής ξηρασίας, του λιμού, της λιμοκτονίας, και των αναγκαστικών μεταναστεύσεων, θα πρέπει να προέκυψε μια επακόλουθη ανάπτυξη και ενίσχυση των φοβικών στάσεων, συμπεριφορών, και αντικοινωνικών θεσμών. Και αυτοί θα αντικατέστησαν σταδιακά τους παλαιότερους αφοβικούς. Η επιθετικότητα θα εγκαταστάθηκε στον χαρακτήρα όπως ακριβώς οι συνθήκες υπερβολικής ξηρασίας εγκαταστάθηκαν στο τοπίο. Και όταν πια εγκαταστάθηκε, η επιθετικότητα θα παρέμενε στους προσβεβλημένους λαούς, ανεξάρτητα από το κλίμα που επικράτησε στην συνέχεια ή τις προμήθειες σε τροφή, δεδομένου του χαρακτήρα των κοινωνικών (και των αντικοινωνικών) θεσμών οι οποίοι επηρεάζουν την συμπεριφορά και αυτοσυντηρούνται. Έτσι, στην συνέχεια η τρομοκρατία θα εμφανίστηκε στις περιοχές όπου υπήρχε αφθονία αγαθών μέσω των επιδρομών των μεταναστευτικών, πολεμομανών λαών από τις γειτονικές ερημικές περιοχές.

To prevent self-destructive aggression addiction of roman duels-arenas. Για πρόληψη της αυτο-καταστροφικής εξάρτησης στην επιθετικότητα των ρωμαϊκών μονομαχιών-αρένων.




ΕΝΙΑΙΟ http://www.youtube.com/v/NaXxwSUXMOw

Αρέσει σε %d bloggers: